Παρασκευή, 06 Μαρτίου 2015 10:25

6 Μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού, ε και;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Δε θυμάμαι να υπήρχε στα σχολεία της ζωής μου κλίμα εκφοβισμού από τους συνομήλικους μου. Ούτε κάποιοι συμμαθητές μου να είχαν γίνει μόνιμος στόχος των άλλων. Μιλάω για σχολεία της γειτονιάς. Στις οικογένειες η γνωστή ρώσικη σαλάτα, όπου και φόβος υπήρχε και ξύλο και αγάπη και έπαινοι κι αδιαφορία και μαστίγιο και καρότο. Οι μόνοι που προσπαθούσαν να μας εκφοβίσουν όλους, ήταν κάποιοι δάσκαλοι και στο γυμνάσιο λίγοι καθηγητές. Στο πανεπιστήμιο οι τραμπούκοι που έκαναν αυτή τη δουλειά πληρωνόντουσαν από την ασφάλεια.

 

Στη συνέχεια και στο μεγάλο σχολείο της ζωής σημαντική στιγμή ήταν όταν έπεσε η Χούντα, που ως μόνη πολιτική είχε τον εκφοβισμό. Και στο στρατό το κακό υπήρχε, αλλά δεν ήταν κάτι το προσωπικό, ήταν μέρος της παράδοσης, που μια παρέα όταν γίναμε παλιοσειρές την καταργήσαμε στη μονάδα μας τουλάχιστον όσο ήμασταν εκεί. Στα επόμενα χρόνια τα παιδιά της ΚΝΕ με τις ευλογίες του κόμματος προσπαθούσαν να φέρνουν τον κόσμο στα μέτρα τους και ότι εκινείτο ανεξάρτητα απ'αυτούς ήταν ύποπτο αντικομμουνισμού και λοιδορείτο συστηματικά. Στο τέλος ήρθε στα πράματα ο κόσμος μέσω του ΠΑΣΟΚ κι έτσι έγιναν όλα εντελώς ποδοσφαιρικά και το γλυκό ήρθε κι έδεσε. Αυτά θυμάμαι.Ύστερα μεγαλώσαμε αρκετά, οπότε αρχίσαμε να φοβόμασταν άλλα πράματα.

Άραγε τι είχε συμβεί τις τελευταίες δεκαετίες και το φαινόμενο του εκφοβισμού από ανήλικα προς άλλα ανήλικα έχει πάρει παγκόσμια τέτοιες διαστάσεις; Δεν τα ζω από πρώτο χέρι για να έχω άμεση αντίληψη. Αλλά για να γράφουν τόσοι πολλοί, για να ευαισθητοποιούνται σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, καθηγητών, ψυχολόγων και γιατρών, σικάτες ομάδες που νοιάζονται για την ευτυχία των παιδιών, ΜΜΕ, μη κυβερνητικές οργανώσεις, αλλά και κυβερνήσεις ως και παγκόσμιοι οργανισμοί, κάτι θα τρέχει, κάτι αποκρουστικό θα παράγει ο επίσημος πολιτισμένος κόσμος. Διότι η αφελής σκέψη πιστεύει ότι ένα παιδί που παίρνει όπλο και πυροβολεί τους συμμαθητές του, δε γεννιέται και το πιο σημαντικό, δεν μπορεί παρά να είναι η κορυφή ενός άθλιου παγόβουνου. 

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως τα μηνύματα από εκφοβιστικές ενέργειες, τόσο εδώ όσο και από το εξωτερικό, όλο και πληθαίνουν. Τι στο διάτανο πιάνει μικρά παιδιά και έφηβους που δεν είναι εξαθλιωμένοι και τη βρίσκουν ως παρέα να βασανίζουν με το μπαμπάκι της κοροϊδίας, του χλευασμού, της απομόνωσης και με τη σωματική βία των χιλίων τρόπων άλλα συνομήλικά τους; Συνήθως εκφοβίζεις κάποιον ή κάποιους για να τους έχεις του χεριού σου, να μπορείς να τους εκμεταλλεύεσαι, να είσαι σε θέση να περνά το δικό σου δίχως αντιρρήσεις και εξεγέρσεις, ακόμα και γιατί τα θύματα δεν είναι σαν τους θύτες, αφού ως γνωστόν η δικτατορία των στερεότυπων είναι ανελέητη.

Αλλά πως μπορεί να αλλάξουν όλα αυτά; Το πρώτο και το βασικό είναι να βγαίνουν στη φόρα. Να ομολογιούνται, να καταγγέλλονται και να συζητιούνται. Τιμωρίες και ποινές φυσικά θα πρέπει να υπάρχουν, με μέτρο όμως, για να συγκρατούν τους υποψήφιους δράστες. Είναι φορές που ο νόμος κάνει τους δράστες να το σκέφτονται πολλάκις πριν η θρασύτητά τους γίνει ανεξέλεγκτη. Όμως τα μέτρα αυτά όλοι το ξέρουμε, πως αν δεν εκφράζουν τη συνείδηση και τις αρχές των πολιτών, τότε είναι αέρας κοπανιστός που απλά ανακυκλώνουν το πρόβλημα.

Σίγουρα θα βοηθάει να είμαστε σε εγρήγορση, όσο μπορούμε. Φτάνει όμως αυτό; Όχι. Γιατί ποιος άραγε πιστεύει ότι οι βιαιότητες στα γήπεδα οφείλονται σε χούλιγκαν που το "γαμάω και δέρνω" είναι η μοναδική επιλογή που τους εκφράζει; Ένα αναξιόπιστο ως το μεδούλι πρωτάθλημα, γέννημα θρέμμα απίθανων και διαρκώς παρανομούντων παραγόντων, νομίζω ότι είναι αυτό που δίνει πάσα σε ξεκρέμαστους νέους να ερωτοτροπούν με τη βία. Και άλλες πολλές είναι οι αιτίες του εκφοβισμού, αιτίες βαθύτερες και μόνιμες που μπορεί να ξεκινούν από την οικογένεια και την κρίση και να φτάνουν ως το DNA της χώρας μας, τις ανισότητες και τις αδικίες ή ως το πιο δύσκολο, να είναι δηλαδή συστατικό της ανθρώπινης κατάστασης. Αν τώρα κάποιοι ειδικοί προσωπικά ή μέσω ομάδων και οργανισμών που ενδιαφέρονται στα σοβαρά για το θέμα παλεύουν τους εκφοβισμούς και διασπείρουν πληροφορίες, γνώσεις, προσφέρουν συμπαράσταση και γεννούν ιδέες, ας τους προβάλλουμε δίνοντάς τους όσο μπορούμε ένα χέρι βοήθειας. Και ο θεός βοηθός. 

Ρίξαμε διαγώνιες ματιές σε πολλά άρθρα που αναρτήθηκαν εν όψει της μέρας αυτής. Αυτά τα έξι που ακολουθούν μας φάνηκαν τα πιο ενδιαφέροντα. Κάπως βοηθάνε να δούμε λίγο πιο καθαρά το θέμα αυτό. Εσείς πάντως αν διαβάσατε κάποιο άρθρο που σας κέρδισε, αν θέλετε μπορείτε να το επισυνάψετε στα σχόλια της ιστοσελίδα μας. Και προφανώς αν έχετε κάτι δικό σας να πείτε είμαστε ανοιχτοί στο να το αναρτήσουμε.

Στο τέλος έχουμε τραγούδια και ταινίες που έχουν ως θέμα τους τον εκφοβισμό.  

Εδώ, πολλά στοιχεία για τον εκφοβισμό από την ιστοσελίδα neolaia.gr 

Εδώ, από την ιστοσελίδα Queen.gr ένα άρθρο της Νάνσυ Καλλικλή που τρόμαξε από τα στοιχεία που μάζεψε.

Εδώ, από το people Greece. com μία ιδέα όπως εφαρμόζεται στο σχολείο των παιδιών της μαμάς Άσπας, σε ένα κείμενο που το έγραψε η Κωνσταντίνα Βασιλείου. 

Εδώ, οι εμπειρίες του Άγγελου Πατσιά,  δασκάλου στο ολιγοθέσιο δημοτικό του χωριού Φουρφουρά, στο Ρέθυμνο.

Εδώ η ψυχολόγος Κατερίνα Βαλαβανίδη ,  απαντάει σε πέντε βασικές ερωτήσεις για το bullying του Άρη Δημοκίδη, από τη lifo. 

Κι εδώ, το bullying ως βιοπολιτικό σύμπτωμα, ένα άρθρο του Θοδωρή Αντωνόπουλου που μας άρεσε, από την τελευταία lifo.

Τέλος για του φιλότεχνους

10 τραγούδια για το bullying , από την Αλκήστη Γεωργίου. 

10 ταινίες για το bullying , από τον Θοδωρή Κουτσογιανόπουλο.    

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 06 Μαρτίου 2015 13:35
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση