Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014 21:46

ΑΝΤΡΕΣ - ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
Πολύ ενδιαφέρον μού προκάλεσαν οι μελέτες τής Ιρανής μαθηματικού Μαριάμ Μιρζαχανί και θα ήθελα να μπορούσα να τίς διαβάσω.
Όμως αν ποτέ μεταφραστούν στα Ελληνικά, αυτό θα γίνει μετά από πολλά χρόνια και χρειάζεται καλή γνώση για να τίς διαβάσεις στη γλώσσα που είναι γραμμένες.
Οι ανακαλύψεις τών Θετικών Επιστημών, τα τελευταία χρόνια, είναι πράγματι μαγευτικές και έχουν εξηγήσει πολλά από αυτά που πριν μερικά χρόνια, θεωρούνταν ανεξήγητα.
 
Το θέμα είναι ότι χρησιμοποιούνται πρακτικά και τεχνολογικά με λάθος τρόπο από την εξουσία και μάς περιπλέκουν αντί να μάς διευκολύνουν.
 
΄Ομως, όσον αφορά την υπεράσπιση τών γυναικών , νομίζω ότι οι γυναίκες δεν χρειάζονται την υπεράσπιση τών αντρών, στα λόγια.
Αυτό τό κάνουν και μόνες τους. Ενδιαφέρον και φροντίδα χρειάζονται, όταν είναι μαζί τους.
Και σίγουρα, το ίδιο χρειάζονται και οι άντρες.
Εξάλλου, οι καλύτεροι υπερασπιστές τών γυναικών υπήρξαν και οι χειρότεροι
μισογύνηδες. Βλέπε, Στρίντμπεργκ.
΄Ολη του την ζωή, υπήρξε ένα παιδί, που ζήταγε απεγνωσμένα ένα γυναικείο-μητρικό χάδι, και την έλλειψή του, τήν έκανε φόβο για τις γυναίκες και μισογυνισμό.
Είναι εκπληκτικό, πόσο αλληλένδετα είναι τα αντίθετα!
Ας απολογηθούν, καλύτερα, οι άντρες, για τα εγκλήματα, που 'χουν διαπράξει στις αντροκρατούμενες μέχρι τώρα κοινωνίες,
αλλά και οι γυναίκες, που πήραν επάξια την σκυτάλη από αυτούς, στις κοινωνίες που έχουν αρχίσει να γίνονται γυναικοκρατούμενες και σε πολλές περιπτώσεις αποδείχτηκαν χειρότερες.
Δεν είναι, όμως, θέμα φύλου. Κατά την γνώμη μου, είναι θέμα "επιλογών" που έγιναν από το ανθρώπινο είδος, στην εξέλιξή του
και "κοινωνικών δομών" που αναπτύχθηκαν, στην πορεία τού " πολιτισμού".
Σίγουρα πολλά έγιναν για τις "ανάγκες". Αλλά εκείνο που κυριάρχησε, κυρίως, ήταν η δίψα για κατάκτηση και εξουσία. Η libido επενδύθηκε σ΄αυτά.
Σεξ, χρήμα και εξουσία, μέχρι σήμερα, πάνε μαζί, όλο και περισσότερο, αφού από μέσα έγιναν σκοπός, και κατακλύζουν και μπλοκάρουν τα πάντα.
 
Γι ΄αυτό και στο κείμενό μου ΕΠΙ-ΘΥΜΙΑ,έγραψα για καθαρή και αβίαστη ροή τής ενέργειας.
Αν δεν βρούμε, πρώτα, αυτήν, πώς θα μπορέσουμε να βρούμε ο,τιδήποτε άλλο?
Μόνο μ΄αυτήν, διοχετευμένη σ΄όλα τα κανάλια (όχι τής T.V, αλλά και τής Τ.V)
μπορεί να επανέλθουν τα πράγματα στη θέση τους, καποια πράγματα, ό,τι μπορεί να σωθεί... αν μπορεί να σωθεί κάτι...
Το "μπλοκαρισμένο'' μπορεί να δημιουργεί μόνο προβλήματα, όλο και περισσότερα.....
 
Γι΄αυτό και δεν μάς χρειάζονται δια-χωρισμοί. Οι παντός είδους διαχωρισμοί,εσωτερικοί και εξωτερικοί και κυρίως άντρες-γυναίκες.
Ακόμα και οι λέξεις από μόνες τους δίνουν τη λύση και δημιουργούν την
σύζευξη:
             άντρας-γυναίκα=>ανδρόγυνο
Κι' εδώ, θυμήθηκα τον Μύθο τού Ανδρόγυνου, που περιγράφεται διεξοδικά στο Συμπόσιο τού Πλάτωνα.
Τί εξαίσιος παραμυθάς, αυτός ο Πλάτωνας!
Μ' έναν μύθο αποκατέστησε πολλά, ακόμη και τα ομοφυλοφιλικά σύνδρομα.
Με σεβασμό, αξιοπρέπεια και χωρίς ίχνος χυδαιότητας.
Για να έρθει, χρόνια πολλά μετά, ο Γιούνγκ να τόν συμπληρώσει, μιλώντας για πρωταρχική δυαδικότητα και παριστάνοντας την ερωτική σχέση σαν προβολή δύο "ανδρογύνων", που ουσιαστικά εμπλέκει τέσσερα πρόσωπα.
Σ' αυτό συμφώνησε και ο Φρόΰντ, αλλά τό περιόρισε στο Οιδιπόδειο.
΄Ομως, επειδή ξέφυγα, γιατί το ένα φέρνει τ' άλλο, θα γράψω περισσότερα γι' αυτό, άλλη φορά.
 
Μόνο μια προσπάθεια, λοιπόν, προς αυτή την κατεύθυνση, τής σύζευξης όλων τών διαχωρισμών, που μάς έχουν τυραννήσει, τής ένωσης όλων τών αντιθέσεων και τής επαναφοράς τής ροής τής ενέργειας στα φυσιολογικά της κανάλια αξίζει τον κόπο να γίνει.
Είναι πολύ δύσκολο και χρειάζεται πολύ μεγάλη θέληση, αλλά όλα τα άλλα είναι υποκατάστατα, αδιέξοδα και φλυαρία.
΄Επεα πτερόεντα, όπου η ενέργεια έχει απομονώσει ένα όργανο, τής ομιλίας εν προκειμένω, και έχει εγκατασταθεί σ' αυτό μόνιμα, υπερλειτουργώντάς το.
Αυτό έχουν πάθει όλοι οι πολιτικοί, ανεξαιρέτως. Και ο Τσίπρας. Και μαζί τους και οι περισσότεροι από αυτούς που ασχολούνται με την πολιτική.
Δεν βλέπουν, δεν ακούνε, δεν αισθάνονται. Μόνο μιλάνε. Και μερικοί τρώνε και πολύ. Και οι λέξεις βγαίνουν, κατευθείαν, από την κοιλιά τους, για να μην πω τίποτα χειρότερο. Τίς έχουν αποθηκεύσει εκεί και τίς έχουν έτοιμες, για κάθε ευκαιρία.
Είναι δυνατόν, έτσι, να προχωρήσει τίποτα; Ανεξάρτητα ιδεολογιών, κομμάτων και κινημάτων.
 
Και έρχομαι, τώρα, στην Κική Δημουλά.
Η κυρία αυτή, που χρόνια προσπαθώ να τήν συμπαθήσω,αλλά δεν τά καταφέρνω, παρ' όλα όσα μού λένε διάφοροι, έχω την εντύπωση ότι έχει "κόμπλεξ" με το "αντρικό" μυαλό.
Γιατί, πώς αλλιώς εξηγείται ότι στα ποιήματά της προσπαθεί να καταπνίξει το
"συναίσθημα", που σίγουρα διαθέτει, και να τό κάνει απλή "λογική";
Μα αν δεν αφήσουμε το συναίσθημα ελεύθερο, στην ποίηση τουλάχιστον, ε διάολε, τότε πού αλλού θα τό αφήσουμε;
Στην καθημερινή βαρβαρότητα, που τό εξοντώνει;
Ακόμα, μέ χαλάει το 'οτι γράφει με τόσο "πεζό" τρόπο, που το ποίημα δεν καταφέρνει να απογειωθεί.
Τί ποίηση είναι αυτή, χωρίς απογείωση;
Γενικά, τήν βρίσκω πολύ μέτρια και περιορισμένη. ΄Ο,τι πρέπει για ακαδημαικός.
Για να είμαι όμως δίκαιη, δεν έχω διαβάσει πολλά ποιήματά της. Τά ξεκινάω και τά παρατάω, γιατί δεν τά τραβάει ο οργανισμός μου.  
Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014 05:33
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « ΕΠΙ - ΘΥΜΙΑ Ευθύνη »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση