Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015 16:56

Η γενοκτονία των Αρμενίων και οι εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από τότε που συνέβη.

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τα τούρκικα σήριαλ σκίζουν στην Ελλάδα. Αυτό λένε πολλοί συμβαίνει διότι είναι "σαπούνια". Έλα όμως που τα ελληνικά κανάλια έχουν προβάλλει κι άλλα σαπούνια που δεν τράβηξαν τόσο όσο αυτά. Άρα κάτι άλλο θα παίζει ρόλο. Μήπως μια υπόγεια συγγένεια ανάμεσα σ'εμάς και του Τούρκους; Είναι πολύ πιθανόν.

Να λόγου χάρη, πολλοί απ'αυτούς που επισκέπτονται την Τουρκία, ιδιαίτερα αν είναι μικρασιάτες πρόσφυγες ή απόγονοί τους, μιλάνε με τα καλύτερα λόγια για το πόσο φιλικά τους αντιμετωπίζουν οι Τούρκοι. Με τι έχει να κάνει η συγγένεια αυτή; Με τον ψυχισμό μας; Με την έλξη που ασκούν οι εξωστρεφείς συναναστροφές; Με άλλα λόγια, λαοί της παρέας είμαστε και οι δυο και των κερασμάτων, με εμάς πιο άνετους και τους Τούρκους πιο μελό. 

Αλλά και με τους Ιταλούς, δεν μοιάζουμε; Κι αυτό παράξενο δεν είναι, αφού για χιλιάδες χρόνια συνυπήρξαμε στον ίδιο χώρο και μαζί εξελιχτήκαμε με πάρα πολλές αλληλοεπιδράσεις. Κι εμείς και οι Ιταλοί καβάλα στην ίδια ελαφρότητα πορευόμαστε, με τους Ιταλούς να είναι πιο θεατράλε. Οι ομοιότητες ανάμεσα στους γείτονες είτε αυτοί είναι άτομα, είτε λαοί είναι νόμος της ιστορίας. Γι'αυτό όποιος μπορεί να αρνηθεί ότι ο κόσμος που ζει στο βορρά έχει πολλά κοινά στοιχεία με τους άλλους βαλκάνιους λαούς, εύκολα κατατάσσεται σε αυτούς που εθελοτυφλούν.

Επανερχόμενοι στους εξ ανατολών γειτόνους, νιώθω γενικά και αόριστα μια συμπάθεια γι'αυτόν τον λαό. Ειδικά και συγκεκριμένα και όταν θυμάμαι τις βαρβαρότητες που έγιναν στην Κύπρο με τους Ατίλες το '74 και το αίμα που έτρεξε στην Μικρασιατική καταστροφή, κάτι μέσα μου παγώνει και βλέπω με εχθρικό μάτι προπάντων τους ηγετικούς κύκλους των γειτόνων μας. Αν και στις δύο αυτές περιπτώσεις εμείς τους δώσαμε την αφορμή και προφανώς σ'αυτές τις ιστορίες δεν υπήρξαμε οι αθώες περιστερές.

Αυτό όμως που με βγάζει απ'τα ρούχα μου και με κάνει να αναρωτιέμαι για τη σκληρότητα του υποστρώματος που υπάρχει στο βάθος του χι Τούρκου (πάλι γενικά και αόριστα) είναι η άρνηση του Τουρκικού κράτους να αποδεχτεί τη γενοκτονία προπάντων των Αρμενίων. Το γεγονός είναι αδιαμφισβήτητο. Στις 24 Απριλίου του 1915 και κατόπιν πίεσης των Νεο Τούρκων, δόθηκε εντολή και ξεκίνησε η σφαγή των Αρμενίων, που επί αιώνες ήταν πολίτες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Μια σφαγή που διήρκεσε κοντά στα τρία χρόνια και οι νεκροί, κατά τις εκτιμήσεις των Τούρκων ανέρχονται στις 800 χιλ. Κατά τις εκτιμήσεις των Αρμενίων φτάνουν το 1.5 εκ. Μεγάλη η διαφορά, που ξεπερνάει αυτό που γνωρίζουμε ότι γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Να μειώνουν δηλαδή τα θύματα οι θύτες και να αυξάνουν τον αριθμό τους τα θύματα. Στο 1.5 εκατομμύριο όμως τείνουν και οι δυτικοί κύκλοι. Το πλέον αποτρόπαιο όμως βρίσκεται αλλού. Στο ότι αυτοί οι ορθόδοξοι Χριστιανοί εξολοθρεύτηκαν γιατί ήταν του γένους των Αρμενίων. Αν κάποιος εκείνη την εποχή ζούσε στην Οθωμανική αυτοκρατορία και ήταν Αρμένης, αυτός ήταν ήδη ένας νεκρός. Δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο για να καταδικαστεί σε θάνατο. 

Πότε έγινε αυτή η σφαγή; Την εποχή του Α' Παγκοσμίου πολέμου, αλλά είχαν προηγηθεί σαράντα χρόνια προσπάθειες των Αρμενίων για ανεξαρτητοποίηση και σφαγές από τη μεριά των Τούρκων. Που συστηματικά ενεθάρρυναν γι'αυτές τους Κούρδους, μιας και αυτοί ζούσαν στα ίδια εδάφη με πολλούς Αρμένιους. Το κακό ήταν πως τον πρώτο λόγο εκείνα τα χρόνια τον είχαν τα όπλα. Και ας μην ξεχνάμε πως την εποχή εκείνη έγινε και η Σοβιετική επανάσταση που έφερε τα πάνω κάτω και προκάλεσε μεγάλες ταραχές στα σύνορα της αυτοκρατορίας. Για περισσότερες πληροφορίες του αρμένικου ζητήματος από την wikipedia εδώ.

Όμως ποιος δε γνωρίζει ότι πάντοτε οι πληροφορίες και οι αρθμοί είναι ανίκανες να μεταδώσουν αυτό που ζουν οι άνθρωποι. Πως μπορείς να νιώσεις τη φρίκη, το φόβο και τον απέραντο πόνο που αισθάνθηκαν οι Αρμένιοι τότε που ο θάνατος τριγυρνούσε στις γειτονιές τους, έμπαινε στα σπίτια τους και είχε τη μορφή του Τούρκου; Που μπορεί να μην ήταν ένας τυχαίος άγνωστος, ή ένας στρατιώτης που τον διέταξαν οι στρατηγοί, αλλά να ήταν ο γείτονας ο αγαπητός. Φονιάς να ήταν φονιάς, αυτός που μαζί μεγάλωσαν μαζί τα λέγανε, που κάνανε εμπόριο και που καμιά φορά μαζί τα έπιναν και τα τραγουδούσαν. Από τη μια μέρα στην άλλη ο εντός αμνός των φοβισμένων μα ντοπαρισμένων Τούρκων κατασπαράχθηκε από τον συμφεροντολόγο λύκο, που μετά δεν χόρταινε αίμα. Ο φόβος, ο τρόμος μέχρι τρέλας, ο απερίγραπτος πόνος που προκαλούν οι κυνηγοί σε όλους τους κυνηγημένους, δυστυχώς είναι ένα χαρακτηριστικό του είδους μας που δεν έχουμε καταφέρει να το τιθασεύσουμε.   

Πάντως ότι και να λένε οι Τούρκοι για τις κινήσεις των Αρμενίων εκείνης της εποχής, με τίποτα δεν δικαιολογείται αυτή η σφαγή των αμάχων, τόσο από τον στρατό, όσο και από έναν φανατισμένο όχλο. Οι Τουρκικές κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι επρόκειτο για εσωτερική σύγκρουση, με εκατέρωθεν απώλειες, οι οποίες οφειλόταν στην προσπάθεια των Αρμενίων για την κατάλυση της εδαφικής ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ότι οι Αρμένιοι πίεζαν για πάνω από σαράντα χρόνια για ανεξαρτησία ήταν γεγονός. Αλλά οι ένοπλες προσπάθειες τους ήταν ελάχιστες και βασικά κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία. Το ότι κοντά στο 1.5 εκ. Αρμένιοι εκτοπίστηκαν και εξοντώθηκαν σε όλη την αυτοκρατορία μας αναγκάζει να μιλάμε για γενοκτονία. Με βάση τα πραγματικά στοιχεία και τις συνθήκες υποστηρίζουμε ότι πρόκειται για γενοκτονία κι όχι εξ αιτίας των Αρμένηδων που μαζί μεγαλώσαμε στις γειτονιές μας, Αρμένηδων, που κατόπιν γνωρίσαμε και συναναστραφήκαμε  σε διάφορους χώρους, ούτε λόγω των αρμένικων μαγαζιών όπου δοκιμάζαμε μεζέδες και συνταγές που έμοιαζαν με τις δικές μας τις σπιτικές. Αυτά τα βιώματα μας έκαναν να τους συμπαθούμε από μακρυά και από κοντά να μας γεννούν φιλικά αισθήματα. Γι'αυτό και το "Αρμενάκι είμαι κυρά μου" έγινε στη χώρα μας, όπου τις μέρες της δολοφονικής παράνοιας κατέφυγαν πολλοί Αρμένιοι που σώθηκαν από το τούρκικο μαχαίρι, ένα εξαιρετικά δημοφιλές τραγούδι.

Όποτε ξεχνάμε τους εν ψυχρώ φόνους του Τούρκικου κράτους, τότε στην καρδιά μας βρίσκονται κοντά Τούρκοι και Αρμένιοι. Όποτε όμως θυμόμαστε τις δυστυχίες που προκάλεσαν οι Τούρκοι, και όχι μόνο σ'αυτούς, τότε ένας πόνος μας πιάνει από τον πόλεμο που συνεχίζεται μεταξύ τους. Τώρα, το μόνο που μπορεί να γίνει πια για να μπορούν να κάθονται μαζί αυτοί οι δυο λαοί που συνυπήρξαν αιώνες, είναι να αναγνωρίσουν οι Τούρκοι αυτό το φοβερό πογκρόμ που οργάνωσαν εναντίον των Αρμενίων, αλλά και των άλλων εθνοτήτων της αυτοκρατορίας τους. Ίσως έτσι τους δοθεί η ευκαιρία για να σκεφτούν τα πως και τα γιατί, να αποδυναμώσουν παρόμοιες συμπεριφορές στο μέλλον και ίσως τότε αποφασίσουν να ζητήσουν συγγνώμη. Ήδη κάποιο ευαίσθητοι επώνυμοι Τούρκοι έχουν προχωρήσει σ'αυτόν το δρόμο. Ανάμεσά τους βρίσκεται ο σύμβουλος του πρωθυπουργού Νταβούτογλου, Ετιέν Μαχτσουπιάν, οι συγγραφείς Ορχάν Παμούκ (βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας), ο ιστορικός Τάνερ Ακάμ, η λογοτέχνης Ελίφ Σαράκ, ο σκηνοθέτης Ακίν Φατίχ και άλλοι.

Πριν λίγες μέρες για πρώτη φορά επίσημα ο πάπας χρησιμοποίησε τον όρο γενοκτονία. Πρόκειται για τον πάπα Φραγκίσκο τον Α' που έκανε την εξής δήλωση απευθυνόμενος στους πιστούς καθολικούς στην πλατεία του Αγίου Πέτρου: «Η πρώτη τραγωδία του εικοστού αιώνα, ήταν η γενοκτονία των Αρμενίων. Η τραγωδία αυτή έπληξε τον αρμενικό λαό, μαζί με σύρους καθολικούς και ορθόδοξους, Χαλδαίους, Ασσύριους και Έλληνες. Δολοφονήθηκαν επίσκοποι, ιερωμένοι, κληρικοί, άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι, ακόμη και ανυπεράσπιστα παιδιά και ασθενείς». Και συνέχισε ο ποντίφικας, τονίζοντας με έμφαση ότι : «Το να τιμάμε την μνήμη των θυμάτων είναι αναγκαίο - ή μάλλον επιβάλλεται- διότι όταν δεν υπάρχει η μνήμη σημαίνει ότι το κακό διατηρεί ακόμη ανοικτή την πληγή. Όταν κανείς κρύβει ή αρνείται το κακό, είναι σαν να αφήνει να τρέχει αίμα από μια πληγή, χωρίς να την γιατρεύει». Τέλειωσε δε λέγοντας, ότι οι άλλες δυο γενοκτονίες του περασμένου αιώνα ήταν εκείνες των Εβραίων και των Ρομά που προκάλεσε ο ναζισμός και των Ουκρανών την περίοδο '31- '32, που προκάλεσε ο σταλινισμός. 

Στις 16.4, λίγες ημέρες αφότου ο Πάπας Φραγκίσκος χρησιμοποίησε τον όρο γενοκτονία, οι ευρωβουλευτές ψήφισαν με ανάταση των χεριών, εγκρίνοντας το ψήφισμα που αναφέρει πως «τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν μεταξύ 1915 – 1917 εναντίον των Αρμενίων στην περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποτελούν μια γενοκτονία». Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε πριν την έναρξη της ψηφοφορίας στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ότι θα αγνοήσει το αποτέλεσμά της. «Ό,τι απόφαση κι αν λάβουν, θα μπει από το ένα αφτί και θα βγει από το άλλο», είχε δηλώσει νωρίτερα στο αεροδρόμιο της Άγκυρας προτού αναχωρήσει για επίσημη επίσκεψη στο Καζακστάν. Επειδή όμως αυξάνονται συνεχώς οι χώρες που αναγνωρίζουν την γενοκτονία των Αρμενίων, είναι πολύ δύσκολο να αρνιέται συνεχώς η Τουρκία αυτήν την αλήθεια. Όταν θα το κάνει, είμαστε σίγουροι ότι θα είναι καλύτερα για όλους τους εμπλεκόμενους, αλλά και για την ανθρωπότητα, μιας και τότε θα ησυχάσουν οι νεκροί των ζωντανών που φέρουν αυτό το τραύμα.

Εκδηλώσεις:

Η κεντρική πολιτική εκδήλωση για να τιμηθεί η Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων θα γίνει την Κυριακή 19 Απριλίου, στις 10:30, στο θέατρο Παλλάς με κεντρική ομιλήτρια την ευρωβουλευτή Κύπρου δρ. Ελένη Θεοχάρους. Θα ακολουθήσει πορεία και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα.

Η τελετή αγιοποίησης των μαρτύρων της Αρμενικής Γενοκτονίας θα γίνει στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στην Παλαιά Κοκκινιά την Πέμπτη 23 Απριλίου, στις 15:00, και σε απευθείας δορυφορική σύνδεση με την Αγία Έδρα Ετσμιατζίν της Αρμενίας.

Την Παρασκευή 24. 4, ανήμερα της επετείου, θα γίνει στις 16:00 η επίσημη δοξολογία στο Μνημείο Θυμάτων της Αρμενικής Γενοκτονίας, στην Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης στη Νέα Σμύρνη. Θα ακολουθήσουν χαιρετισμοί και κατάθεση στεφάνων από τον πρέσβη της Δημοκρατίας της Αρμενίας, εκπρόσωπο της Περιφέρειας Αττικής, τον δήμαρχο Νέας Σμύρνης και εκπρόσωπο της Αρμενικής Κοινότητας. Την εκδήλωση διοργανώνει η Περιφέρεια Αττικής.

Με πορεία διαμαρτυρίας προς την τουρκική πρεσβεία και επίδοση υπομνήματος στον Τούρκο πρέσβη κορυφώνονται την Παρασκευή 24 Απριλίου 2015, στις 18:00, οι εκδηλώσεις των Αρμενίων στην Αθήνα, με αφορμή την 100ή επέτειο από τη Γενοκτονία το 1915.

Την Κυριακή 17 Μαΐου, στις 11:00 π.μ., θα πραγματοποιηθεί η 3η Ποδηλατοδρομία Μνήμης της Ένωσης Αρμενίων Αθλητών και Προσκόπων «Χομενετμέν», σε συνεργασία με τους Δήμους Πειραιά, Μοσχάτου-Ταύρου, Καλλιθέας και Ν. Σμύρνης. Η εκκίνηση θα γίνει από τον Πειραιά και ο τερματισμός στην πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης όπου βρίσκεται το μνημείο Γενοκτονίας των Αρμενίων στη Νέα Σμύρνη.

Ιστοσελίδες επικοινωνίας:  ayfgreece.com    και www.armeniangenocide100.org 

Η 2η φωτό είναι από το περίπτερο της Αρμένικης Νεολαίας Ελλάδας που υπάρχει στην πλατεία Κανάρη, στο Πασαλιμάνι.

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 21 Απριλίου 2015 07:20
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση