Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014 19:23

Ο Κωστής Παπαγιώργης πέθανε, καλή δύναμη σε όσους τον αγαπούν, διαισθάνομαι ότι θα μας λείψει

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

 

Τέτοια περίπου ώρα χθες, την ώρα που εξέπνεε η παγκόσμια ημέρα ποίησης και αντιρατσισμού, πέθανε ο Κωστής Παπαγιώργης. Στα 67 του έφυγε για πάντα, από καρκίνο. Όταν το έμαθα σήμερα το πρωί ελιγόστεψα. Για να το ελαφρύνω το μοιράστηκα με δυο δικούς μου ανθρώπους που ξέρω ότι τον παραδέχονται όσο κι εγώ. Απ'αυτόν τον άνθρωπο που ποτέ μου δεν τον είδα, δεν τον άκουσα, δεν τον συνάντησα, που διάβασα όλα τα βιβλία του κι αρκετά τα έκανα δώρο και ήμουν αναγνώστης φανατικός των άρθρων του, έμαθα πράγματα και γνώρισα τον λοξό τρόπο που έβλεπε τα ίσα και τ'ανάποδα. Νομίζω μάλιστα πως εξ αιτίας του σκέφτηκα και κάποιες φορές. Γι'αυτό τον ευχαριστώ.

Αναρωτιέμαι τι θα είχε συμβεί πριν τριάντα περίπου χρόνια, αν το μάτι μου δεν έπεφτε σε μια είδηση που είχε η εφημερίδα και που έλεγε για έναν συγγραφέα που στο τσακ τη γλύτωσε. Είχε πειραγμένο συκώτι, έλεγε το ρεπορτάζ, από το πολύ πιοτό και το πρώτο του βιβλίο ήταν το "Περί μέθης". Ένας άντρας που σκέφτηκε από μια απόσταση το ακραίο πάθος του που παρατρίχα θα τον ξεπάστρευε, αν θυμάμαι καλά αυτή η σκέψη ήταν που με παρακίνησε και με έστειλε στο βιβλιοπωλείο. Τελειώνοντας την ανάγνωση αυτού του δοκιμίου, κατάλαβα πως η ζαριά είχε ριχτεί. Θα τον ακολουθούσα μέχρι θανάτου ( δικού του ή δικού μου). Κι έτσι έγινε. 

Τι είχε αυτός ο σπάνιος συμπατριώτης μας που με έκανε να τον παρακολουθώ; Μια σκέψη είναι ότι το στύλ του, ο τρόπος που χρησιμοποιούσε τις λέξεις, το πως έστρωνε τις φράσεις του, η πληθώρα των μεταφορών που δημιουργούσε, γινόντουσαν ένα με αυτά που τον απασχολούσαν. Όπως ίσως έχετε παρατηρήσει στα εξαίσια τραγούδια μουσική, στίχοι κι ερμηνεία είναι ένα τέλειο αδιάσπαστο χαρμάνι. Τίποτα άλλο δεν χωράει σ'αυτό το τραγούδι και τίποτα δεν περισσεύει, γιατί μορφή και περιεχόμενο ήρθαν κι έδεσαν δια παντός. Αυτό νομίζω πως κατόρθωσε σιγά σιγά κι ο γιος δημοδιδάσκαλου Κωστής Παπαγιώργης, ένα πνεύμα δύσπιστο μα ερευνητικό που έψαχνε ο περίεργος κάτω από την επιφάνεια του συνηθισμένου και του αυτονόητου.

Ο Παπαγιώργης νομίζω πως κατάφερε να μην τυφλωθεί από τις γνώσεις του, που ήταν και πολλές και από δύσκολες περιοχές. Μέσα από τα γραπτά του μου έδινε την εντύπωση πως είχε τα μάτια του τέσσερα σε όλα όσα γύρω μας συνέβαιναν. Πως ζούσε καταστάσεις μέχρι τελικής πτώσεως και όταν σηκωνόταν έγραφε γι'αυτές όπως και για τις προσπάθειες να ξανασταθεί όρθιος στα πόδια του σαν σκεπτόμενος άνθρωπος. Κι όταν ήταν ξεμέθυστος, τα χρόνια που δεν σταματούσε να πίνει, λένε οι της παρέας του πως κατάφερνε και στοχαζόταν τα πάθη του με νηφαλιότητα δίχως να επιδιώκει να βγει λάδι. Αλλά ξεμέθυστος ή τύφλα, λένε οι κολλητοί του, ήταν τρυφερός και απρόσμενα καλωσυνάτος.

Με όποιο θέμα κι αν καταπιάστηκε ο Παπαγιώργης, πρόσεχε πολύ για να μην παίξει το ρόλο του παντογνώστη προφήτη, αυτού που παραδίδει στους κοινούς αναγνώστες τις μεγάλες αλήθειες, τις σωστές θέσεις, τις τέλειες και πέρα από κάθε αμφισβήτηση απαντήσεις. Τα πρώτα χρόνια που ήρθα σ'επαφή με το έργο του, ένιωθα πως ο συγγραφέας αυτός με σεβόταν περισσότερο από όσους είχα διαβάσει μέχρι τότε. Εντάξει, μετά από χρόνια ισορρόπησε η κρίση μου, αλλά δεν άλλαξε και πολύ. Με όποιο θέμα κι αν αναμετρήθηκε είχα την αίσθηση πως άπλωνε μπροστά στα μάτια μου την πορεία που ακολούθησε ο ίδιος από το σημείο μηδέν μέχρι την κατανόηση του θέματός του. Ξεδιπλώνοντας έτσι αυτό που τον απασχολούσε άφηνε μεγάλα περιθώρια ώστε για τα τελικά συμπεράσματα να είχε την ευθύνη ο αναγνώστης. Και γι'αυτό το λόγο ήταν πολύτιμη η πνευματική παρουσία του Παπαγιώργη στα ελληνικά γράμματα. Αυτός, που μ'ένα περίεργο τρόπο, κατάφερνε και δεν γινόταν ο κλασσικός τύπος διανοουμένου, αφού τόσο με τα θέματά του, όσο και με το ύφος του, πλησίαζε και απομακρυνόταν διαρκώς από τα στερεότυπα αυτής της ομάδας.

Ο Κωστής Παπαγιώργης αρθρογραφούσε συνεχώς για θέματα που ήταν στην ημερήσια διάταξη της κοινωνίας μας. Όχι όμως αυτά που στρογγύλευαν τα ΜΜΕ και οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι, αλλά πιο πολύ τα άλλα που τριγύριζαν έξω απ'τους δρόμους της κεντρικής σκηνής ή ξενυχτούσαν απαρατήρητα στο πλάι της. Ο θάνατός του, πιο πολύ εξ αιτίας αυτών των εβδομαδιαίων άρθρων του εκτιμώ ότι θα μας γίνει αισθητός και οδυνηρός. Αυτός ο άνθρωπος που χάθηκε για πάντα απ'την ζωή μας, που ποτέ των ποτών δεν θα διαβάσουμε ξανά καινούργια γραπτά του, κατάφερε και μίλησε για τα πράματα, το πνεύμα τους και την ιστορία τους στην ένταση της γυμνότητάς τους δίχως σάλτσες, άλλοθι, ιδεολογίες, εμμονές και ιδιοτέλειες. Παρόλο αυτά κι εξ αιτίας της χειροποίητης αλήθειας τους τα γραπτά του έσταζαν μια στάλα αισιοδοξίας. Για όλα αυτά, εμείς, εγώ δηλαδή, είμαι χαρούμενος που στη ζωή μου έτυχε και διάβασα τον Κωστή Παπαγιώργη. Κι ας τον φανταζόμουνα στις παρέες να ξεχειλίζει από ένα πικρό σαρκασμό, που δεν θα άφηνε σε χλωρό κλαρί ούτε και τον εαυτό του. Μα όταν ερχόταν η ώρα για να κάνουμε ταμείο, ποτέ δεν μπήκαμε μέσα.   

Για όσους δεν τον έχουν διαβάσει, διαλέξαμε τρία από τα πρόσφατα άρθρα του για να πάρουν μία ιδέα. Πατώντας  εδώ  μπορείτε να διαβάσετε το τελευταίο άρθρο του που δημοσιεύτηκε φέτος στις 27 Ιανουαρίου με τον τίτλο "Οι πρώην",  εδώ  το προτελευταίο, την "Αμοιβαία απάτη" απ'αυτά τα θέματα που ήταν το φόρτε του και που δημοσιεύτηκε στις 23 Ιανουαρίου και τέλος εδώ  ένα άρθρο για να θυμηθούν όσοι θαύμαζαν τον Χατζηπαναγή και που δημοσιεύτηκε με τον τίτλο "Ο χορός του Βασίλη" στις 30 Οκτωβρίου του 2013.

Βρήκαμε κι ένα μίνι αυτοβιογραφικό του: «Γεννήθηκα  το 1947 στην Υπάτη. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος επί πολλά χρόνια κυρίως στην Παραλία Κύμης. Μπήκα στη Νομική Θεσσαλονίκης, την οποία εγκατέλειψα λόγω Χούντας, βρέθηκα στο Παρίσι όπου έζησα μιαν επταετία παρακολουθώντας μαθήματα φιλοσοφίας στο Βενσέν και επιστρέφοντας στην Αθήνα έγραψα μια εικοσαριά δοκίμια που εκδόθηκαν στον Καστανιώτη. Είμαι παντρεμένος με τη Ράνια Σταθοπούλου  και συγκατοικώ με τον γιο της Θανάση Κόρρα.»

Ακολουθεί το έργο του. Τα βιβλία του, για όσους μπορούν και συγκεντρώνονται είναι ταμάμ για τις καλοκαιρινές παραλίες και για τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Πιστεύω επίσης πως όσοι αρέσκονται να διαβάζουν, καλό είναι να τον δοκιμάσουν. Αν τους κερδίσει, θα το πετύχει με μεγάλο σκορ.  

Τρία μουστάκια: Ψιχία μηδενισμού - Αθήνα : Καστανιώτη, 2006. - 197σ., ISBN 960-03-4151

Εμμανουήλ Ξάνθος: Ο Φιλικός - Αθήνα : Καστανιώτη, 2005. - 277σ., ISBN 960-03-3944-9

Τα γελαστά ζώα - Αθήνα : Καστανιώτη, 2004. - 225σ., ISBN 960-03-3663-6

Τα καπάκια : Βαρνακιώτης, Καραϊσκάκης, Ανδρούτσος - Αθήνα : Καστανιώτη, 2003. - 290σ. ISBN 960-03-3470-6

Κανέλλος Δεληγιάννης- 3η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 2002. - 350σ., ISBN 960-03-3180-4

Ο Χέγκελ και η γερμανική επανάσταση - Αθήνα : Καστανιώτη, 2000. - 185σ. • 22x11εκ., ISBN 960-03-2841-2

Σύνδρομο αγοραφοβίας - Αθήνα : Καστανιώτη, 1998. - 227σ. , ISBN 960-03-2286-4 Santé :

15 συγγραφείς και ένα μυθικό τσιγάρο / Συλλογικό έργο , Νίκος Χουλιαράς , Γιώργος Σκαμπαρδώνης , Κωστής Παπαγιώργης , κ.ά. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ύψιλον, 1998. - 135σ., ISBN 960-7949-00-5

Η κόκκινη αλεπού. Οι ξυλοδαρμοί : Μισανθρωπίας προλεγόμενα. - 4η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1998. - 293σ., ISBN 960-03-0813-6

Αλέξανδρος Αδαμαντίου Εμμανουήλ - 2η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1997. - 216σ., ISBN 960-03-1914-6

Ίμερος και κλινοπάλη : Το πάθος της ζηλοτυπίας - 5η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1996. - 139σ. , ISBN 960-03-0961-2

Λάδια ξίδια - Αθήνα : Καστανιώτη, 1996. - 208σ. , ISBN 960-03-1500-0

Ζώντες και τεθνεώτες - 3η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1995. - 117σ.,ISBN 960-03-0785-7

Σωκράτης, ο νομοθέτης που αυτοκτονεί : Μια πολιτική ανάγνωση του πλατωνικού έργου του - 4η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1995. - 174σ. ISBN 960-03-0850-0 (βλ. 1η έκδοση το 1988 από τις εκδόσεις Εξάντας)

Γεια σου, Ασημάκη, για τον Χρήστο Βακαλόπουλο - 2η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1994. - 159σ., ISBN 960-03-1128-5

Μυστικά της συμπάθειας - 2η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1994. - 212σ., ISBN 960-03-1267-2

Η ομηρική μάχη - 2η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1993. - 318σ. , ISBN 960-03-1030-0

Τρία πορτρέτα / Συλλογικό έργο: Θανάσης Βαλτινός , Βασίλης Παπαβασιλείου , Κωστής Παπαγιώργης ,Χρόνης Μπότσογλου, εικονογράφηση Χρόνης Μπότσογλου. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1991. - 55σ. , ISBN 960-03-0867-5 (τέσσερις αφηγήσεις πάνω στο θέμα του ζωγράφου και του μοντέλου: συμμετοχή του Κωστή Παπαγιώργη :"Τα πουλιά στο ακροθαλάσσι" )

Ντοστογιέφσκι. - 2η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1990. - 385σ. ISBN 960-03-0630-3

Περί μέθης - 3η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1990. - 174σ., ISBN 960-03-0484-Χ

Σιαμαία και ετεροθαλή - 2η έκδ. - Αθήνα : Καστανιώτη, 1990. - 188σ. , ISBN 960-03-0485-8

Ο νομοθέτης που αυτοκτονεί : Μια πολιτική ανάγνωση του πλατωνικού έργου / Αθήνα : Εξάντας, 1988. - 223σ. [Εξαντλημένο]

Περί μνήμης - Αθήνα: Καστανιώτης 2008

Κέντρο δηλητηριάσεων - Αθήνα: Καστανιώτης 2006.   

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014 10:52
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση