Yorgos Kyriakopoulos: Ββββουου ο βοριάς που τ'αρνάκια παγώνει, μαθαίναμε στο σχολείο, από το fb

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2026 12:35

Yorgos Kyriakopoulos: Ββββουου ο βοριάς που τ'αρνάκια παγώνει, μαθαίναμε στο σχολείο, από το fb

Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης

μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Εκτύπωση
E-mail
Add new comment

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο

(0 ψήφοι)

Και ποιός δεν θυμάται την εικόνα στο αλφαβητάριο.

Έτσι ξύπνησα κι εγώ σήμερα γλυκά, όπως σε διακοπές στο Αιγαίο, ακούγοντάς τον να λυσσομανάει.

Αλλά καθώς χουζούρευα, θυμήθηκα και μιά άλλη ιστορία από τα φοιτητικά μου χρόνια στο Λονδίνο. Και χαμογέλασα με κλειστά ακόμη τα μάτια.

Ήμασταν λοιπόν ανήμερα του Πάσχα σε έναν κήπο μεγάλου ακάλυπτου, προσκαλεσμένοι από Έλληνες που έψηναν αρνί. Εμείς, άγνωστοι οι πιό πολλοί μεταξύ μας, να μπεκρουλιάζουμε και να καπνίζουμε ό,τι βρίσκαμε μπροστά μας και στη μέση να ντουμανιάζουν τα κάρβουνα και η πετσούλα που έσταζε σ' αυτά.

Και στα γύρω κτίρια να παρατηρούμε τους άπειρους αλαφιασμένους Άγγλους που έβγαιναν με τρόπο στα παράθυρά τους και έκαναν πως τυχαία έπεφταν στο θέαμα αυτών των βάρβαρων που σουβλίζουν Κυριακάτικα κάποιο άτυχο ζώο.

Ήρθε κάποια στιγμή και ο απαραίτητος Μπόμπης (αστυνομικός) να ρωτήσει τάχα αν όλα είναι καλά και αν έχουμε κάποιο πρόβλημα, γιατί είδε καπνό και ανησύχησε. Δώσε σε Εγγλέζο -και μάλιστα Λονδρέζο- φωτιά και πλημμύρα και κλέψ'του την φαντασία. Του εξηγήσαμε ότι είναι ένα αρχαίο μας έθιμο και πως δεν έπρεπε να ανησυχεί.

Κάποια στιγμή είδα έναν τυπάκο, πολύ αδύνατο, με μακρυά κατσαρά μαλλιά, τέζα από τον μπάφο να κοιμάται στο γρασίδι. Μου εξήγησαν ότι είναι ο Σάκης και ότι απλά είναι τόσο τύφλα που παίρνει έναν υπνάκο.

Ψήθηκε λοιπόν το αρνί και πέσαμε πάνω του καμμιά τριανταριά νοματαίοι και το ξεκοκκαλίζαμε με τα χέρια μουγγρίζοντας από την νοστιμιά και την νοσταλγία. "Ρε σεις, αφήστε κάτι και γιά τον Σάκη", είπε κάποιος. Και όντως ξεχωρίσαμε μιά μερίδα ψαχνό με μπόλικη πετσούλα σε ένα πιάτο και ανέλαβα να του το πάω. Τον σκούνταγα επί ώρα, του έβαζα τον μεζέ κάτω απ' τη μύτη, αλλά τίποτα. Τον αφήσαμε εκεί με το πιάτο πλάϊ του και συνεχίσαμε.

Το απόγευμα ο καιρός άρχισε να κρυώνει. "Ρε σεις, ο Σάκης". Πάμε κοντά του, τον σκουντάμε και πάλι και αυτός ανοίγει τα δύο κάπως θολά του μάτια. "Νερό", είπε. Και του φέραμε. Του κρατούσα το πιάτο με το αρνάκι μπροστά του λέγοντας "Ξύπνα ρε Σάκη, δεν έμεινε τίποτα". Γυαλίζει λίγο από ζωντάνια και επιθυμία το μάτι του και σηκώνεται τόσο όσο να μπορεί να φάει. "Έλα ρε και πάγωσε", του λέω. "Πώς πάγωσε" με ρωτάει, ξύπνιος πιά. "Ο Βοριάς", του λέω. "Ο Βοριάς που τ' αρνάκια παγώνει". Σάστισε ο Σάκης τότε και σηκώνεται όρθιος, σαν να μην είχε καπνίσει ποτέ τίποτα. "Όχι ρε φίλε", μου λέει. Τον κοιτάζω με ειλικρινή απορία. "Όχι ρε φιλε", ξαναλέει, σαν να μιλάει με τον εαυτό του. "Τόσα χρόνια νόμιζα πως ήταν δημοτικό τραγούδι κι έλεγε ο Βοριάς, που ταρνά (όπως τυραννά) κι απαγώνει".

Όποτε φυσάει μανιασμένα από τότε, ιδίως στο σπίτι μου που είναι βορεινό, τον Σάκη θυμάμαι που "ταρνά κι απαγώνει"