Λάκης Ιγνατιάδης

Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

lakis24Coskun CokbulanΣτο πολιτικής φαντασίας σενάριο όλα γίνονται όπως θα έπρεπε να είχαν γίνει

Το '21 ή μπορεί και το '22 του 21ου αιώνα μ. Χ, ένα πρωί η Δημοτική αρχή Κερατσινίου Δραπετσώνας ξύπνησε από την καλή πλευρά της και πήρε την απόφαση να χαρακτηρίσει την περιοχή των 640 στρεμμάτων στη Δραπετσώνα ως περιοχή ανάπλασης με βάση το άρθρο 8 του ν. 2508/97 και να προχωρήσει σε μία πολεοδομική μελέτη της περιοχής αναθέτοντάς την στο Πολυτεχνείο. Ανάμεσα στα άλλα εξηγούσε και το γιατί μέχρι τότε είχε την άποψη να περιμένει ο δήμος μέχρι να αποφασιστεί τελεσίδικα από το ΣτΕ η προσφυγή της Εθνικής Τράπεζας, ιδιοκτήτριας πριν την απαλλοτρίωση τον Μάιο του '19 από την Περιφέρεια Αττικής των 220 στρεμμάτων που ανήκουν στην Εθνική και μετά να κάνει την πολεοδομική μελέτη.

kalpi1Για τη νέα Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ των 301 μελών ψήφισαν στις 22 Μαΐου 4500 σύνεδροι. Με βάση τα τελικά αποτελέσματα αξιοσημείωτη είναι η πρωτιά του Ανδρέα Σπυρόπουλου, ο οποίος θα προταθεί από το Νίκο Ανδρουλάκη για γραμματέας, ενώ δεύτερος σε ψήφους είναι ο απερχόμενος γραμματέας Μανώλης Χριστοδουλάκης και τρίτος ο Στέφανος Ξεκαλάκης, στενός συνεργάτης του προέδρου Νίκου Ανδρουλάκη και πρώην γραμματέας του ΠΑΣΟΚ.

Στη 18η θέση εκλέχτηκε ο Κερατσινιώτης Παντελής Καμάς, που είχε υπάρξει μία περίοδο και γραμματέας νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Και στην 224η θέση εκλέχτηκε η Κερατσινιώτισσα Ευανθία Ζούπη.

lipasmata6Νίκος Μπελαβίλας*. Στα Λιπάσματα της Δραπετσώνας προχωράει μία σημαντική έρευνα για την τεκμηρίωση της περιβαλλοντικής, πολεοδομικής και κοινωνικής αναγκαιότητας του πάρκου και τη διατύπωση σεναρίων χρήσεων για την ευρύτερη έκταση της ανάπλασης. Εκπονείται από το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος και το Εργαστήριο Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικής Ανάπτυξης του ΕΜΠ. Έχει τίτλο: «Επιστημονική στήριξη του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας στην πολεοδομική έρευνα και τον σχεδιασμό της ζώνης ανάπλασης περιοχής Λιπασμάτων Δραπετσώνας».

godard3Τα χρόνια που ας πούμε άνθιζα, μία τέχνη που με σκάλιζε, με κλάδευε με πότιζε και μου άρεσε ήταν ο κινηματογράφος. Ήταν τα χρόνια όπου μερικές φορές ανέβαινα στην Αθήνα μονάχος για να δω κάποιες λοξές ταινίες που με εξίταραν. Θυμάμαι επίσης ότι από μικρός αντέγραφα πολλούς ήρωες ταινιών και αργότερα συναντήθηκα με ταινίες που συνδυαστικά ανέβαζαν με ένα μυστήριο τρόπο τη διάθεση μου και έφτιαχναν καρέ καρέ το είναι μου. Εκείνα τα ωραία χρόνια υπήρξαν στην αρχή πέντε σκηνοθέτες - Λουίς Μπονιουέλ, Όρσον Γουέλς, Άλφρεντ Χίτσκοκ, Γούντι Άλλεν και Ζακ Λυκ Γκοντάρ - που ήταν οι αγαπημένοι μου, δηλαδή τους θαύμαζα για τις φωτιές που άναβαν μέσα κι έξω από τις ταινίες τους. Από αυτούς ζουν ακόμα οι δυο τελευταίοι.

Το 1960 ο τριαντάρης Ζαν Λυκ Γκοντάρ, κριτικός μέχρι τότε στο περιοδικό Καγιέ ντε Σινεμά, γύρισε την πρώτη του ταινία με τίτλο "Με κομμένη την ανάσα". Μια ταινία που υπήρξε το εναρκτήριο λάκτισμα της νουβέλ βαγκ, που από τους περισσότερους ειδικούς θεωρείται το πιο σημαντικό κινηματογραφικό κίνημα στην ιστορία του σινεμά. Αυτής της ομάδας πολλοί έχουν πει, μιλώντας βεβαίως κάπως σχηματικά, ότι ο Γκοντάρ υπήρξε το μυαλό της ενώ ο Φρανσουά Τρυφώ (Παρίσι, 1932-1984) η καρδιά της. Ο Γκοντάρ στα 88 του γύρισε την τελευταία του ταινία "Το βιβλίο των εικόνων" που κέρδισε τον πρώτο ειδικό Χρυσό Φοίνικα και που όπως είπαν πολλοί πρόκειται για ένα υβριδικό φιλμ κατάλληλο για μουσεία, γκαλερί και σχολές κιν/γράφου. Πρόσφατα έκανε κάποιες δηλώσεις με αφορμή το 75ο Φεστιβάλ των Κανών που τελειώνει σε δυο μέρες.

esenbachόσοι από τους υπόλοιπους σωρεύουν γνώσεις δεν γίνεται να τις κρατούν για τον εαυτό τους.

Ποιος τα υποστηρίζει αυτά; Ο Γερμανός μαέστρος Κριστόφ Εσενμπαχ. Και τα λέει στην Μαργαρίτα Πουρνάρα.

Από που έρχεται αυτός ο 82χρονος μαέστρος;

Από το Μπρέσλαου, το οποίο το '40 ανήκε στη Γερμανία, αλλά σήμερα είναι εντός πολωνικών συνόρων. Έχασε τη μητέρα του κατά τον τοκετό. Ο πατέρας του, διάσημος μουσικολόγος με έντονη αντιναζιστική δράση, εστάλη σε ειδικό τάγμα τιμωρίας στο Ανατολικό Μέτωπο όπου και σκοτώθηκε. Η γιαγιά του εξοντώθηκε αφού προσπάθησε να φυγαδεύσει τον εγγονό, και έτσι ο μικρός κατέληξε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Ηταν τόσο σφραγισμένος ψυχικά από τις φρικωδίες, ώστε έχασε εντελώς τη λαλιά του. Παρέμεινε στη σιωπή ακόμη και όταν μια ξαδέλφη της μητέρας του κίνησε γη και ουρανό για να τον σώσει. Ηταν πιανίστρια και την άκουγε να εξασκείται καθημερινά.

magnitika1Κατ'αρχάς το τραγούδι. Ρεμπέτικο του '49, στίχοι μουσική Τζουανάκος Σταύρος, πρώτη εκτελέση από Σπαγγοδώρο Αντρέα και Μανώλη Χιώτη και η πιο γνωστή αυτή με ερμηνευτές Ρένα Ντάλια - Γιάννη Παπαϊωάννου. Το ακούσαμε σε μία διασκευή από την Έλενα Τοπαλίδου στην ταινία του Γιώργου Γούση "Μαγνητικά Πεδία" που πρωταγωνιστούν η Έλενα Τοπαλίδου και ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος οι οποίοι συνυπογράφουν το σενάριο μαζί με τον σκηνοθέτη. 

Η διασκευή της Τοπαλίδου ήταν η μόνη στιγμή που η ταινία με άγγιξε συναισθηματικά. Ναι μεν είχα ακούσει αυτό το τραγούδι παλιά αλλά ποτέ δεν είχε εκφράσει κάτι δικό μου, όπως συνέβη τώρα με την ταινία. Κάτι που μάλλον το απωθούσα ασύνειδα και που ήταν η αντεπίθεσή μου σε πρόσωπα που με έριξαν κάτω. Ή, ίσως πάλι, η εκφραστική δύναμη της ερμηνείας, με συνοδεία αυτούς τους χαμηλούς κι αργούς πανίστικους τόνους που δεν εκφράζουν τη χαρά της επιθυμίας όπως η λαϊκή εκδοχή αλλά μια θλίψη, να μου πάσαρε αυτήν την επιλογή, όντας όμως ξένη με μένα. Γίνεται; Δεν ξέρω, μπορεί. 

kerr2Επειδή πολλά από αυτά που συμβαίνουν στις Η.Π.Α είναι πολύ πιθανό αργά ή γρήγορα να συμβούν και σε άλλες χώρες, ιδιαίτερα του δυτικού κόσμου, βοηθάει πάντα να έχουμε το νου μας. Και αν πρόκειται για πράματα που δουλεύουν υπέρ των ανθρώπων και των δεσμών τους, που ενισχύουν τις αξίες στις κοινότητές τους και κάνουν τη ζωή πιο προσπελάσιμη για όλους, τότε έχειν καλώς. Στο χέρι μας είναι βάσει αυτών να διαμορφώνουμε τις δικές μας προτάσεις για τις δικές μας κοινωνίες. Αν όμως πρόκειται για καταστάσεις που κανείς δε θα ήθελε να συμβούν ούτε στον χειρότερο εχθρό του, τότε πάλι στο χέρι μας είναι να γρηγορούμε με στόχο να παίρνουμε όλα εκείνα τα μέτρα που θα αποτρέπουν τέτοια φαινόμενα να εκδηλωθούν και στην χώρα μας.

acsΠαραγγέλνεις ένα @#$%Ρ^πραγμα. Σου χτυπάνε το κουδούνι μια τυχαία μέρα, μια τυχαία ώρα, έναν τυχαίο μήνα - μέχρι στιγμής όχι τυχαίο ημερολογιακό έτος, να τους το πούμε, έχουν ρεκόρ να σπάσουν. Ω, τι έκπληξη, δεν είσαι εκεί, και αρχίζουν 234 τηλεφωνήματα, σημειωματάκια, viber, πατήστε το τάδε link, βγάλτε τον λαγό από το τάδε καπέλο και δεν συμμαζεύεται, υπενθυμίζοντάς σου ότι το πακέτο σου είναι σε εκκρεμότητα λες και φταις ΕΣΥ, σε παίρνουν ενώ οδηγείς και γίνονται έξαλλοι που δεν έχεις τον αριθμό παραγγελίας, παράδοσης, πρωτοκόλλου, ληξιαρχικής γεννήσεως, κάρτας επιβίβασης από την τελευταία φορά που πήγες στην Τουρκία, και με έναν καφκικό τρόπο σε κάνουν να τρέχεις να παραλάβεις ΕΣΥ το ένα @#$%Ρ^πραγμα από όποιο κέντρο το έχουν παρατήσει, με ένα βαθύ αίσθημα ενοχής για την ταλαιπωρία που τους προξένησες. Όχι, να κλείσει.

dimker161Σ.Δ. Υπόψη μου δεν έχω τους τρόπους και τα κόλπα που παίζονται πάνω στο τραπέζι και από κάτω του σχετικά με τις αποφάσεις για έργα και την χρηματοδότησή τους ανάμεσα στους από πάνω θεσμικούς παράγοντες και τους από κάτω. Αν κάτι έχω καταλάβει είναι πως αυτός που κρατάει μαχαίρι και πεπόνι τα χρησιμοποιεί κάθε φορά σ'αυτό το αλισβερίσι κατά το δοκούν με έναν από τους πιο φανερούς στόχους του να επιβάλλει την εξουσία του σε κάθε επίπεδο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση να σημειώσουμε πως κάποιων από τα έργα που αναφέρονται έχει προ καιρού εγκριθεί η χρηματοδότησή τους αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το χρήμα ρέει κανονικά κι απρόσκοπτα. Κι έτσι αναγκάζεται ο δήμαρχος να πάει να συναντήσει τον περιφερειάρχη για να του ζητήσει τη συνέχιση των χρηματοδοτήσεων που έχει εγκρίνει η Περιφέρεια και με κωδικό μάλιστα. Τώρα αυτό γιατί δε γίνεται με τηλεδιάσκεψη ή με μέιλ δεν το γνωρίζω, ούτε ποια η σημασία της προσωπικής επαφής, όπως και γιατί δεν αρκεί η επικοινωνία ανάμεσα στους υπηρεσιακούς παράγοντες. Δεν είναι ηλίου φαεινότερο ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά κι όπως θα έπρεπε σε ένα σύγχρονο κράτος; 

pasok2Ο απόηχος που πιάνουν οι κεραίες του καθενός που έχει ένα ενδιαφέρον προφανώς και εξαρτάται από την πολιτική του στάση - δράση αυτόν το μισό αιώνα. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Ο σοσιαλισμός του 48% ΠΑΣΟΚ του '81 με άφησε "παγερά αδιάφορο", όπως εύστοχα το είχε πει ο Άγγελος Ελεφάντης και στην συνέχεια, τον χειμώνα ετούτο του '83 βγάζοντας τα ανοιξιάτικα Τραπεζάκια μου Έξω, επέλεξα κι εγώ που δεν ήμουν Πασόκας ούτε και ΚΚΕ, ναι είμαι ότι ήμουν κι ότι τραγουδούσα μόνος και άλλοτε μαζί με λίγους φίλους που ονειρευόμασταν τα ανέφικτα και τα ανένταχτα. Στα πολιτικά πράματα πάντως, όσο κι όποτε νοιαζόμουνα και πάντα από μακριά για το ΠΑΣΟΚ, που από την μεταπολίτευση και μετά μέχρι την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, αυτό το προσωπαγές στο ξεκίνημά του κόμμα που με την πρασινίλα του όλα τα κόμματα λίγο πολύ χρωματίστηκαν, ήταν ενωμένο δυνατό. Και όπως κάθε κόμμα που κυβερνάει για πολλά χρόνι έτσι κι αυτό και κάποιες σωστές επιλογές έκανε υπέρ του κοινωνικού καλού και συμφέροντος και αρκετές κακές κι άσχημες.