Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014 23:23

6o) Η γυναίκα της διπλανής πόρτας

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Εντάξει, πάνε κάποια χρονάκια που έχω καταλάβει ότι στο βάθος είμαι πορνοαγριοκούνελο. Και μην νομίζετε ότι είμαι καμιά συνηθισμένη και γι’αυτό. Κούκλα είμαι και το ξέρω, κούκλα και ξύπνια, το λένε όλοι. Κι ενώ κανονικά θα έπρεπε να παίζω τους άντρες στα δάκτυλά μου, τι είναι αυτό που με κάνει να καίγομαι;

Να αποχωρώ από την κόλαση και να επιστρέφω δριμύτερη νομίζοντας ότι είναι ο παράδεισος; Η αλήθεια είναι πως ένα αίσθημα κατωτερότητας που έχω και έχω μάθει να το κρύβω καλά με κάνει μια αδέσποτη και μια κολλημένη. Αλλοπρόσαλλη με έλεγε ο πατέρα μου από μικρή. Αυτά για μένα.

Τώρα για την ταινία «Η γυναίκα της διπλανής πόρτας» που την είδα εκεί γύρω στο Πάσχα. Θυμάμαι ότι κάπου είχα διαβάσει ότι ο Τρυφώ όταν σε κάποια βράβευση είδε δίπλα δίπλα την Αρντάν και τον Ζεπαρντιέ του ήρθε η ιδέα για μια ιστορία. Κι έτσι έκατσε κι έγραψε ένα σενάριο που μετά το γύρισε ταινία. Κάπως έτσι γεννήθηκε αυτή η γυναίκα. Μετράω επίσης πως η γεννημένη Κυρία Αρντάν και ο αιώνια έφηβος Τρυφώ εκείνα τα χρόνια ήταν μαζί κι ερωτευμένοι. Τι άλλο ζητούσε λοιπόν, ο πλεονέκτης Τρυφώ μ’αυτήν την ταινία; Εκτός απ’την Αρντάν έτσι όπως την ζούσε στην κανονική τους ζωή, άραγε ήθελε η φαντασία του και μια άλλη Αρντάν όπως την σκηνοθέτησε στη διπλανή πόρτα;

Εγώ πάντως γεννημένη κυρία σαν αυτή δεν είμαι. Όπως σας είπα νιώθω πορνοαγριοκούνελο κι ότι με σώζει είναι που άμα λάχει πέφτω και στον γκρεμό. Η άλλη όμως, η κυρία, πως γίνεται και έκανε ότι κάνω κι εγώ;  Τι είναι αυτό που φιρί φιρί το πήγαινε κι επιζητούσε μια την κατάκτηση και μια την απόρριψη; Μήπως γι’αυτό κι εγώ όπως κι αυτή, έχω παραμιλήσει στον ύπνο μου δίπλα στον άλλον, λέγοντας το όνομα του τρίτου;

Εμμονές, εμμονές μου έλεγε η κολλητή μου, και τι πειράζει που υποφέρεις, τα έχει η ζωή αυτά, αν φυσικά θέλεις να την ζήσεις και όχι σαν τουρίστας να την προσπεράσεις. Κι αυτή σου η καύλα που δεν καταλαβαίνει Χριστό, τι νομίζεις ότι μπορείς να αφήνεις τον πόθο αχαλίνωτο να σε κάνει ότι θέλει και να είσαι σαν όλους και τους άλλους; Πορνοκούνελο, ε πορνοκούνελό μου, να ξέρεις πως εγώ σ’αγαπώ. Αυτά μου είπε μια φορά η κολλητή μου όταν έτρεχαν ποτάμι τα δάκρυα και ήμουν για μήνα και βάλε να με κλαίνε οι ρέγγες. Και για να με παρηγορήσει η καλή μου, με πήρε στην αγκαλιά της  λέγοντάς μου. Γιάννα μου ποτέ μου δεν έχω συμφωνήσει με τους γύρω μας κάθε φορά που αυτοί έχουν την ίδια γνώμη και την ίδια ώρα για σένα ή για οποιοδήποτε άλλο θέμα. Που ντύνονται με τα ίδια ρούχα, λένε τις ίδιες εκφράσεις, κάνουν τα ίδια όνειρα. Μου την δίνουν έτσι όπως πάνε σαν κοπάδι. Ενώ εσύ με την τρέλα σου, πας όπου σε πάει το μέσα σου ποτάμι κι έτσι γίνεται ένα θρίλερ η ζωή σου που ούτε μπορούν να το φανταστούν. Γι’αυτό σε πάω. Αυτή η κολλητή είναι μια αλέγρα και φωτεινή νησιώτισσα. Ίσως γι’αυτό βρε παιδί μου τα καταφέρνει, κι ενώ μου λέει τα χειρότερα στάζει μέλι από το στόμα της που πάει κατ’ευθείαν στην ψυχή μου. Και το αποτέλεσμα; Νιώθω καλά μ’αυτό που είμαι. Όχι σαν την σκοτεινή την αδελφή μου που’χει πάρει ατόφιο το βουνό του πατέρα μας και με βάζει πάντα στην πρέσα. Κορόιδο με ανεβάζει, θύμα στο τετράγωνο με κατεβάζει και μου πολλαπλασιάζει τις ενοχές και τις ανασφάλειες όπως ο Χριστός τα ψάρια. Ενώ η όμορφη η δικιά μου η καλή, τις περισσότερες φορές μού παίρνει τις ενοχές της τσούλας και τις κάνει αέρα κοπανιστό.

Το τσούλα που είπα, μην το πάρετε τοις μετρητοίς, μια υπερβολή είναι. Τρεις φορές στη ζωή μου έχω κάνει τα ίδια περίπου με την Φανή. Και τις τρεις όμως παραληρούσε όλη μου η χώρα. Έτρεμα από την επιδερμίδα ως μέσα μου βαθιά. Πέθαινα και αναστηνόμουνα συνεχώς. Λοιπόν, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί εγώ είμαι, ας πούμε πουτανάκι και η άλλη μαντάμ αξιοσέβαστη; Παίζουν ρόλο οι φορές ή το είδος της σχέσης; Παίζει ρόλο που εγώ είμαι χύμα λαϊκιά – σαν ψυχολογία εννοώ - και η Αρντάν γεννημένη βασίλισσα 24 καρατίων; Πες μου κι εσύ αν ξέρεις.

Να σας πω λοιπόν και για την ταινία. Να ξεκινήσω από τα τέλος της. Πολύ ακραίο το βρήκα. Ίσως να ταίριαζε με την εποχή και με του σινεμά την ιστορία. Μια ιστορία των μεγάλων χειρονομιών, των υπερβολικών παθών που ξεκίνησε με την Καζαμπλάνκα και κατέληξε στη διπλανή πόρτα. Αν ζούσε σήμερα ο Τρυφώ είμαι σίγουρη ότι δεν θα τέλειωνε έτσι το έργο. Πως θα το τέλειωνε; Δεν ξέρω. Κι επειδή δεν ξέρω, μ’έπιασε μια μανία να παίξω το ρόλο της Αρντάν σ’αυτήν την ταινία, να δούμε πως θα ταίριαζε να τελειώσει μ'έμένα σήμερα, τριάντα χρόνια μετά. Κι αν θα με ρωτήσετε γιατί, να, μπας και καταλάβω τι είναι αυτό που εμένα με κάνει γραφική και βούρλο κι αυτήν μια δραματική ηρωίδα που όλοι τη σέβονται. Το μαγικό ραβδάκι του Τρυφώ μήπως; Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα έχει σημασία αυτή η διαφορά.

Μια φορά μου πέρασε απ’το μυαλό ότι μπορεί αυτό που μας κάνει διαφορετικές, ενώ στο βάθος μοιάζουμε σαν δυο σταγόνες βροχή, να είναι η άλλη η πλευρά της που φάνηκε στην τελευταία ταινία του Τρυφώ. Στο «Οπωσδήποτε την Κυριακή» λοιπόν, η σιαμαία μου η Φανή, βάζει σε κίνδυνο τη ζωή της για να σώσει τον Τρεντινιάν που δεν έχει πάρει χαμπάρι τον έρωτά της. Τέτοια τρέλα. Εγώ αποκλείεται να έκανα τέτοια ….Ή λες να το έκανα και να μην είναι αυτή η εξήγηση; Λες να έχω κι εγώ μια πλευρά άθραυστη, σκέτος βράχος μέσα μου που μπορεί να τα βάζει με όλα και με όλους αν είναι να ελευθερώσει τον τρελό έρωτα; Θα ρωτήσω την κολλητή μου. Α ναι, είμαστε ακόμα μαζί κι αγαπημένες.

" Η γυναίκα της διπλανής πόρτας " (1981) του Φρανσουά Τρυφώ, με την Φανύ Αρντάν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ και Ανρί Γκαρσέν. Το άρθρο αυτό μας το έστειλε η Γιάννα Κατσώνη που την ευχαριστούμε.

Για όσους στράτους γαλλικών ας πατήσουν    εδώ  αν θέλουν να δουν τη σκηνή της επίσκεψης της F στον ψυχίατρο και του Ζ στο νοσοκομείο. Ελληνικό τρέιλερ δεν μπορέσαμε να βρούμε. 

Διαβάστηκε 2461 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014 01:14
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « 7η) Ο αταίριαστος 5ο) Μέχρι το τέλος του κόσμου »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση