Κυριακή, 12 Μαΐου 2024 18:26

Στη μνήμη του Πειραιώτη φίλου και αγωνιστή Σωτήρη Αλεξόπουλου που έφυγε από κοντά μας στις 10 Μαΐου του 2021, από το fb

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

alexopoulosΣ.Δ. Τον Σωτήρη, κάθε φορά που συναντιόντουσαν οι δρόμοι μας, πάλι τον συμπαθούσα και τον πήγαινα, πάλι τον εκτιμούσα και τον εμπιστευόμουν. Οικείος, ανοιχτός, φιλαλήθης, έντιμος. Μιλάμε για έναν συμπολίτη μας αριστερό και ανθρωπιστή συνάμα, δύο ιδιότητες που λίγες φορές τις συνάντησα στη ζωή μου στο ίδιο πρόσωπο. Να τονίσω επίσης, ότι δεν ήταν μόνο που δεν κώλωνε, ήταν και τύπος που έκανε συνθέσεις όταν τα πράγματα πόλωναν και υπήρχε ανάγκη να βρει άλλο μονοπάτι ως καλό παλικάρι. Και το πιο ουσιαστικό για μένα, σε όλες τις δράσεις που συμμετείχε, συμμετείχε ως ένας απλός στρατιώτης που ήταν παρών ψυχή τε και σώματι.  

Το κείμενο που ακολουθεί είναι δημοσίευση με αυτόν τον τίτλο από τον Giorgo Cuba.

Τρία χρόνια κλείνουν σήμερα από το φευγιό σου. Τι να πρωτοθυμηθώ; Ότι σε ηλικία 60 χρονών έσκαβες και κουβαλούσες το διπλάσιο χώμα από εμένα που ήμουν 30 για να σωθούν 3 δέντρα σε ένα παρτέρι;

Οτι υποδεχόσουν καθημερινά τους χιλιάδες πρόσφυγες ακούραστα για μήνες στο λιμάνι με χαμόγελο και ήσουν πάντα εκεί για να τους βοηθήσεις; 

Ότι έβαλες την υπογραφή σου εκεί που κανένας δεν τολμούσε να αναλάβει την ευθύνη, για να ανοίξουν οι πύλες του λιμανιού και η πέτρινη αποθήκη για τους κατατρεγμένους αυτού του κόσμου; 

Ότι φόρτωνες το αμάξι σου με δεκάδες καρέκλες, τραπέζια, υλικό και τα έστηνες παντού, σε κάθε κινηματική δράση που είχες ξεκινήσει ή συμμετείχες σε όλη την Αττική είτε ήταν για το προσφυγικό, είτε ήταν για τον αντιφασιστικό αγώνα, είτε ήταν για την προστασία του περιβάλλοντος, είτε ήταν για την διάσωση από την ιδιωτικοποίηση των παραλιών, είτε ήταν για δωρεάν θερινές κινηματογραφικές προβολές, είτε ήταν για τον αγώνα ενάντια στα σχέδια της cosco για την περιβαλλοντική υποβάθμιση της Πειραϊκής, είτε ήταν για δράσεις αλληλεγγύης,  για κοινωνικά φαρμακεία και τόσες άλλες κινηματικές δράσεις στις οποίες συμμετείχες και κανείς δεν ήξερε γιατί ποτέ δεν έλεγες;  Ότι είχες πάνω σου δεκάδες κλειδιά από στέκια και συλλογικότητες της Αττικής, επειδή όλοι σε εμπιστεύονταν με κλειστά μάτια; 

Ο Σωτηρης Αλεξόπουλος ήταν ένας αναντικατάστατος, ανιδιοτελής και ακούραστος αγωνιστής, φίλος και σύντροφος.

Έλεγε: "Μην αφήνεις για αύριο, ό, τι μπορείς να κάνεις σήμερα". Το αποτέλεσμα ήταν να μην του φτάνει η μέρα. Να μην του αρκεί το 24ωρο. Το ξεχύλωνε όσο μπορούσε με μοναδικό σκοπό ν' αλλάξει τον κόσμο. Η Φωτεινούλα ξέρει καλύτερα από όλους μας τι εννοώ, όταν γυρνούσε σπίτι τους μία και δύο το βράδυ από κάπου που "έπρεπε 

να πάει οπωσδήποτε" ξανά και ξανά και ξανά. 

Πάντα χαμογελαστός. Δεν το έβαζε κάτω ποτέ, όποιον κι αν είχε απέναντι του, όσο μάταιο και αν φάνταζε κάτι στα μάτια των υπολοίπων, ο Σωτήρης το επιχειρούσε και τις περισσότερες φορές το πετύχαινε.

Άνθρωπος της πράξης. Εκεί που οι υπόλοιποι θεωρητικολογούσαν, ο Σωτήρης είχε ήδη ξεκινήσει αυτό που οι υπόλοιποι ακόμα συζητούσαν.

Μπορούσε να συνθέτει και να συνεργάζεται με ανθρώπους διαφορετικής προέλευσης, χωρίς ωστόσο να κάνει εκπτώσεις στις αξίες του. Ήταν υπεράνω εγωισμών και μικροτήτων. Όση κακία και μένος και αν έβγαζαν κάποιοι ελάχιστοι απέναντι του, εκείνος το προσπερνούσε χωρίς να τον αγγίζει, επειδή ήξερε την αλήθεια του, επειδή τον ενδιέφερε αυτό που είχε ξεκινήσει να υλοποιηθεί και επειδή δεν ήταν εκεί για να παραγοντίζει αλλά για την ουσία κάθε πράξης.

Γι΄αυτό είχε ανοιχτούς διαύλους με όλα τα κινήματα. Γι΄αυτό μπορούσε να παίρνει από διάφορους μηχανισμούς ( παρατάξεις, κόμματα, δήμους, υπουργεία. κτλ.) το μέγιστο που μπορούσε χωρίς να τον εκμεταλλεύονται αλλά να τους εκμεταλλεύεται.

Ο Σωτήρης ήταν φίλος, ήταν σύντροφος, ήταν χαμόγελο, ήταν ανιδιοτέλεια, ήταν η αλλαγή που θα θέλαμε να δούμε στον κόσμο. Και όλα αυτά τον κάνουν να είναι ζωντανός μέσα μας.

Αν ήμασταν όλοι σαν εσένα Σωτήρη ο κόσμος αυτός θα είχε αλλάξει προ πολλού.

Σε κάθε σπουδαίο αγώνα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος θα είσαι δίπλα μας, θα είμαστε μαζί σου και έτσι θα συνεχίζεις να ζεις μέσα μας και μέσα από εμάς. Η κοσμική σου ύλη ενέχυρο που θα μας συντροφεύει για πάντα.

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 13 Μαΐου 2024 19:05
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση