Πέμπτη, 07 Μαΐου 2015 16:59

Η αέναη επιστροφή του φασισμού: Ρόμπ Ρίμεν , Απόστολος Δοξιάδης στον Ιανό

Επιλέγουσα ή Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Στο πλαίσιο του κύκλου εκδηλώσεων 

«Οι συγγραφείς του κόσμου στον ΙΑΝΟ»,

ο συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης 

συνομιλεί στις 8.30 μ.μ με τον Ολλανδό συγγραφέα 

Ρομπ Ρίμεν,

με αφορμή το νέο του βιβλίο

"Η αέναη επιστροφή του φασισμού",

που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη,

σε μετάφραση Αλεξάνδρας Ζώη.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία

με την Πρεσβεία της Ολλανδίας 

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του φασισµού; Γιατί επανεµφανίζεται στην Ευρώπη σήµερα; Πώς θα αντιµετωπίσουµε την εξάπλωσή του; Ο Rob Riemen µάς υπενθυµίζει τη στάση του Αλµπέρ Καµύ, του Τόµας Μαν, του Αντόρνο, του Πολ Βαλερύ, στοχαστών σύγχρονων της γένεσης του φαινοµένου στον εικοστό αιώνα, οι οποίοι συµφωνούν, ο καθένας µε τον τρόπο του, στο εξής: ο φασισµός βασίζεται στην απουσία της ιδεολογίας και στην άρνηση των πνευµατικών αξιών• ευδοκιµεί όταν οι άνθρωποι παύουν να σκέφτονται. Πρόσφορο έδαφος για τον φασισµό είναι η υλική αβεβαιότητα, η δυσαρέσκεια, η σιωπή των ελίτ κάθε είδους – φαινόµενα που δε λείπουν από τη σημερινή κοινωνία. Ο Riemen επιμένει στον ρόλο της τέχνης και του πολιτισμού σήμερα, περισσότερο από ποτέ, και ενθαρρύνει τους Ευρωπαίους διανοουμένους να µας εμπνεύσουν ενισχύοντας την πίστη στη θετική δύναμη του ανθρώπινου νου.

 

Ο Rob Riemen γεννήθηκε το 1962. Είναι δοκιµιογράφος,

ιδρυτής και πρόεδρος του Ινστιτούτου Nexus

στην ολλανδική πόλη Τίλµπουργκ,

κέντρου που προάγει τον στοχασµό και τον φιλοσοφικό διάλογο.

Έχει  γράψει επίσης το δοκίμιο

"Η ευγένεια του πνεύματος. Μια ξεχασµένη υπόθεση."

Πατώντας   εδώ   θα σας εμφανιστεί το βίντεο (80')

από όπου μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συζήτηση αυτή. 

Και πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί μια παρουσία του βιβλίου

"Η αέναη επιστροφή του φασισμού" από το Θανάση Βασιλείου,

που αναρτήθηκε στην Καθημερινή στις 7.2.15

με τον τίτλο " Το σκιάχτρο της πανούκλας είναι εδώ".

Μότο αυτής της παρουσίασης είναι μία φράση του Καμύ από τον "Επαναστατημένο Άνθρωπο".

( Παρίσι, 1951, 1η έκδοση στην Ελληνική γλώσσα, 2013, εκδόσεις Πατάκη). 

Ακολουθεί μία παράγραφος που την αντιγράψαμε από το βιβλίο ,

και που στο κέντρο της βρίσκεται αυτή η φράση κλειδί

της σκέψης του Ρόμπ Ρίμεν, όπως την εισέπραξε ο Θ.Βασιλείου 

Η εξέγερση αποδεικνύει με αυτό ότι είναι η ίδια η ζωή και ότι δεν μπορούμε να την αρνηθούμε χωρίς ν’ απαρνηθούμε τη ζωή. Η πιο αγνή κραυγή της ξεσηκώνει, κάθε φορά, και μια ύπαρξη. Είναι, επομένως, αγάπη και ευφορία ή δεν είναι τίποτα. Η επανάσταση δίχως τιμή, η επανάσταση του συμφέροντος που, προτιμώντας την αφηρημένη έννοια του ανθρώπου από έναν άνθρωπο με σάρκα και οστά, αρνείται το είναι όσες φορές χρειάζεται, αντικαθιστά ακριβώς την αγάπη με τη μνησικακία. Μόλις η εξέγερση αφήνεται να μολυνθεί από τη μνησικακία, ξεχνώντας τις γενναιόψυχες πηγές της, τότε αρνείται τη ζωή, τρέχει προς την καταστροφή και ξεσηκώνει το πλήθος των μικρών στασιαστών της που γελούν σαρκαστικά, σπορά σκλάβων που κατάντησαν να πωλούνται σήμερα σε όλες τις αγορές της Ευρώπης για οποιαδήποτε δουλεία. Δεν είναι πλέον εξέγερση ούτε επανάσταση, αλλά μνησικακία και τυραννία. Τότε, όταν η επανάσταση, στο όνομα της εξουσίας και της ιστορίας, μεταβάλλεται σε αυτό τον δολοφονικό και υπέρμετρο μηχανισμό, μια νέα εξέγερση γίνεται ιερή υπέρ του μέτρου και της ζωής. Βρισκόμαστε σε τούτο το οριακό σημείο. Κι όμως, στην άκρη του σκότους, υπάρχει οπωσδήποτε ένα φως που το μαντεύουμε κιόλας και για το οποίο πρέπει να αγωνιστούμε μόνο και μόνο για να υπάρχει. Πέρα από τον μηδενισμό, εμείς όλοι, μέσα στα ερείπια, ετοιμάζουμε μιαν αναγέννηση. Μα λίγοι το ξέρουν.

 

Και, πράγματι, η εξέγερση, χωρίς να ισχυρίζεται ότι θα τα λύσει όλα, μπορεί τουλάχιστον να τα αντιμετωπίσει. Από τούτη τη στιγμή, το μεσημέρι κυλάει στο ίδιο το ρεύμα της ιστορίας. Γύρω από αυτό το αδηφάγο καμίνι, σκιές που μάχονται στριφογυρίζουν για λίγο, ύστερα εξαφανίζονται, και κάποιοι τυφλοί, αγγίζοντας τα βλέφαρά τους, φωνάζουν ότι αυτό είναι η ιστορία. Οι άνθρωποι της Ευρώπης, εγκαταλελειμμένοι στις σκιές, απομακρύνθηκαν από το σταθερό και ακτινοβόλο σημείο. Ξεχνούν το παρόν για χάρη του μέλλοντος, την τροφή των ανθρώπων για τη ματαιότητα της εξουσίας, την αθλιότητα των προαστίων για μιαν αστραφτερή πολιτεία, την καθημερινή δικαιοσύνη για μια μάταιη γη της επαγγελίας. Απελπισμένοι για την ελευθερία των ατόμων, ονειρεύονται μια παράξενη ελευθερία του ανθρώπινου είδους. Αρνούνται τον μοναχικό θάνατο και αποκαλούν αθανασία ένα τρομερό συλλογικό ψυχορράγημα.Δεν πιστεύουν πλέον σε αυτό που υπάρχει, στον κόσμο και στον ζωντανό άνθρωπο.

 

 

Το μυστικό της Ευρώπης, είναι ότι δεν αγαπά πλέον τη ζωή.

 

Οι τυφλοί της πίστεψαν παιδαριωδώς ότι, αν αγαπούσαν μια μόνο μέρα της ζωής, σήμαινε ότι δικαιώνονταν οι αιώνες καταπίεσης. Γι’ αυτό θέλησαν να σβήσουν τη χαρά από τον πίνακα του κόσμου και να την αναβάλουν για αργότερα. Η ανυπομονησία των ορίων, η άρνηση της διπλής τους φύσης, η απόγνωση γιατί είναι άνθρωποι τους έριξαν τελικά σε μια απάντηση υπερβολή. Εφόσον αρνήθηκαν το σωστό μεγαλείο της ζωής, χρειάστηκε να στοιχηματίσουν στη δική τους ανωτερότητα. Μη διαθέτοντας τίποτα καλύτερο, θεοποίησαν τους εαυτούς τους και έτσι άρχισε η δυστυχία τους: κατάντησαν θεοί που τους έχουν βγάλει τα μάτια. Ο Καλιάγεφ και τ’ αδέρφια του σε όλο τον κόσμο αρνούνται, αντίθετα, τη θεότητα, αφού απορρίπτουν την απεριόριστη εξουσία να δίνουν τον θάνατο. Επιλέγουν και μας προσφέρουν ως παράδειγμα τον μοναδικό πρωτότυπο κανόνα του σήμερα: να μαθαίνουμε να ζούμε και να πεθαίνουμε, και, για να είμαστε άνθρωποι, να αρνούμαστε να γίνουμε θεοί.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 09 Μαΐου 2015 07:49

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση