Μανώλης Ροσμαράκης

Μανώλης Ροσμαράκης

Έντεκα σημεία για τις «δέκα μέρες που άλλαξαν (;) την ελληνική τηλεόραση». 

1.Το γεγονός ότι οι μέχρι χθες φαινομενικά παντοδύναμοι καναλάρχες υποχρεώθηκαν ύστερα από τρεις και βάλε δεκαετίες διαπλεκόμενης ασυδοσίας να «ξηλωθούν» κάπου 250 μύρια ευρώ (ποσό που διάφορες «Κασσάνδρες» θεωρούσαν απίθανο), ήταν πράγματι μια στρατηγική νίκη της κυβέρνησης. Που βέβαια, αν ήταν σοβαρή, δεν θα λαΐκιζε, αφού είναι γνωστό σε ποιανών τσέπες θα καταλήξουν τα «γκαφρά», όταν σώσουν να καταβληθούν – μένει άλλωστε να αποφανθεί και το ΣτΕ για τη συνταγματικότητα του νέου τηλεοπτικού νόμου...  

Πρώτον: Στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, την Κυριακή 11.9, έχει προαναγγελθεί να γίνει μία συναυλία με εκλεχτούς καλεσμένους αφιερωμένη στον στιχουργό Μάνο Ελευθερίου ( Ερμούπολη, 1938). Επ'ευκαιρία αυτής της συναυλίας ο κ. Ελευθερίου παραχώρησε μία εκ βαθέων συνέντευξη στη Γιώτα Σύκκα. Και δεύτερον: Κάθε χρόνο απονέμεται το βραβείο Leonie Sonning στον καλύτερο μουσικό του κόσμου. Ο βιολιστής Λεωνίδας Καβάκος (Αθήνα, 1967) επιλέχτηκε ως τέτοιος για το 2016 και θα παραλάβει το βραβείο τον Ιανουάριο στην Κοπεγχάγη. Επ'ευκαιρία αυτής της βράβευσης ο κ.Καβάκος παραχώρησε μία εξαιρετική συνέντευξη στην Μαργαρίτα Πουρνάρα.

 

Θα ήταν πολύ καλύτερα αν στην πλατεία, στο καφενείο, άντε και στο μπαρ που συχνάζαμε αραιά και που, σ'αυτούς δηλαδή τους ουδέτερους και οικείους τόπους όπου ο καθένας νιώθει άνετα να πει το κοντό του και το μακρύ του παίρνοντας το λόγο από την ομήγυρη, σύχναζαν και τύποι με γνώσεις που θα μπορούσαν, ανάμεσα στο τάβλι και στα χαρτιά, να πυροδοτήσουν και κάποιες σοβαρές και χαλαρές ταυτόχρονα συζητήσεις ειδικές, αλλά και επί παντός επιστητού. Όχι βεβαίως σαν κι αυτές στα παράθυρα των καναλιών ή στη βουλή των γέρων και των εφήβων, που για να λέμε τα πράματα με το όνομά τους, δεν έχει και καμία ουσιαστική διαφορά.

Xτες από μια ασήμαντη αφορμή ξεκίνησε μια πολύ οδυνηρή κουβέντα με μια ομάδα πρόσφυγες. Είχαμε,υποτίθεται, μάθημα γλώσσας, αλλά σταμάτησα να μιλάω και άρχισα πλέον να ακούω αυτό που ο καθένας είχε να καταθέσει ως τη δυσκολότερη στιγμή του ταξιδιού που αναγκάστηκε να κάνει. Το λόγο πήρε ο Ισάμ Μασί. Λίγο Ούρντου, λίγο Αγγλικά, είπε.

Όσοι Ελληνες έχουν επισκεφθεί το Αμστερνταμ, την Κοπεγχάγη, το Παρίσι, τη Βαρκελώνη και άλλες πρωτεύουσες ή μεγαλουπόλεις της Ευρώπης αντιλαμβάνονται αμέσως μια σημαντικότατη διαφορά με την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη. Ποια είναι αυτή;

Ότι οι κάτοικοί τους κινούνται στην πλειονότητά τους με ποδήλατο, κάτι απολύτως λογικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι το δίτροχο αυτό μεταφορικό μέσο κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες στη Γηραιά Ηπειρο, με τους δήμους να διαθέτουν χιλιάδες ποδήλατα δωρεάν για χρήση από τους πολίτες τους καθώς έχουν δημιουργηθεί εκατοντάδες χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων τους οποίους οι οδηγοί αυτοκινήτων σέβονται απολύτως.

Το διασημότερο άλμπουμ της τζαζ — με δυο (άντε οχτώ) λόγια. Γιατί το Kind of Blue του Miles Davis που κυκλοφόρησε σαν χτες το 1959 είναι το σημαντικότερο / καλύτερο / πιο ευπώλητο (ανάλογα με την οπτική) άλμπουμ της τζαζ; Και γιατί πουλάει / παίζει ακόμη και σήμερα (4000 εκτελέσεις / πωλήσεις κατά μέσο όρο τη βδομάδα); 

—του Γρηγόρη Καραγρηγορίου—

 

Έχω τους νεκρούς μου, και τους άφησα να φύγουν,


κι απόρησα βλέποντάς τους τόσο ευχαριστημένους


τόσο γρήγορα εξοικειωμένους με το να είναι νεκροί, τόσο χαρούμενους,


τόσο διαφορετικούς από την φήμη τους. Μόνο εσύ

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και για τρίτη στην ιστορία του σπουδαίου αυτού κοινωνικού και αθλητικού παγκόσμιου θεσμού, η Ελλάδα κατέκτησε το πιο βαρύτιμο τρόπαιο, απέσπασε την πιο σπουδαία αναγνώριση, στο 14ο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων, που ολοκληρώθηκε χθες στη Γλασκώβη: Το κύπελλο για το «Fair Play» («Ευ Αγωνίζεσθαι»). Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην ιστορία της διοργάνωσης που έχει κατακτήσει τρεις φορές αυτή τη μεγάλη διάκριση. Εύσημα και για την 59χρονη ελληνίδα τερματοφύλακα Στέλλα Μαυρίδου, η οποία συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία ομάδα της διοργάνωσης («FiFPro Fair Play Award») και έγινε σύμβολο ολόκληρου του θεσμού.  

Είδα πρώτη φορά τον Μαξ Τέγκμαρκ σε ένα ελκυστικό ντοκιμαντέρ του BBC, «Παράλληλοι κόσμοι, παράλληλες ζωές». Θέμα του, η προσπάθεια του τραγουδοποιού Μαρκ Εβερετ να κατανοήσει τον νεκρό πατέρα του, μια παραγνωρισμένη ιδιοφυΐα της φυσικής, τον Χιου Εβερετ. Σε μια απόπειρα να καταλάβει τι είχε μέσα στο κεφάλι του ο εσωστρεφής πατέρας του, ο Μαρκ συναντά τον φημισμένο Σουηδό φυσικό –που κάνει καριέρα στην Αμερική – Μαξ Τέγκμαρκ.

Στο άρθρο αυτό μπορείτε να δείτε 151 φωτογραφίες απο τον Πειραιά του 1916.

Ένα λιμάνι διαφορετικό , καμία σχέση με το πώς είναι σήμερα.Μια πόλη πυκνοκατοικημένη στο κέντρο και αραιοκατοικημένη στις πολυκατοικημένες περιοχές του σήμερα.Ένας Πειριαάς που σε μερικά σημεία είχε βοσκοτόπια. Ένας Πειραιάς με άλογα και άμαξες.