Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014 21:17

Σήμερα θα είμαι λίγο πιο μακροσκελής

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Πριν από μερικές ημέρες είδα, στο TV5, την

τελετή για την επέτειο των

70 χρόνων από την απόβαση στην Νορμανδία

(6 Ιουνίου 1944).

Τα Ελληνικά κανάλια δεν ασχολήθηκαν με το

θέμα, όπως σε όλες τις άλλες χώρες της

Ευρώπης,

 

γιατί είχαν τα σενάρια για τον ανασχηματισμό,

τα οποία δεν θυμάται πια κανείς, τις δηλώσεις Σκουρλέτη την

απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου, τα γεγονότα στην ΔΗΜΑΡ, τις δηλώσεις

Καμμένου και άλλα σαφώς πιο ενδιαφέροντα από το γεγονός της απόβασης. 


Καθώς, μεταξύ άλλων έβλεπα τα κορμιά να πέφτουν, σκέφτηκα ότι έχω ζήσει στο μπον φιλέ της Ιστορίας . Δεν έχω ζήσει κανένα πόλεμο! Εμεις του ΄47 τον ζήσαμε μόνο στα μάτια των γονιών μας. Αυτοί έζησαν τη φρίκη, τις δυστυχίες ,τα βάσανα, τις αγωνίες, τους φόβους και τις απώλειες. Εμείς με τις πρωτοβουλίες αυτών που πρωταγωνίστησαν στον πόλεμο ζήσαμε σε μια Ευρώπη ευημερούσα και ειρηνική (αν συγκριθεί, όπως είναι λογικό, με τα υπόλοιπα μέρη του πλανήτη και όχι με την insula Utopia). Δικαιούμαι να γκρινιάζω; Ίσως ελαφρώς, απαντάω, αλλά όχι έντονα, γιατί φοβάμαι ότι θα προκαλέσω την μοίρα μου! Την μοίρα σου; θα ρωτήσουν αυτοί που με γνωρίζουν. Πιστεύεις σε τέτοια πράγματα; 

 

Θα πω λοιπόν μια μικρή Ιστορία.

Ο μεγάλος Δανός φυσικός Niels Bohr* είχε καλέσει στο εξοχικό του τον επίσης μεγάλο

Αμερικάνο φυσικό Robert Oppenheimer**.

Καθώς πλησίαζαν, περπατώντας, στο σπίτι, ο Oppenheimer

είδε κρεμασμένο στην πόρτα ένα πέταλο αλόγου.

Έκπληκτος γύρισε και ρώτησε τον Bohr: - Niels πιστεύεις σε τέτοια πράγματα;

Όχιαπάντησε ο Bohr, αλλά λένε ότι πιστεύεις δεν πιστεύεις, φέρνει γούρι!

 

Υ.Γ.Με την ευκαιρία της έναρξης του ΜΟΥΝΤΙΑΛ προσθέτω ότι ο Bohr , ήταν και πολύ καλός ποδοσφαιριστής,

ο δε αδελφός του Harald, μαθηματικός πρώτης γραμμής, έπαιξε στην Εθνική Δανίας για αρκετά χρόνια. Αυτά

για την Δανία.

 

Το παραπάνω κείμενο του κ. Μάκρα γράφτηκε για τους φεϊσμπουκικούς φίλους του. Από τη σελίδα του λοιπόν στο fb,

αντιγραφή - επικόλληση εμείς.

Επίσης οι αναφορές στις ζωές των Μπορ και Οπενχάιμερ που ακολουθούν έγιναν με ευθύνη της ομάδας διαχείρισης της

Σταγόνας.

*Νιλς Μπορ ( Κοπεγχάγη, 1885 - 1962).  Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και είχε θεμελιώδεις συνεισφορές στην κατανόηση της ατομικής δομής και της κβαντικής μηχανικήςΕρμήνευσε όλες τις φασματικές γραμμές που εκπέμπει το υδρογόνο και για τη θεωρητική του αυτή εργασία τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922. Διάσημες στο χώρο της φυσικής είναι οι αντιπαραθέσεις του με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν σχετικά με την τότε νέα κβαντική μηχανική. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας των φυσικών που εργάζονταν στο πρόγραμμα Μανχάτταν για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβαςΟ γιος του, Άαγκε (Aage Bohr 1922-2009), ήταν επίσης φυσικός και τιμήθηκε με Νόμπελ το 1975 για τις έρευνές του σχετικά με τη δομή του πυρήνα των ατόμων

 

 

**Ρόμπερτ Οπενχάιμερ ( Νέα Υόρκη, 1904 - Πρίνστον, 1967)Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου και μεγάλωσε, από Γερμανό πατέρα εβραϊκής καταγωγής και μητέρα από την Βαλτιμόρη, εβραϊκής καταγωγής κι αυτή. Σπούδασε στα πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και Καίμπριτζ. Έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Ασχολήθηκε με τη κβαντική φυσική των υποατομικών σωματιδίων και τις πυρηνικές αντιδράσεις. Εκτός από τη φυσική τον γοήτευε η φιλοσοφία και η γαλλική φιλολογία, ενώ έμαθε λατινικάαρχαία ελληνικά και σανσκριτικάΈγινε γνωστός για το ρόλο του ως διευθυντής του Σχεδίου Μανχάτταν, την προσπάθεια της κατασκευής του πρώτου πυρηνικού όπλου στο μυστικό εργαστήριο στο Λος Άλαμος στην πολιτεία του Νέου Μεξικού. Ως "πατέρας της ατομικής βόμβας", που είχε ισχύ 18.000 τόνωνΤΝΤ, υποστήριξε την χρησιμοποίησή της, που κατέστρεψε τις ιαπωνικές πόλεις της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι στις 6 και 9 Αυγούστου1945, στην τελική φάση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τις καταστροφές ο Οπενχάιμερ άρχισε να έχει ηθικά προβλήματα που όσο περνούσε ο καιρός οξύνονταν. Την στιγμή μάλιστα της βράβευσης για τη συνεισφορά του στον πόλεμο από τον πρόεδρο Τρούμαν, ο Οπενχάιμερ δηλώνει: «Κύριε πρόεδρε, έχω αίμα στα χέρια μου».

Όταν άρχισε να συνειδητοποιεί τις καταστρεπτικές συνέπειες του όπλου που κατασκεύασε, πρωτοστάτησε στην κίνηση για τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών. Με την επιδείνωση των αμερικανοσοβιετικών σχέσεων στο τέλος της δεκαετίας του '40 και την άνοδο στην εξουσία των Ρεπουμπλικανών το 1953 η αντίθεσή του στην κατασκευή της βόμβας του υδρογόνου και η απόρριψη των μαζικών πυρηνικών αντιποίνων προκάλεσαν την οργή του κατεστημένου εθνικής ασφαλείας στην Ουάσιγκτον, η οποία αποφάσισε να τον εξουδετερώσει. Στην εποχή του μακαρθισμού ο πατέρας της ατομικής βόμβας θεωρήθηκε κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια της Αμερική και το 1954 απομακρύνθηκε από την Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, όπου από τον Ιανουάριο του 1947 είχε διατελέσει πρόεδρος του συμβουλίου εμπειρογνωμόνων της.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014 19:35

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση