Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015 16:27

ΤΟ "ΤΙΠΟΤΑ" ΣΑΝ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΟΙΑΖΕΙ

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΟΝΙΑ,

από το Νέο Θέατρο τής Ρίγας

(Λετονίας),

στην Πειραιώς 260,

στα πλαίσια του φεστιβάλ

Αθηνών - Επιδαύρου 2015,

σε σκηνοθεσία τού Άλβις Χερμάνις

(Ρίγα, 1965)

με τον Γκούνταρς Άμπολινς στο ρόλο της Σόνιας

και τον Γιεβγκιένι Ισάγιεφς στον ρόλο του αφηγητή.  

Το έργο, σχεδόν παλιομοδίτικο, είναι βασισμένο

σε ένα διήγημα

τής Τατιάνα Τόλσκαγια (μακρινή συγγενής του Τολστόι),

σαν συνέχεια τού Γκόγκολ,

με την πικρή γεύση που αφήνει ο συνδυασμός τού τρυφερού με το κυνικό

με ένα σκηνικό εντελώς παλιομοδίτικο και νατουραλιστικό

 

και με μιά σύγχρονη σκηνοθετική διείσδυση που σιγά-σιγά και ενώ κόντευε να μέ πάρει ο ύπνος,

άνοιξε μιά καταπακτή, για να φέρει στην επιφάνεια μεγάλα

και ανεξάντλητα Θέματα-Θεάματα τής ζωής και τού Θεάτρου,

μέσα από το σχήμα μιάς τραγικής φάρσας:

το ανεκπλήρωτο τού φαντασιακού έρωτα

το ανέφικτο τής επικοινωνίας

τη ζωή και τον θάνατο σαν θέαμα και το θέατρο μέσα στη ζωή και τον θάνατο

και το θέατρο μέσα στο θέατρο

ένα θέατρο αντιθεατρικό, χωρίς ένταση και εξάρσεις, στηριγμένο στην ηρεμία τής σιωπηλής έκφρασης

αντιηρωϊκό, στα όρια τής μιμικής και τού κωμικού

και ρεαλιστικό τόσο, όσο να γίνεται συμβολικό:

ένα ωμό κοτόπουλο που ετοιμάζεται από την Σόνια για ψήσιμο, μ΄έναν τρόπο σαν να μακιγιάρεται,

μπαίνει στο φούρνο και εξαφανίζεται

μιά τούρτα πασαλειμένη στα μούτρα τού παρόντα - απόντα αφηγητή κρύβεται μέσα σ΄ένα χάρτινο,

στρογγυλό κουτί - καπελιέρα

οι κούκλες - μωρά πάνω στο κρεββάτι στη συνέχεια αντικαθίστανται από ένα τουμπανιασμένο πτώμα,

το πτώμα τού έρωτά της

οι αμέτρητοι φάκελλοι αλληλογραφίας που ξεχύνονται από το ντουλάπι , μόλις ανοίξει,

σύμβολο μιάς φανταστικής επικοινωνίας (το facebook, μού ήρθε στο μυαλό)

και κατ΄επέκταση τού δύσπραγου και ψυχοκτόνου και σωματοκτόνου πολιτισμού μας

και η πανταχού παρούσα απουσία και έλλειψη υπαρκτής προσέγγισης

με τον συμπρωταγωνιστή της,

δηλ. με ό,τι ζει καθημερινά δίπλα μας αλλά και με ό,τι ονειρευόμαστε. 

Στην αρχή μόνο, έρχονται σε επαφή, όταν παλεύουν σώμα με σώμα,

για να επιλέξουν ρόλους,

αυτούς τους δοτούς ρόλους που παίζουμε όλοι στη ζωή, τη δοτή ζωή μας,

το δοτό μας φύλο,άντρας-γυναίκα, μικροκλέφτες στιγμών, σκέψεων, πράξεων

και επιλογών, μικροκλέφτες ζωών.

Και στο βάθος...ο πόλεμος

(αυτός των 900 ημερών της πολιορκίας του Λένιγραντ από τους Γερμανούς),

αόρατος αλλά πραγματικός, βάζει το τελευταίο λιθαράκι

σ΄αυτόν τον κόσμο τών τραγικών συμπτώσεων και πιθανοτήτων

με... τη μουσική να τά υπογραμμίζει μόνο, όλα αυτά.

Παίζεται ακόμη σήμερα και αύριο ...και κάθε μέρα στη ζωή μας.

 

Στη 2η φωτό ο σκηνοθέτης Α.Χερμάνις.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015 00:17

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση