Θέατρο

Θέατρο (46)

αναδεικνύοντας τό έργο τού ΜΟΛΙΕΡΟΥ πιό βαθειά, οπτικά, λεκτικά, σωματικά...

Τά πάθη τής σάρκας ήρθαν στό προσκήνιο πιό επίμονα οπτικοποιημένα και η ανίχνευση τής σχέσης λόγου -σώματος πιό βιωματικά εξαρθρωμένη...

Δεν ξέρω άν όλα αυτά συμβαίνουν στην παράσταση αυτή κατά τύχη, κατά κρίση και επιλογή ή απλά από ένστιχτο. Ξέρω ότι ο ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΕΙΛΑΚΗΣ που σκηνοθετεί, διαθέτει και τα τρία αυτά στοιχεία.
Και καταλαβαίνω ότι συμβαίνουν όλα εκείνα που μάς κάνουν να βλέπουμε καλό σύγχρονο θέατρο, συνολικά !

Σάββατο, 03 Σεπτεμβρίου 2016 16:06

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ στα ΑΙΣΧYΛΕΙΑ

Συντάκτης

Η παράσταση τού μέτρου τού λόγου, τού ρυθμού και τής μελωδίας, ισορροπημένη, κατασταλαγμένη, βιωμένη λεκτικά και κινητικά, όσο ελάχιστες φορές, με υπόβαθρο ελληνικό και υπόνοια βαλκανική.
Ξύλινες σκάλες κάθετες πάνω στο χώμα και ανοιχτές στον ουρανό, στον άδειο χώρο, για να ανεβοκατεβαίνουν οι δυό τους κυρίως, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης σε μιά αέναη σχέση αγάπης-μίσους, όπου αλληλοσκοτώνονται με εναγκαλισμό, στον οποίο ενσωματώνονται και οι δύο αδελφές, οι ερωτευμένες αδελφές, οι αδελφές ταίρια ερωτικά με τους αδελφούς.

Μικρά αποσπάσματα από συνεντεύξεις πέντε θεατρανθρώπων που μας άρεσαν και τα αντιγράψαμε. Ο μεγαλύτερος είναι ο 90χρονος επαναστάτης γελωτοποιός Ιταλός Ντάριο Φο, που το 1977 τιμήθηκε μαζί με τη γυναίκα του Φράνκα Ράμε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πρόσφατα κυκλόφορησε το βιβλίο του "Ο Ντάριο και ο Θεός". Ακολουθεί ο Μεσόγειος - μιας και η καταγωγή του είναι λίγο Γαλλική, λίγο Ισπανική και λίγο Αλγερίνικη - Ολιβιέ Πι, νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του περιβόητου Φεστιβάλ της Αβινιόν.

Από το 1961 γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στις 27 Μαρτίου και κάθε χρόνο ένας άνθρωπος του θεάτρου γράφει το μήνυμα της γιορτής το οποίο διαβάζεται στις θεατρικές αίθουσες του κόσμου πριν από την παράσταση. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά από μια χώρα-μέλος του μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο.

Ένα από τα σημαντικότερα έργα του Χάρολντ Πίντερ κάνει πρεμιέρα στις 7 Μαρτίου σε μια νέα σκηνική εκδοχή στην οποία θεατές και ηθοποιοί περιηγούνται στους χώρους του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.  

 

Το θεατρικό έργο του βρετανού δραματουργού, πρωτοανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, στο Λονδίνο, το 1978, σε σκηνοθεσία του Πήτερ Χωλ και τρία χρόνια αργότερα έφτασε και στην Ελλάδα, στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.

Τη φχαριστηθήκαμε αυτή την παράσταση, όπου μας μίλησαν για τις εμπειρίες

τους πέντε πραγματικές καθαρίστριες από διαφορετικές χώρες (Αλβανία,

πρώην Σοβιετική Ένωση, Νότια Αφρική). Τη φχαριστηθήκαμε και κατά τη

διάρκεια της παράστασης και κατόπιν όταν ως παρέα ανταλλάξαμε γνώμες.

panaxΤούς είδα για πρώτη φορά. Δική μου η παράλειψη.
Κάνουν ένα θέατρο σύγχρονο και συνάμα μυθολογικό (και πόσο κοντά είναι αυτά τα δύο ! ), διεισδυτικό στην ανθρώπινη ύπαρξη και πραγματικότητα, μ΄όλους τους μύθους που κουβαλάει και καταγγελτικό στην καταβύθισή του σε παρελθόν, μέλλον και προπαντός παρόν. 

Η ιδέα που ακολουθεί είναι της διεύθυνσης του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Ιδέα που την βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρουσα. Και αφορά στην επαφή των ασθενέστερων κατοίκων του Πειραιά με κάποια έργα της λογοτεχνίας και του θεάτρου.

Πρόκειται για ένα πρόγραμμα εκπαιδευτικό και ταυτόχρονα  ψυχαγωγικό, με εκπαιδευτική και πνευματική παρέμβαση σε αποκλεισμένες

κοινωνικές ομάδες.

 

Όσοι θεατές βρέθηκαν στην Επίδαυρο στις 24 ή στις 25 Ιουλίου 2015 είχαν τη μοναδική και σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσουν την πρωτότυπη και μαγευτική συνύπαρξη δύο σπουδαίων παγκόσμιων πολιτισμικών στοιχείων: αφενός της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, όπως απαράμιλλα αποδίδεται με αφηγητή τον Οδυσσέα προς τους Φαίακες στη ραψωδία λ της Οδύσσειας του Ομήρου με την κάθοδο του Οδυσσέα στον Κάτω Κόσμο

1. Η Ξηρότητα και η Υγρότητα

Την παράσταση αυτή, τήν είδα στις 2 Ιουλίου. Κάθε μέρα από τότε, ήθελα να γράψω γι΄αυτήν, αλλά όλο και τό άφηνα.
Κάπως έτσι συμβαίνει, νομίζω, με τις καλές παραστάσεις, πρέπει να κατακάτσουν για να ανοίξεις την πόρτα και να μπεις στο εσωτερικό τους.
Αλλιώς, στέκεσαι απ΄έξω και χαζεύεις μόνο την εικόνα τους...