Μια βραδιά που δύσκολα θα ξεχάσουν οι θεατές έζησε το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος την Κυριακή 21 Ιουνίου, ανήμερα της Ημέρας της Μουσικής. Ο Ντέιβιντ Μπερν, ιδρυτικό μέλος και κύριος τραγουδοποιός των Talking Heads, ανέβηκε στο Ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ και παρέδωσε ένα οπτικοακουστικό θέαμα που ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια μιας συνηθισμένης συναυλίας. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία του Release Athens Festival με το ΚΠΙΣΝ, και οι χιλιάδες θεατές που γέμισαν τον χώρο αντίκρισαν κάτι που ο ίδιος ο καλλιτέχνης θα αποκαλούσε ολοκληρωμένη πρόταση για το τι είναι η Τέχνη.Τι έγινε στο Ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ
Αυτό που στήθηκε στο Ξέφωτο δεν ήταν απλή ροκ συναυλία. Ο Ντέιβιντ Μπερν — μουσικός, συγγραφέας, εικαστικός καλλιτέχνης και σκηνοθέτης — έστησε ένα σόου που λειτουργούσε σαν κινηματογραφική ταινία. Μουσικοί και χορευτές κινούνταν ελεύθερα στη σκηνή, ενώ στα video wall έπαιζαν βίντεο που ολοκλήρωναν την χορογραφία και ταξίδευαν το κοινό από τη Νέα Υόρκη ως την Ινδία και το Λονδίνο. Η παράσταση συνδύαζε τεχνολογία, εικαστική τέχνη, χορό και μουσική σε ένα ενιαίο σύνολο που αποτελούσε κάτι πρωτόγνωρο για το ελληνικό κοινό.
Ο Μπερν δεν στάθηκε ακίνητος στη σκηνή ούτε για μια στιγμή. Κινούνταν ανάμεσα στους συνεργάτες του σαν ίσος προς ίσο, υπογραμμίζοντας το πνεύμα ισότητας και συλλογικότητας που ήθελε να περάσει στο κοινό. Γύρω του, ένα μεγάλο σύνολο με ασορτί μπλε κοστούμια: χορευτές που τραγουδούσαν, κρουστοί που χόρευαν, κιθαρίστες που αναλάμβαναν φωνητικά. Οι ρόλοι άλλαζαν συνεχώς, ενώ η χορογραφία λειτουργούσε σαν καλοκουρδισμένη μηχανή ακρίβειας. Το αποτέλεσμα θόλωσε εντελώς τα σύνορα ανάμεσα σε ζωντανή παράσταση και θεατρικό έργο.
Στη setlist κυριάρχησαν τα αγαπημένα των Talking Heads: « Heaven », « And She Was », « Psycho Killer », « Life During Wartime », το « Once in a Lifetime » (και η διασκευή του από τον « Διονύσης Σαββόπουλος - Μια φορά σ' αυτή τη ζήση ») και «Houses in Motion», «(Nothing but) Flowers», «This Must Be the Place» και «Burning Down the House». Ωστόσο, η βραδιά δεν ήταν αφιερωμένη αποκλειστικά στο παρελθόν. Τα groovy πνευστά από το πρόσφατο άλμπουμ του «Who Is the Sky?» εντάχθηκαν αρμονικά στο πρόγραμμα, δίνοντας ισορροπημένο χαρακτήρα σε μια βραδιά που τίμησε εξίσου παλιά και νέα δουλειά.
Αντιδράσεις και πλαίσιο της παράστασης
Το ελληνικό κοινό ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό και ο Ντέιβιντ Μπερν το εκτίμησε ανοιχτά. Ο καλλιτέχνης κατενθουσιάστηκε από τις εκδηλώσεις αγάπης των θεατών και επικοινώνησε μαζί τους με φυσικό και ανεπιτήδευτο τρόπο, χωρίς να επιτηδεύεται και χωρίς να «νουθετεί» το κοινό. Η βραδιά λειτούργησε ως εορτασμός της χαράς και της ευτυχίας — μια επιλογή συνειδητή από τον ίδιο τον δημιουργό.
Παράλληλα, ο Μπερν δεν παρέλειψε να σχολιάσει τη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα. Στα video wall εμφανίστηκε το σύνθημα «MAKE AMERICA GAY AGAIN», ένα άμεσο σχόλιο για την Αμερική του Τραμπ. Μίλησε επίσης για τα δικαιώματα των ζώων, για τον Βούδα, για την αγάπη και τον έρωτα — θέματα που διαπερνούν τη δημιουργία του εδώ και δεκαετίες. Αυτές οι αναφορές δεν ήρθαν ως διαλέξεις αλλά ως φυσικά μέρη μιας αφήγησης, που ενσωματώθηκαν αβίαστα στη ροή της παράστασης.
Η συναυλία στο ΚΠΙΣΝ επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά τη θέση του Ντέιβιντ Μπερν ανάμεσα στους σημαντικότερους καλλιτέχνες-δημιουργούς της εποχής του. Δεν έκανε απλώς μια εμφάνιση· κατέθεσε συνολική καλλιτεχνική πρόταση για το τι μπορεί να είναι η Τέχνη όταν συνδυάζει μουσική, εικόνα, χορό και αφήγηση σε ισότιμο διάλογο. Η βραδιά της 21ης Ιουνίου στο Ξέφωτο έμεινε αξέχαστη για όσους είχαν την τύχη να την ζήσουν από κοντά. Το κερασάκι σ'αυτήν την εξαίσια τούρτα φτιαγμένη από τα πιο αγνά υλικά, όπως το διατύπωσε ο Μπερν: Αγάπη και καλοσύνη είναι το νέο punk .
Νικ Κέιβ, Τετάρτη 24.6 στην Πλατεία Νερού
Σπήλιος Λαμπρόπουλος. Έξι Κακοί Σπόροι (ανάμεσα στους οποίους ο μπασίστας των Radiohead, Κόλιν Γκρίνγουντ και οι πληθωρικοί Τζιμ Σκλαβούνος & Λάρι Μάλινς που εναλλάσσονταν στα κρουστά) και μία τετραμελής γκόσπελ χορωδία συνόδευαν το βράδυ της Τετάρτης την ψηλόλιγνη φιγούρα του Νικ Κέιβ και κινήθηκαν όλοι σε υψηλότατο, τεχνικά, επίπεδο, εξασφαλίζοντας έναν άρτια επαγγελματικό ήχο που επέτρεπε στον 68χρονο Αυστραλό καλλιτέχνη να επικεντρωθεί στην επικοινωνία του με το κοινό. Κάτι στο οποίο είναι ούτως ή άλλως πολύ καλός, αλλά, ειδικά εκείνη τη βραδιά, γνώριζε και ο ίδιος ότι η λατρεία στο πρόσωπό του μπορεί να θεωρείται δεδομένη.
Σε μια χορταστική εμφάνιση που διήρκεσε 2,5 ώρες, με αρκετά κοινά στοιχεία με την προ τετραετίας συναυλία τους στον ίδιο χώρο, ο Νικ Κέιβ με τους Bad Seeds είχε την πολυτέλεια να διαλέξει ανάμεσα σε δεκάδες επιτυχίες: επέλεξε 22 τραγούδια, από το ντεμπούτο τους «From Her To Eternity» (1984) μέχρι το προπέρσινο «Wild God» – θα μπορούσε κάλλιστα να είχε διαλέξει 22 διαφορετικά και πάλι το κοινό θα τραγουδούσε κάθε ρεφρέν.
Στο « The Mercy Seat » μία κοπέλα στη μπροστινή σειρά έβαλε τα κλάματα από τη συγκίνηση. Στο « The Weeping Song » χιλιάδες κόσμου χτυπούσαν τα χαρακτηριστικά παλαμάκια, συνδράμοντας στην υποδειγματική ενορχήστρωση. Στο « Nick Cave & The Bad Seeds - Henry Lee ft. P.J Harvey » η Βρετανίδα τραγουδίστρια Τζάνιτ Ρέιμους αντικατέστησε τα φωνητικά μέρη της Πι Τζέι Χάρβεϊ προσδίδοντας ένα σόουλ ηχόχρωμα σε μία, κατά τα άλλα, «φονική» μπαλάντα. Στο « Joy (Live God Version) » ήταν η σειρά του Κέιβ, καθισμένου μπροστά στο πιάνο, να βουρκώσει, ενώ τραγουδούσε τον στίχο «ένιωσα ότι κάποιος στην οικογένειά μου είχε πεθάνει». Λίγο πριν από το τέλος, μνημόνευσε και τη σύζυγό του, Σούζι, προλογίζοντας το « Wide Lovely Eyes ». Και τέλος το «Into My Arms » που το διασκεύασε πριν 29 χρόνια ο Σαββόπουλος με στίχους δικούς του ως « Άδεια μου αγκαλιά »
Παρ’ όλο που, όπως μας είπε, είχε «αρπάξει έναν ελληνικό ιό» και τον ταλαιπωρούσε ένα συνάχι, ερμηνευτικά ήταν, ακόμα μία φορά, εξαιρετικός. Παρακολουθώντας τον να αποδίδει με θεατρικότητα τα κομμάτια που ο ίδιος έχει γράψει, να μην αποχωρίζεται το σακάκι ή το γιλέκο του, παρά τη ζέστη και τον ιδρώτα, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις την απόσταση που έχει διανύσει σε μία πλούσια καριέρα 48 ετών. Εχει κάνει όλες τις σωστές επιλογές ώστε να μπορεί να απολαμβάνει την επιτυχία, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ να σέβεται και την τέχνη του και το κοινό του. Μοιάζει σαν να έχει εφεύρει μια χρονομηχανή και φτιάχνοντας κάθε φορά στα γρήγορα μία βαλίτσα, με τη Βίβλο, βιβλία αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, μερικά γουέστερν, ιστορίες γοτθικού τρόμου και μαρτυρίες μερικών κατά συρροή δολοφόνων, επιστρέφει, με το κοστούμι του, σε στιγμές-ορόσημα: συναντά τον Οιδίποδα στον δρόμο για τη Θήβα.
Είναι εκεί όταν ο Κάιν σηκώνει το χέρι για να χτυπήσει τον Αβελ. Σκάβει βαθιά τον τάφο της Αντι Μπάντρεν στο «Καθώς Ψυχορραγώ» του Ουίλιαμ Φόκνερ, κάπου κοντά στον Μισισιπή. Εμφανίζεται στον «Χαμένο Παράδεισο», για να παρακολουθήσει τη μάχη του Καλού με το Κακό. Χωρίς πανωφόρι, βρίσκεται στην Αγία Πετρούπολη, για να ακούσει τα ενοχικά παραληρήματα του Ροντιόν Ρασκόλνικοφ από το «Εγκλημα και Τιμωρία». Και, αφού τα κάνει όλα αυτά, επιστρέφει με πλήρη φυσικότητα στο σήμερα, γυρίζει για λίγο την πλάτη του στο κοινό, θαυμάζει τους Bad Seeds που παίζουν δαιμονισμένα και μονολογεί: «Τι σπουδαία μπάντα, έτσι;».
https://www.kathimerini.gr/music
Τον Νικ Κέιβ τον άκουσα για πρώτη φορά το 1983 στο ράδιο, τότε που υπηρετούσα ως καθηγητής στην Καστοριά. Έπαθα και αναλήφθηκα στους σκοτεινούς ουρανούς τους. Από τότε θυμάμαι δύο τραγούδια από το άλμπουν που έφτιαξε με τους Τον είδα για πρώτη φορά το 1987 στο Club 22 και μετουσιώθηκα
Όλη η παρέα μαζί στη Λεωφόρο σαν επιστέγασμα μια νέας φάσης στην σχέση μας με το ροκ και μέσα από διάφορες καραμπόλες στη σχέση μας με τον κόσμο
Είναι ωραίο ένας καλλιτέχνης να σου δίνει το έναυσμα να ανατρέξεις στο παρελθόν και να θυμηθείς την ζωή περίπου 4,5 δεκαετιών όπως ο David Byrne. Αυτό συμβαίνει με πολλούς από εμάς που βρεθήκαμε τον Ιούλιο του 1982 στο πέταλο της θύρας 13 στο υπό κατεδάφιση γηπέδου της Λ. Αλεξάνδρας να δούμε σε μια επεισοδιακή συναυλία τους πρωτοπόρους του νέου ήχου τότε τους Talking Heads του D. Byrne. Ήταν το συγκρότημα που ήρθε το 1977 σε αντιπαράθεση με τον ήχο του παλιού rock που επιχειρούσε να εκσυγχρονιστεί με τους Dire Straits να πρωτοπορούν σε αυτό τo 1978. Psycho Killer εναντίον Sultans of Swing. Νέα Υόρκη και Λονδίνο, οι μητροπόλεις.
Ήταν σύζυγος του ντράμερ Chris Frantz επίσης μέλους και των δύο γκρουπ και ήταν μάλιστα έγκυος. Το κοινό αδημονούμε να βγουν οι Talking Heads και άρχισε ο κόσμος να πετάει αντικείμενα στην σκηνή. Οι Tom Tom Club διέκοψαν και στα καμαρίνια η Tina μετέφερε το κλίμα στους Talking Heads και το φόβο της να ξαναβγεί στην σκηνή. Τελικά όλα κύλησαν καλά κι έχουμε μια ωραία ανάμνηση σήμερα. Ο δε Byrne ήταν τόσο απλός και αντιστάρ που πήγε τότε να αγοράσει μια μπύρα σε ένα χώρο του γηπέδου με το κοινό να βρίσκεται εκεί για τον ίδιο λόγο.
