Δευτέρα, 09 Μαρτίου 2015 10:53

Άντε τώρα να τα βάλεις μαζί του!

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(11 ψήφοι)


Πέντε χρόνια χωρίς τον Κυριάκο είναι πολλά. Πάρα πολλά!

Πέντε χρόνια τώρα, κάθε Μάρτη, που μόλις μπουκάρει η Άνοιξη την προλαβαίνει η θύμηση μου

και την μετατρέπει σε καταθλιπτική βαρυχειμωνιά που παγώνει την σκέψη μου.

 

Μάρτης ήτανε σαν τώρα, πριν πέντε χρόνια, που ο πονηρός Θεούλης αυτός "ο τα πανθ' ορών και τα πάντα πληρών" έσπαγε το κεφάλι του να θυμηθεί τον πρωταγωνιστή στο "Βίαιοι, βρώμικοι και κακοί." Τι τον άγιο Πέτρο επιστράτευσε, τι όλα τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ συγκάλεσε για να βοηθήσουν. Τίποτα! Τζίφος! Το αδιέξοδο μεγάλωνε.

Είπε λοιπόν να στραφεί στους ανθρώπους, έτσι άρχισε να κοιτάει χαμηλά για να βρει λύση.

Μάρτης μήνας και η συννεφιά, είχε απλώσει ένα θολό πέπλο κάνοντας την ορατότητα  πολύ περιορισμένη. Τώρα, μες σ' αυτή την καταχνιά πού τον βρήκε, πώς τον είδε, πώς τον μάντεψε, πώς τον σημάδεψε και  τελικά πώς τον επέλεξε ξεπερνά κάθε φαντασία.

"Αυτόν τον ψηλό με τα μούσια" είπε και τον έδειξε με το δάχτυλο. Αυτός ξέρει. Να τον φέρετε να μας πει και τον ξαναγυρίζω πίσω. Αμόλησε λοιπόν λυτούς και δεμένους για την ανάληψη του Κυριάκου μας. Έτσι για πλάκα, έτσι για ένα καπρίτσιο.

Αχτένιστος όπως πάντα και με μια φωτογραφική τσάντα κρεμασμένη στον ώμο, παρουσιάστηκε ο δικός μας στον Ύψιστο.

-Για λέγε, τονε πρόγκαρε. Γρήγορα-γρήγορα για να σε γυρίσω πίσω. Βλέπω πολλούς εκεί κάτω να ανησυχούνε! Ποιος ήτανε ο πρωταγωνιστής στο "Βίαιοι βρώμικοι και κακοί"; Αυτός μωρέ με το μάτι όρτσα.  Ποιος;

-Ο Νίνο Μανφρέντι Κύριε, απάντησε, με μια απορία στο πρόσωπο που μαρτύραγε: γι' αυτή την τόσο εύκολη πληροφορία  με κουβαλήσανε εδώ πάνω!

Ο Θεούλης έδωσε μία πλατς με την παλάμη του στο μέτωπο.

-Ναι ρε γαμώτο, εδώ το 'χα τόσον καιρό, ο Νίνο Μανφρέντι!

-Ακούστε και τη μουσική Κύριε, συνέχισε. Άρχισε λοιπόν να μουρμουρίζει τη μουσική του έργου απνευστί. Εδώ ο Θεός έπαθε την πλάκα του.

-Για πες μου κάτι και για το έργο, τον προκάλεσε.

Άλλο που δεν ήθελε ο Κυριακούλης. Άρχισε να διηγείται το έργο τόσο γλαφυρά, που ο Θεός άρχισε να παραμιλάει. Ποιος Ετόρε Σκόλα και πράσινα άλογα. Ο Κυριάκος ήτανε σκάλες καλύτερος. Το ένα φιλμ έφερνε τ' άλλο. Η μία διήγηση την άλλη. Με αναφορές στους σκηνοθέτες, στους ηθοποιούς, στους διευθυντές φωτογραφίας, στους μοντέρ, στους ενδυματολόγους και φυσικά στη μουσική. Όσα άκουγε ο Ύψιστος εκτιμούσε ότι ακούγονταν πιο ελκυστικά, απ' ότι τα 'διναν οι δημιουργοί.

Μόλις έσπασε ο πάγος διευρύνθηκε η συζήτηση.

-Από θέατρο πώς πάμε; Τι λες, παίζουμε το "τάβλι" του Κεχαΐδη; παρακάλεσε ο Θεός.

-Μόνο άμα κάνω εγώ τον Φώντα, επέβαλε ο Κυριάκος.

-Σιγά μη σου χαλάσω το χατίρι, λίγος θαρρείς πως μου πέφτει ο Κόλλιας;

Εδώ ο Θεός έδειξε την μεγαλοθυμία του και έκανε πίσω, παρόλο που ήξερε ότι ο Κυριάκος εύκολα συμβιβάζονταν, δεν ήξερε και να νευριάζει ή νευρίαζε το πολύ για ένα-δυο λεπτά οπότε τον είχε του χεριού του. Δεν εκμεταλλεύτηκε όμως ούτε την παντογνωσία του, ούτε την παντοδυναμία του!

Έτσι στήθηκε μια θεϊκή παράσταση.

Με το που έπεσε η αυλαία ζήτησε ευγενικά να του επιτραπεί να τραβήξει μερικές φωτογραφίες. Μόλις πήρε το "οκέυ", άνοιξε την τσάντα του, έβγαλε μία από τις φωτογραφικές του μηχανές, άρχισε να τριγυρνάει τον παράδεισο και να αποτυπώνει όσα έβλεπαν αλλά και όσα δεν έβλεπαν τα αφεντικά και οι θαμώνες του κήπου. Όταν έφθασε η ώρα για την παρουσίαση των φωτογραφιών, ο Κύριος γούρλωσε τα μάτια του. Ξαφνικά, Αυτός "ο τα πανθ' ορών" άρχισε να βλέπει πράγματα και θάματα, που δεν ήξερε ότι υπάρχουν εκεί πάνω, μέχρι που του τα φανέρωσαν τα μάτια του Κυριάκου μέσα απ' τον  φακό της μηχανής.

Μέρα με την μέρα, μήνα με τον μήνα, τα ενδιαφέροντα και οι ανακαλύψεις που έκανε ο Θεός για τον  επιφανή απαχθέντα πλήθαιναν.

Ήγγικεν η ώρα, ακόμα κι ο Θεός ν' ανακαλύψει το εύρος της προσωπικότητας του φίλου μας!

Καλός ο παράδεισος, καλή κι η βασιλεία των ουρανών, αλλά τώρα ένιωθε τον παράδεισο πιο παραδεισένιο, χωρίς ανία, φουλαρισμένο με χρώματα, μ' αρώματα με χιούμορ και με γενναιοδωρία, που μόνο ο Κυριάκος μπορούσε ν' αραδιάζει απλόχερα.

Άντε τώρα  να τον αφήσει να φύγει!

Συνυπολόγισε άραγε, ότι αν γύριζε πίσω αυτόν τον αριστοκράτη τύπο, ύστερα από τόσο καιρό, θα κινδύνευε να πάθει, ανυπολόγιστο ταράκουλο; Θ' άντεχε αυτός με τα τόσα χαρίσματα, αυτός που τόσο πολύ αγαπούσε τη ζωή, μ' όλα αυτά που θα 'βλεπαν τα ματάκια του, πέντε χρόνια μετά, σ' αυτήν τη ρημαγμένη χώρα;

Μόνο ένας Θεός το ξέρει!

Λίγες μέρες νωρίτερα στην Κοκκινιά, στο σπίτι του Κυριάκου, το στερεοφωνικό, τοποθετημένο στο σύνθετο που με τα χέρια του κατασκεύασε, δίπλα σ' ένα πίνακα ζωγραφικής, που ο ίδιος φιλοτέχνησε, παίζει το δεύτερο βαλς του Ντιμίτρι Σοστάκοβιτς.

Το παυσίπονο  που του έδωσαν για να τον ξεγελάσουν, είναι τώρα σε πλήρη δράση. Καθισμένος στη μεγάλη πολυθρόνα, ανοίγει τα τεράστια χέρια του και αρχίζει να διευθύνει.

Ο Ντιμίτρι κάτι παίρνει χαμπάρι και διακριτικά βάζει την μπαγκέτα παραμάσχαλα, παραμερίζει από το πόντιουμ και γιαβάς-γιαβάς εξαφανίζεται απ' το προσκήνιο.

Τώρα ο δικός μας είναι μόνος του με την ορχήστρα. Ταλαιπωρημένος και καταπονημένος απ' την αρρώστια, μα στο πρόσωπό του βλέπεις ζωγραφισμένο όλο το μεγαλείο και όλες τις  ομορφιές της τέχνης που τώρα δα μιμείται. Μια πιο προσεκτική ματιά όμως, σε προσγειώνει να καταλάβεις, ότι απ' τη μία διευθύνει και απ' την άλλη θέλει να πετάξει ν' αποδράσει  (πόσο θα κρατήσει το γαμημένο το παυσίπονο;) Λες και είναι η πρόβα τζενεράλε για το μεγάλο, το αγύριστο ταξίδι.

Τα χέρια του πλέον έχουν γίνει φτερά, φτερά αγέρωχου αετού που 'χει αρχίσει να πετάει και να χάνεται.

Λίγες μέρες αργότερα, στο τρίτο νεκροταφείο, ο Κυριάκος έχει καλέσει τόσο πολύ κόσμο που νομίζεις ότι όλη αυτή η πολυπληθής παρέα,  θ' αρχίσει να τραγουδάει, να χορεύει, να διασκεδάζει. Τι άλλο μπορείς να κάνεις σ' ένα κάλεσμα του Κυριάκου! Αλλά φευ, δεν υπάρχει καμιά παρέα, κανένα γλέντι, καμιά χαρά. Υπάρχει ένα πλήθος τεράστιο, που ο καθένας τώρα είναι μόνος του, σ' ένα αβάσταχτο, βουβό, σπαραχτικό πόνο.

Παμπόνηρε Θεούλη, είναι η τελευταία φορά που σου μιλάω ευγενικά! Την έκανες τη δουλειά σου, πήρες τις πληροφορίες που ήθελες, πήρες και μια γερή δόση απ' το αγαπημένο μας φιλαράκι. Ώρα να κρατήσεις την υπόσχεσή σου. Για κοίτα γύρω σου, εδώ χαμηλά.

Ξέρεις πόσους, μα πόσους έχεις αφήσει απαρηγόρητους;

Δεν καταλαβαίνεις ότι ο πανδαμάτωρ χρόνος στην περίπτωση του Κυριάκου μας, έχει χάσει κάθε καταπραϋντική του ιδιότητα;

Πέντε καταραμένα, πέτρινα χρόνια πέρασαν και ακόμη περιμένουμε.

Για τελείωνε!

 

Εδώ ότι κατάφερα ν' αρπάξω απ' τις αποσκευές του Κυριάκου. Τα καλύτερα τα πήρε μαζί του φεύγοντας.

Φχαριστώ τον Σάκη Σιδηρόπουλο για την αμέριστη βοήθεια του. Χωρίς αυτόν δεν θα κατάφερνα να φτιάξω αυτό το βιντεοκλιπάκι.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 06 Μαΐου 2015 07:31
Οδυσσέας

Οδυσσέας

Σχόλια   

0 # marianna 23-03-2015 22:30
οταν κάποιος πολυ αγαπημένος φεύγει από κοντά σου ο θάνατος είναι διπλός. ο ένας είναι αιώνιος και άλλος μικρός δι' άκρωτηριασμού.αυτός που φεύγει δεν νοιώθει πια αλλά αυτός που μένει νοιώθει το πόνο του αποχωρισμού κάθε φορά που η γλύκα της ανάμνησης τον κυριεύει.........μέχρι να φύγει κάποιος άλλος ή αυτός ο ίδιος
Παράθεση
0 # Νίκος 10-03-2015 12:06
Δεν πεθαίνουν οι άνθρωποι. Ζουν μέσα μας βαθιά. Ξεπετάγονται αυτόβουλα και μας θυμίζουν ότι το αστείο, η κίνηση, η γκριμάτσα που μόλις κάναμε ήταν δική τους αντιγραμμένη, όχι δική μας. Μας διδάσκουν ακόμη, μας έχουν δώσει το χρόνο να καταλάβουμε ακριβώς τι είπαν και γιατί. Γερνάνε μαζί μας, βλέποντας κάθε τι αγαπημένο, μέσα από τα μάτια μας. Τους βλέπουμε ζωντανούς στα σώματα των παιδιών ή των εγγονών τους. Δεν πεθαίνουν οι άνθρωποι, ο θάνατος όμως, θα μας πονάει πάντα.
Παράθεση
0 # Μανολίτο Στυλ 09-03-2015 19:38
Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός...

Να 'ταν Μάης και Σαββάτο σαν θα γύριζα
και του Χάρου σαν σκυλάκι να του σφύριζα.
Να στενάξουν μεντεσέδες και χαλκώματα
να σπαράξουν οι κοπέλες μου στα στρώματα...
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση