Σάββατο, 05 Απριλίου 2014 07:13

Και ζήσανε οι δεσμοφύλακες που δολοφόνησαν το δολοφόνο κρατούμενο.... κι εμείς καλύτερα

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Μέρος πρώτο: Σχετικά με τη δολοφονία του Υπαρχιφύλακα του Καταστήματος Κράτησης Μαλανδρίνου στις 25/3, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ. Χαράλαμπος Αθανασίου δήλωσε:

«Εκφράζω τα θερμά συλλυπητήρια και την αμέριστη  συμπαράστασή μου στην οικογένεια του υπαρχιφύλακα του Καταστήματος Κράτησης Μαλανδρίνου, Γεωργίου Τσιρώνη, ο οποίος δολοφονήθηκε αποτρόπαια σε ώρα καθήκοντος. Η Ελληνική Πολιτεία δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να υπονομεύσει την αντεγκληματική πολιτική της. Το κράτος Δικαίου θα λειτουργήσει και οι πολίτες θα αισθάνονται ότι ζουν σε ασφαλή και ευνομούμενη χώρα. Συνεπώς, χωρίς υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, στοχεύουμε στην εμπέδωση της νομιμότητας, στην ασφάλεια των πολιτών και στην προστασία της ακεραιότητας του προσωπικού των φυλακών».

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά εκτιμώ ότι αυτήν την δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης θα την προσυπόγραφαν σχεδόν όλοι οι Έλληνες, εντάξει πλην "Λακεδαιμονίων". Αρκετοί όμως θα υπενθύμιζαν στον υπουργό τα στοιχειώδη που τα ομολογούν και οι ομοϊδεάτες του. Ότι δηλαδή, οι ελληνικές φυλακές είναι εφιαλτικές – μέσα τους στοιβάζονται πολύ περισσότεροι άνθρωποι από όσους χωρούν, οι υποδομές είναι

ελλιπέστατες, οι δεσμοφύλακες λιγότεροι από όσους χρειάζονται και, συνήθως, η επίβλεψη είναι αδιάφορη, αν

όχι κακόβουλη. Κάποιοι μάλιστα περισσότερο ενημερωμένοι, θα τόνιζαν το συμπέρασμα όλων των ερευνών που έχουν

διεξαχθεί μέχρι σήμερα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του σωφρονιστικού συστήματος της χώρας μας.

Το συμπέρασμα είναι πως τα αποκαλούμενα σωφρονιστικά ιδρύματα όχι μόνο τέτοια δεν είναι, αλλά και ότι δεν υπάρχει

σοβαρό ενδιαφέρον από την πλευρά της πολιτείας να λειτουργήσουν ως τέτοια.

Οι έρευνες αυτές δείχνουν πως η πλειονότητα των φυλακισμένων έχει τη γνώμη ότι όταν αποφυλακίζονται δεν έχει

βελτιωθεί στο ελάχιστο η συμπεριφορά και η στάση τους απέναντι στους συνανθρώπους τους και στην κοινωνία. 

Μέρος δεύτερον: Νεκρός στο κελί του στη Νιγρίτα Σερρών βρέθηκε το βράδυ της Πέμπτης 27/3, ο βαρυποινίτης Ιλία Καρέλι, 42 χρόνων. Είναι ο δράστης της δολοφονίας του 46χρονου σωφρονιστικού υπαλλήλου Γιώργου Τσιρώνη στις φυλακές του Μαλανδρίνου το μεσημέρι της Τρίτης, 25 Μαρτίου. Το υπουργείο, που στην αρχή έλεγε άλλα αντ 'άλλων για το φόνο, στη συνέχεια και κάτω από την πίεση των ΜΜΕ και οργανώσεων, διέταξε έρευνα. Ο πρώτος που ομολόγησε ότι συμμετείχε στα βασανιστήρια μέχρι θανάτου του Αλβανού Καρέλι, είναι ο επικεφαλής των δεσμοφυλάκων των φυλακών Νιγρίτας Χάρης Κονσολίδης. Ο Κονσολίδης παραδέχτηκε ότι στη δολοφονία του Καρέλι συμμετείχαν ακόμα 14 δεσμοφύλακες. 

Για τη δολοφονία του Καρέλι και για τα ανθρώπινα δικαιώματα των φυλακισμένων Ελλήνων πολιτών, αλλά και των συνανθρώπων μας που δεν είναι Έλληνες, εμείς δεν βρήκαμε κάποια σχετική δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης. Μια εκδοχή είναι ότι κατά βάθος ο υπουργός μας δεν πιστεύει στα ανθρώπινα δικαιώματα των φυλακισμένων και αν προσπαθεί να τα κάνει σεβαστά το κάνει με κρύα καρδιά. Γιατί πως να το κάνουμε; Αν η χώρα πιστεύει σ'αυτό το "καλά του κάνανε του πούστη", είναι σωστό ο αρμόδιος υπουργός να πιστεύει σε κάτι άλλο; 

Θα μπορούσες κι εσύ να είχες παρόμοια στάση; Βεβαίως. Τίποτα δεν το αποκλείει να ήμουν κι εγώ ένας από εκείνους τους συμπατριώτες μας που υπερθεματίζουν για τη δολοφονία του Καρέλι. Η φράση " και λίγα ήταν αυτά που κάνανε του Αλβανού και μπράβο τους" νομίζω ότι θα μπορούσε να εκστομιστεί από πολλούς Έλληνες. Και, γιατί όχι κι από μένα κι από σένα.

Το λέω αυτό, γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζω με ακρίβεια πως διαμορφώθηκα κι έφτασα στο σημείο να διαφωνώ με ότι εκφράζει αυτή η φράση κι όλες τις παρόμοιες ρατσιστικές της πιάτσας. Προφανώς όλους λίγο πολύ, μας διαμορφώνουν οι συνειδητές επιλογές που κάνουμε από κάποια ηλικία και μετά. Επιλογές που φυσικά τίποτα δεν μας εμποδίζει να τις τροποποιούμε αν πάψουν να μας εκφράζουν. Όμως υπάρχουν και επιλογές που έγιναν δίχως να το πάρουμε είδηση κι αυτές είναι σχεδόν αδύνατο να τις αλλάξουμε. Μιλάμε για επιδράσεις που παίζουν στο χώρο του αοράτου και μας σταμπάρουν τότε που είμαστε μια σταλιά. Είναι αυτές που αποτελούν το υπόστρωμα της προσωπικότητάς μας και του χαρακτήρα μας. Αν οι τελικές συνειδητές επιλογές που κάνουμε όσο μεγαλώνουμε καταφέρνουμε να κουμπώνουν μ'αυτό που ασυνείδητα έχουμε διαμορφωθεί, τότε μου φαίνεται ότι θα εκπέμπουμε κάτι αρμονικό απ'αυτό που γινόμαστε. Διαφορετικά θα υπάρχουν χάσματα και διαφορές που θα μας ταλαιπωρούν και εξ αιτίας αυτών θα ταλαιπωρούμε και τους γύρω μας. Οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι κατά κύριο λόγο απ'αυτές τις δύο κινητήριες δυνάμεις προκύπτει και ο τρόπος που οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα σημαντικά ζητήματα της ζωής τους. Επειδή λοιπόν, ο ρόλος της τυχαιότητας που παρεισφρέει, ιδιαίτερα στην νηπιακή και παιδική ηλικία, είναι σημαντικά μεγάλος κι εμείς τότε είμαστε εντελώς ανίσχυροι και εύπλαστοι, γι'αυτό δε μπορούμε ως κοινωνία να αφεθούμε στις προσωπικές στάσεις του κάθε πολίτη. Αν λοιπόν, ο πολιτισμός μας θέλει να προχωράει στο θέμα αυτό προς μια κατεύθυνση όπου ο φυλακισμένος θα θεωρείται ιερό πρόσωπο, αυτό μπορεί να πιάσει ρίζες μέσα στην κοινωνία όταν η πολιτεία προσπαθεί να διαπαιδαγωγεί τους πολίτες σ'αυτήν την αντίληψη και για κάθε σιγουριά να την περιφρουρεί με κώδικες, διατάξεις, φύλακες εκπαιδευμένους και παντός τύπου ρυθμίσεις.   

 

Υπάρχουν δύο ακόμα ανοιχτά θέματα. Το ένα είναι αν η πεποίθησή σου για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των φυλακισμένων, θα άντεχε αν εσύ είχες κάποιο ισχυρό δεσμό με το δολοφονημένο δεσμοφύλακα. Αυτό δεν μπορώ να το εγγυηθώ. Έτσι όπως είμαι ψύχραιμος, απαντώ πως ναι, θα άντεχα. Αλλά γνωρίζω πως τα λόγια και οι πράξεις διαφέρουν όσο τα μάτια του λαγού απ' της κουκουβάγιας. Αν λοιπόν, είχα υπό την εξουσία μου τον Καρέλι δεν το αποκλείω να συμπεριφερόμουν κόντρα  σ' αυτά που πιστεύω εδώ και τώρα. Εύχομαι μόνο να μην κέρδιζε τις παρτίδες ο κ.Χάιντ, αλλά ο κ.Τζέκιλ μου. Όμως, ακόμα κι αν έκανα πράγματα άσχημα, πιστεύω ότι μετά θα υπέφερα, θα ντρεπόμουν και θα ζητούσα να δικαστώ κι όχι να κρυφτώ.

Έστω ότι δεν συμμετείχες στο φόνο του Καρέλι, το δεύτερο θέμα είναι στην περίπτωση που ήσουν παρών, πως θα αντιδρούσες; Θα έκλεινες τα μάτια και θα έφευγες ή θα προσπαθούσες να αποτρέψεις τους συναδέλφους σου να δολοφονήσουν τον κρατούμενο; Και πάλι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος πως ακριβώς θα αντιδρούσα. Υπάρχει ένας λόγος που με κάνει να πιστεύω ότι θα προσπαθούσα να αποτρέψω αυτήν τη δολοφονία. Κι αυτός δεν είναι τόσο η πίστη μου στ'ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων, όσο η απέχθειά μου για βίαιες συμπλοκές που δεν είναι ισότιμες. Πολύ και πάντα με εξοργίζει όταν πολλοί επιτίθενται σε λίγους και μάλιστα όταν οι πολλοί έχουν στα χέρια τους όπλα και εξουσίες.

Με λίγα λόγια πιστεύω ότι οι περισσότεροι σαν όντα είμαστε (στην εποχή μας; πάντα;) πολύ αφερέγγυα. Νομίζω ότι τίποτα δεν είναι μέσα μας τόσο βαθιά ριζωμένο που να μας κάνει σίγουρους για τις αντιδράσεις που θα έχουμε σε πραγματικές συνθήκες, όταν μάλιστα αυτές είναι ακραίες. Βοηθάει όμως αν σκεφτόμαστε και συζητάμε τις δυνατότητές μας, τα όρια μας, αυτά που θέλουμε, αυτά που πιστεύουμε κι αυτά που κυνηγάμε. Και ας συμβαίνει αρκετές φορές να πέφτουμε από τα σύννεφα, τότε που οι αλήθειες μας δεν αστειεύονται και μας ζητούν όλα τα ρέστα. Αν μάλιστα έχουμε εξασκηθεί και ψάχνουμε τον εαυτό μας, τις σκέψεις μας και τα πέριξ από κάποια απόσταση, τότε αυτή η μαθητεία λέει η πείρα αιώνων βοηθάει στο να ενισχύουμε την ανθρώπινη διάστασή μας. Αν φυσικά το θέλουμε αυτό. Διαφορετικά όταν το κακό θα δίνει τα ρέστα του κάπου πέρα μακρυά, εμείς θα νομίζουμε ότι δεν θα μας πλησιάσει ποτέ και ότι εσαεί θα ζούμε καλύτερα από τους ματωμένους εγκληματίες. Και γιατί να μην πίστευαν το ίδιο ακριβώς και οι δολοφονημένοι και οι δολοφόνοι στους φόνους του Μαρτίου στις δύο φυλακές της πατρίδας μας;     

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 07 Απριλίου 2014 19:49
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση