Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2024 20:14

Το ξενύχτι ως στάση ζωής και το σύστημα “uberman” του Da Vinci

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

olafaq21Νίκος Παγουλάτος. Εκείνες τις ώρες που όλοι κοιμούνται, κάποιοι τύποι ανθρώπων ανακαλύπτουν τη μεταμεσονύχτια γαλήνη της "βουβής" φασαρίας.

Δεν ξέρω τελικά αν κατάφερε να «κερδίσει» περισσότερα χρόνια απ’ αυτά που έζησε, ούτε τότε γνώριζα το “Uberman”. Αυτό που ένιωθα, και νιώθω ακόμη, ήταν πως όσο ξενυχτάω τόσο περισσότερο ζω.

Βραδινός τύπος

Τελειώνοντας το Λύκειο, αλλά και τα επόμενα στάδια εκπαίδευσης που ακολούθησα, είχε πλέον εδραιωθεί μέσα μου πως είμαι ένας «βραδινός τύπος». Ήταν πλέον τρόπος ζωής και αυτό δεν άλλαξε.

Σε διάφορες περιπτώσεις και σε κάποιες συγκεκριμένες περιόδους της ζωής μου αυτή η στάση με ζόρισε αλλά δεν υιοθέτησα κάτι άλλο. Παρέμεινα πιστός στα πιστεύω μου. Ποια είναι αυτά; Ας βάλω ενδεικτικά μερικά σε bullets:

⠂Όποιος κοιμάται πολύ, στο τέλος, είναι χαμένος

⠂Αυτός που εκθειάζει τον ύπνο δεν ξέρει να ζει

⠂Προτεραιότητα έχουν οι στιγμές που έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά

⠂Σημασία έχουν τα όνειρα που κάνουμε και όχι τα όνειρα που βλέπουμε

⠂Η “βουβή” φασαρία της νύχτας έχει περισσότερο ενδιαφέρον από τους εκκωφαντικούς ήχους της ημέρας

⠂Το βράδυ οι αγκαλιές και τα φιλιά διαρκούν για πάντα

⠂Οι όμορφες αναμνήσεις είναι υποφωτισμένες και δεν «καίγονται» από φως

⠂Όταν κοιμούνται όλοι επικρατεί γαλήνη

⠂Το φεγγάρι είναι πιο “ζεστό” απ’ τον ήλιο

⠂Οι βραδινές απολαύσεις είναι απείρως περισσότερες απ’ αυτές της ημέρας

⠂Τη νύχτα όλα φαίνονται πιο όμορφα κι ας μην είναι

Η μάχη μέσα μου

Θα μου πεις «Ωραία όλα αυτά, αλλά πώς μπορώ να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις της ημέρας με λίγες ώρες ύπνου;» Ειλικρινά, δεν ξέρω. Κάποιες μέρες δίνω μάχη μέσα μου και αναρωτιέμαι για πόσο καιρό θα συνεχίσω να ζω έτσι, με 4-5 ώρες ύπνου.

Αυτό που για πολλούς είναι εμπόδιο, για μένα είναι συνήθεια. Έχω αποδεχθεί πως έτσι είμαι και πορεύομαι μ’ αυτό. Όπως αγάπησα το σώμα μου με τα όποια ελαττώματά του, έτσι αγαπώ και τον ψυχισμό μου. Πολλές φορές το τελευταίο διάστημα μονολογώ στο γραφείο «για πόσο καιρό θα συνεχίζεται αυτό;» αλλά αυτό δε με πτοεί και το βράδυ πάλι θα ξενυχτήσω. Είμαι στα όριά μου, χρόνια τώρα, αλλά μετά από κάθε ξενύχτι λέω μέσα μου πως άξιζε. Μερικές φορές τρομάζω και αγχώνομαι όταν ξέρω ότι τις επόμενες μέρες θα έχω πολύ γεμάτο πρόγραμμα, γιατί γνωρίζω ότι θα ξενυχτήσω όπως και να ‘χει και θα αναγκαστώ να πιέσω τον εαυτό μου, αλλά «ε, και;»

Εκείνες τις ώρες που όλοι κοιμούνται, βρίσκω την ησυχία μου -όχι ότι με ενοχλούν οι άνθρωποι γύρω μου- και μένω με τον εαυτό μου χωρίς αντιπερισπασμούς. Μπορεί να μην υπάρχει η διάθεση και η αντοχή για ενδοσκόπηση και να “ακούσω” τις σκέψεις μου, έχω όμως χρόνο να ακούσω έναν δίσκο (μία άτυπη ψυχοθεραπεία).

Ειλικρινά δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που κοιμήθηκα πριν τις 12 το βράδυ. Μπορεί και να μην είναι τόσο μακριά όσο υποθέτω ή φαντάζεστε, αλλά κι αυτό κάτι σημαίνει. Πως το βράδυ που κοιμήθηκα νωρίς, άρα παρέμεινα στο κρεβάτι για κάποιες επιστημονικώς αποδεκτές ώρες, δεν “κέρδισα” κάτι και ήταν μία νύχτα αδιάφορη.

Τις προάλλες ένας φίλος μου είπε «Μαλάκα μου, ζήτημα να κοιμόμουν 4 ώρες την ημέρα αυτή την περίοδο, αλλά ένιωθα τόσο γεμάτος και ξεκούραστος που δεν ένιωθα καμία κόπωση». Δεν το έχετε νιώσει και εσείς αυτό;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δε γεμίζουν οι μπαταρίες μας με ύπνο, αλλά με ζωή. Ας ξενυχτήσουμε για να ζήσουμε πιο όμορφα – όχι απαραίτητα περισσότερο, όπως υπολόγιζε ο Da Vinci.

Πηγή: olafaq.gr

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση