Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014 19:14

Την επομένη και την μεθεπόμενη του Βαλεντίνου

Επιλέγουσα ή Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Άμα ο άλλος θέλει να φτιαχτεί, άστον να φτιαχτεί. Μην του πας κόντρα. Είναι το λιγότερο αντιαισθητικό να πηγαίνεις γυρεύοντας να του τη σπάσεις κάνοντάς του τον έξυπνο. Σου υπενθυμίζω επίσης ότι η διαχρονική εντολή όλων των καλών σαμάνων είναι σαφής: " Ας τον φίλο να ζήσει το παραμύθι του, ας τον να το χαρεί εν θερμώ και μετά, αν θες νάστε πάλι φίλοι καρδιακοί, του την λες".

 Έτσι κι εμείς, αποφύγαμε ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, την ώρα που η μισή χώρα ήταν στις γλύκες της και στα ζουμιά της, να πούμε το παραμικρό. Κιχ δεν βγάλαμε. Αν κι έτσι όπως πλασάρουν τον έρωτα οι έμποροι με το κλίμα που δημιουργούν, είναι σαν να τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια των ευρισκομένων σε σχέση. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αν ζούσε ο Βαλεντίνος κι έβλεπε αυτό το πανηγύρι, θα αποκήρυσσε μετά βδελυγμίας αυτόν τον καταναγκασμό της αγοράς. Αυτόν που σε αναγκάζει να εκδηλώσεις με δώρα/πράγματα το κατ'εξοχήν συναίσθημα. Αυτό, που λάμπει σαν διαμάντι το λίγο που διαρκεί, εξ αιτίας του πηγαίου τραγουδιού των αισθήσεων. Μερικοί ακραίοι προσθέτουν και των παραισθήσεων. Ας είναι. Χθες λοιπόν, καταφέραμε και κρατήσαμε τις αποστάσεις μας. Σήμερα όμως είπαμε να κάνουμε κι εμείς την αφιέρωσή μας σε Βαλεντίνους και Βαλεντίνες. Και τι το καλύτερο από ένα ποίημα; 

 

«ΤΙ ΘΑ ΔΕΙΠΝΗΣΟΥΜΕ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΑΠΟΨΕ;»

«Βότσαλα θα δειπνήσουμε και πέτρες».

«Και τί  θα πιούμε, αγάπη μου, απόψε;»

«Γάλα συκιάς και δροσερό θαλασσινό νερό θα πιούμε».

«Ω, πόσο είναι, αλήθεια, αληθινή η ρήση ότι ο έρωτας περνά απ΄ το στομάχι!              

Με τέτοια εδέσματα, με τέτοια θεία ποτά που μου προσφέρεις, ερωτά μου,                                             

πως να μη σ'έχω στην καρδιά μου....Κι ως επιδόρπιο, καλή μου, τι θα φάμε;"

                                                   

                 Μα την καρδιά σου, αγαπημένε, την καρδιά σου,                                                                                                          κι ύστερα, θα χωθώ στην αγκαλιά σου,                                                                                                                        ν΄ ακούω το χτύπο του κενού, τη μουσική του άδειου ουρανού». 

 

Το ποίημα αυτό το διάλεξε η Εύη Χρονά. Το έγραψε ο Αργύρης Χρόνης  (Σεπόλια 1943- Θροφαρί Κορινθίας 2011) και περιλαμβάνετε στην συλλογή του "Τότε που η σιωπή τραγούδησε", εκδόσεις Νεφέλη, 2000.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 02 Μαρτίου 2014 05:09

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση