Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015 11:14

Πόρτα λιανή ανοιχτή περνούν ποιήματα δυο και δυο τραγούδια

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Σήμερα, που όλοι εύχονται καλό βόλι, δε θα "δουλέψουμε". Θα πάρουμε από τα έτοιμα των άλλων. Απ'αυτά που μας ξεπερνούν ως ρόλοι μοιρασμένοι από την μοίρα και διαφεύγοντα από τον καταμερισμό της εργασίας. Από του πολιτισμού λοιπόν το δένδρο, ένας ακόμα άγνωστος θεός πήρε το μπόλι, μας μπόλιασε και αδυνάτισε έτσι την μονόχορδη αγριάδα μας.

Τώρα πλησιάζουμε τους άλλους με φρούτα που τη στυφάδα και την πικρίλα σχεδόν την έχουν λησμονήσει. Όσο για τις επιλογές, αφεθήκαμε στα χέρια του "περί ορέξως, κολοκυθόπιττα" όπως μας τα έβγαλε η ρουλέτα της αϋπνίας. Δύο ελληνικά ποιήματα ιδού και δυο ελληνικά τραγούδια. 

 

 

Κατά τα λυχνανάμματα - η κιβωτός των Αρίστων

και "Δήλιος δύτης που από τα βάθη ανέβαζε τεράστιο τρυγητό" -

Διάβασα στο φτερό της πεταλούδας τον πορτολάνο:

"Ενδιάμεση περιοχή" -

 

Μεταξύ Πλατωνισμού και Αριστοτελισμού

ήγουν

μεταξύ Κολλυβάδων και Φιλικών - ησυχαστής -

 

( κρασί πιο βαθύ απ'το βαθύ τριαντάφυλλο -

μαζεμένο θα'λεγες από πηγάδι με κουβά

μια νύχτα που το φεγγάρι ήταν Αυγούστου -)

 

( Μια νύχτα που το φεγγάρι ήταν Αυγούστου) -

Οι Γέροντες είπανε το νου αλήτη:δίκιο είχανε -

Κι όταν ο χρόνος μπήκε στον αστερισμό της νεραντζιάς:

Ο γαλαξίας της ανθισμένης νεραντζιάς - 

 

Όσοι τότε πελεκάγανε άψυχα αντικείμενα με περιούσια σμίλη

ψυχωθήκαν και τα σιάξαν ωραιότερα - 

Αυτοί ονομάστηκαν: Οι ψυχωμένοι του γαλαξία της ανθισμένης νεραντζιάς. 

 

Τότε σε αναζήτηση του πράγματος που δεν έχει μοίρα

η αγέλη των λαγωνικών έχασε τη μυρωδιά σου

οριστικά δεν σε βρήκαν (αλυχτούν μακριά)

κι έμεινες μόνος σου με κάτι αδίδαχτο αυτοδίδαχτο έσωθεν - 

 

"Ο πόντος απ'την κάλτσα σου"στίχοι Θοδωρή Γκόνη, μουσική Τάσου Γκρους,

ερμηνεία Βούλα Σαββίδη. Η ενορχήστρωση είναι του Γιάννη Ιωάννου.

Περιέχεται στο δίσκο "Καινούργια Ρούχα", 1994.

 


 

                                                                               Τι ειρωνεία κι αυτή, Βλαδίμηρε

Εάν ερχόσουνα σήμερα

μπορεί και να μην σ'άκουγα

μένω σε δρόμο πολυσύχναστο

σειρήνες κορναρίσματα 

η ακοή μου μπάχαλο 

- όχι, σου λέω ψέματα -

είναι που η μοναξιά

με βάζει από μικρό στη διαπασών

γι'αυτό και οι πιο πιστοί μου στίχοι

 

το θαύμα είν'ένα χελιδόνι απόκρημνο

            ή

ρε Κωνσταντίνα, πες μου τελικά

πως γίνεται

να μην είσαι εδώ 

                 και να'χει πανσέληνο

 

( κι άλλα πολλά 

πιο μαύρα απ'τα ανεκπλήρωτα)

 

μικροφωνίζουν μες στον ύπνο μου 

κι υπνοβατώ

με τη στυφάδα που'χουν τα όνειρα

με τις σαχλές πιτζάμες μου

άχου να γκερμιστώ σωστά 

σ'ένα σωστό ξημέρωμα

 

μπας και φωνάξω αληθινά κι εγώ 

 

Αγχιβατείν - Pallaksch

 

Τ'αστροκαμμένο φάντασμα

που τέλεια μ'ενσαρκώνει

 

"Το παιχνίδι της έμπνευσης" του Γιάννη Γιοκαρίνη, ερμηνεία Βαγγέλης Γερμανός,

από το άλμπουμ "Φόρα παρτίδα", 1984.


Το πρώτο ποίημα είναι του Νίκου Παναγιωτόπουλου, από την συλλογή του " ΣΥΣΣΗΜΟΝ ή Τα Κεφάλαια", εκδόσεις Ίνδικτος, 2006.

Το δεύτερο είναι του Γιάννη Στίγκα, από τη συλλογή του

"Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ", εκδόσεις "Μικρή Άρκτος", 2014.

Ο πίνακας είναι της Ρωσίδας Σβετλάνας Ρουμάκ

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015 08:00
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση