Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2023 01:07

Τα «απόνερα» μιας βασιλικής κηδείας, του Θοδωρή Αντωνόπουλου κι ένα σταγονίσιο σχόλιο

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

vasiliasΣ.Δ. Η βασιλεία στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση, πολλά λάδια αλλά από τηγανίτες ελάχιστες και όχι για όλους. Και το χειρότερο ήταν ότι πάντα υπήρξε διαπλεκόμενη με τους συντηρητικούς. Τα καθεστώτα τώρα μες τις χιλιετίες πάνω κι έρχονται. Αυτοκράτορες και βασιλείς και φαραώ και τύραννοι και ολιγάρχες και ξάφνου το απίστευτο από το πουθενά, το φως της αθηναϊκής Δημοκρατίας.

Και μετά ξανά μανά πάλι τα ίδια με ένα διάλλειμμα την άλλου τύπου ρωμαϊκή δημοκρατία. Δίχως φυσικά να είναι όλες αυτές οι αυτοκρατορίες ίδιες ως προς τη σχέση τους με την κοινωνία και το έργο που έκαναν. Σε όλες όμως οι ελάχιστοι έχοντες και κατέχοντες αποφάσιζαν στα σημαντικά θέματα για τους πολλούς και συνήθως εις βάρος τους. Και μετά πάλι φεουδάρχες και πάπες και αυτοκράτορες και σουλτάνοι και βασιλιάδες νέου τύπου αλλά τώρα γυμνοί ώσπου οι αστικές και κομμουνιστικές επαναστάσεις των νεοτέρων χρόνων σε Ευρώπη και Αμερική έβαλαν τις βάσεις των σύγχρονων δημοκρατιών, όπου το αίτημα ήταν να αποφασίζουν οι πολλοί για όλα όσα τους αφορούν και βάσει κανόνων. 

 Αν και το αίτημα της λαοκρατίας στην ουσία δεν ενσαρκώθηκε ποτέ, όμως σ'αυτόν τον αστερισμό ζούμε εδώ και τρεις αιώνες και σ'αυτόν φυτρώνουν τα δηλητηριώδη μανιτάρια των αυταρχικών και δεσποτικών καθεστώτων όπου πληθαίνουν πάλι. Τα καθεστώτα γίνονται όλο και πιο συγκεντρωτικά, όλο πιο βίαια.

Οι βασιλείς πάντως με την παλιά μορφή βρίσκονται εκτός παιχνιδιού αν και ποτέ δεν ξέρεις τα γυρίσματα της ιστορίας. Όπως και νάναι οι άνθρωποι που την σήμερον ημέρα εμπνέονται από βασιλιάδες και λίγοι είναι και δεν έχουν να πουν κάτι ουσιαστικό και ζωογόνο για τις κοινωνίες τους και τη ζωή. Ο κίνδυνος στη συγκυρία που διάγουμε είναι οι ολιγάρχες, αυταρχικοί ή δεσποτικοί, που επιδιώκουν να περιθωριοποιήσουν πάλι τις κοινωνίες τους. Το αν θα τους περάσει, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον κόσμο, από τις ανάγκες που έχει και από τι εμπνέεται πιο πολύ. 

Θ.Αντωνόπουλος. ΠΟΣΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ; Φιλοβασιλικά κόμματα πλέον δεν υπάρχουν ή, αν υπάρχουν, είναι αμελητέα ποσότητα στην πολιτική ζωή της χώρας. Υπάρχουν βέβαια κόμματα ακροδεξιά, από την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου μέχρι τους Έλληνες για τον Π… (λογοκρισία) του Κασιδιάρη και, βέβαια ό,τι απέμεινε από τη Χρυσή Αυγή, όμως όλοι αυτοί δεν είναι απαραίτητα φιλικά διακείμενοι στον θεσμό της βασιλείας. Πόθεν, λοιπόν, προέκυψε η κοσμοσυρροή στο λαϊκό προσκύνημα για τον τέως βασιλιά στη Μητρόπολη, λίγο προτού η σορός του μεταφερθεί στο Τατόι για να θαφτεί πλάι στους προγόνους του;    

Διότι δεν επρόκειτο μόνο για τίποτα γραφικούς μιας κάποιας ηλικίας. Υπήρχαν φυσικά κι αυτοί, όπως και κάποιοι που ήταν ζωσμένοι με ελληνικές σημαίες και σύμβολα ή κρατούσαν φιλοβασιλικά πανό και λάβαρα, όμως η μεγάλη πλειοψηφία –και μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας, με υψωμένα τα smartphones ώστε να μη χαθεί κάποιο ενσταντανέ– ήταν αυτό που θα λέγαμε «υπεράνω πάσης υποψίας».

Κάτι η περιέργεια, κάτι οι δεκάδες ξένοι επίσημοι, ανάμεσά τους πολλοί πρώην ή εν ενεργεία εστεμμένοι, κάτι τα πληθωρικά, σε βαθμό... αηδίας τηλεοπτικά ρεπορτάζ και αφιερώματα των τελευταίων ημερών που έκαναν κανονική «πλύση εγκεφάλου» στους τηλεθεατές, κάτι η δημοφιλία σειρών όπως το «The Crown», όπου υπάρχουν αναφορές και στον ελληνικό θρόνο, κάτι η μεγαλοπρεπής κηδεία της Ελισάβετ τον Σεπτέμβριο που μεταδόθηκε ζωντανά στη μισή υφήλιο, με τον Οίκο του Ουίνδσορ να διατηρεί στενή συγγένεια με αυτόν των Γλίξμπουργκ, κάτι η πομπώδης τελετή, χοροστατούντος του αρχιεπισκόπου Αθηνών, που χάρη στα μεγάφωνα που είχαν τοποθετηθεί άκουγες μέχρι το Σύνταγμα και το Μοναστηράκι το «βασιλέως ημών γενομένου», κάτι οι σεβαστικές δηλώσεις πολλών πολιτικών του κυβερνώντος κόμματος, κάτι μια default νοσταλγία για μια εποχή ανύπαρκτης λάμψης, ευταξίας και αθωότητας, αναμενόμενο ήταν η κηδεία του Κωνσταντίνου να γίνει αυτό που λέμε viral, έστω σε μια πιο φτωχή και επαρχιώτικη εκδοχή από εκείνη της Βρετανής εστεμμένης.

Σε συμβολικό επίπεδο, ο γεννηθείς το 1940 τέως βασιλιάς ήταν ο τελευταίος εν ζωή εκπρόσωπος μιας γενιάς που σημάδεψε την πολιτική και πολιτιστική ζωή της χώρας όχι μόνο μετά αλλά και πριν από τη χούντα και τη Μεταπολίτευση – είχαν προηγηθεί ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (2017) και ο Μίκης Θεοδωράκης (2021). Το νεαρό της ηλικίας, η φωτογένεια, ο θρύλος του ολυμπιονίκη και το γκλάμορους ειδύλλιο με την εθνική μας σταρ Αλίκη Βουγιουκλάκη, η σύντομη όσο και βουτηγμένη στις σκανδαλώδεις παρεμβάσεις στην πολιτική ζωή της χώρας βασιλεία του και οι ραδιουργίες της χειριστικής βασιλομήτορος Φρειδερίκης, η συστηματική του προσπάθεια, αφότου εγκατέλειψε τη χώρα να παρουσιαστεί ως αθώο θύμα, της χούντας αρχικά –που ο ίδιος όρκισε σε πρώτη φάση–, του Καραμανλή που υποτίθεται πως τον «κορόιδεψε», της «εμπάθειας» των αριστερών, του «απατημένου» λαού και του «στημένου» δημοψηφίσματος που τον κήρυξε έκπτωτο το ’74 στη συνέχεια κατασκεύασαν την εικόνα ενός γαλαζοαίματου που είχε όλα τα εχέγγυα, όλες τις καλές συστάσεις και προθέσεις, αλλά που οι ιστορικές συγκυρίες και κάποιοι κακοί, παραδόπιστοι άνθρωποι τον αδίκησαν, ρε γαμώτο.

Το εγκαταλειμμένο, ημιερειπωμένο και άσχημα λαβωμένο από τη μεγάλη πυρκαγιά του '21 πρώην βασιλικό κτήμα στο Τατόι ήρθε να προστεθεί στο κλίμα «τσαγιού και συμπάθειας» που καλλιέργησαν τα συστημικά κανάλια καταρχάς (μόνο μέσα στον φρεσκοσκαμμένο τάφο του Κωνσταντίνου δεν μπήκε ο Ευαγγελάτος στις 3D αναπαραστάσεις του) αλλά και ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος που προσπαθεί να ψαρέψει στα «ρηχά» εν όψει και των επικείμενων εκλογών. 

Σε αυτές τις προσπάθειες, άλλωστε, αλλά και στην πρεμούρα του «τι θα πουν οι ξένοι» (επισκέπτες και δημοσιογράφοι) οφείλεται και η αγχωμένη καλλωπιστική επιχείρηση-αστραπή που έτρεξε τις τελευταίες μέρες τόσο στο αθηναϊκό κέντρο, όπου σωρεία γκράφιτι σβήστηκαν και μέχρι φρέσκο γκαζόν σε παρτέρια στρώθηκε, όσο και στο Τατόι με… χαλικοστρώσεις, καθαρισμούς και προκάτ δεντροφυτεύσεις. 

Δεν απειλείται, φυσικά, η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία από κάτι τέτοιες γραφικότητες και αποικιακού τύπου δουλοπρέπειες, ούτε από κάποιους «νοσταλγούς» που φώναζαν το όνομα του «διαδόχου» Παύλου. Δεν απειλείται ούτε από τον μιμητισμό, τον αρχοντοχωριατισμό, τα μεγαλοπιάσματα, τις γκλαμουριές, τις μπουρζουάδικες ρομαντζάδες απ' όσους κατά Καβάφη «ενθουσιάζονταν κι επευφημούσαν… γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα – μόλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά, τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες» ή που απλώς αναζητούσαν ένα καλό «στόρι» για τους λογαριασμούς τους στα σόσιαλ μίντια.

vasilias1Περισσότερο κινδυνεύει από την υποκρισία των κυβερνώντων που αποφάσισαν μεν να μην ταφεί ο θανών με τιμές αρχηγού κράτους, φοβούμενοι τις αντιδράσεις, αλλά ουσιαστικά για μια τέτοιου τύπου κηδεία πρόκειται (η κυβέρνηση άλλωστε εκπροσωπήθηκε επίσημα από τον αντιπρόεδρο και την υπουργό Πολιτισμού), από τρανταχτά σκάνδαλα όπως αυτό των παρακολουθήσεων, από την ακρίβεια που καλπάζει, την υψηλή ανεργία, την αστυνομοκρατία που δεν λογοδοτεί πουθενά, την προβληματική δικαιοσύνη, τις περιβαλλοντοκτόνες πολιτικές, τις διώξεις και τις εκστρατείες συκοφάντησης όσων στέκονται αλληλέγγυοι σε μη προνομιούχες κοινωνικές ομάδες, όπως οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, από τα διαπλεκόμενα πολιτικά, επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα.

Σε λίγες μέρες, μόλις κατακαθίσει ο κουρνιαχτός, κανείς δεν θα ασχολείται με τον Κωνσταντίνο και τα λοιπά βασιλικά παραφερνάλια, όμως η καθημερινότητά μας θα εξακολουθεί να καταδυναστεύεται από τις αντινομίες μιας ελλειμματικής δημοκρατίας ολιγαρχικού τύπου που συχνά συμπεριφέρεται σαν δεσποτεία, η οποία δεν είναι καν «πεφωτισμένη» και που έχει να επιδείξει πολύ λιγότερα «άλλοθι» από αυτά που πρόβαλλε εν ζωή ο Κωνσταντίνος.           

Πηγή:  lifo.gr/optiki-gonia  

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2023 10:11
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

+1 # Μανόλης Γλαμπεδάκης 17-01-2023 12:36
Και ναι και όχι θα έλεγα στο πνεύμα του επίλογου του άρθρου. Γιατί ναι μεν στις διαπιστώσεις δεν μπορώ να έχω αντιρρήσεις, στο "διά ταύτα" όμως χωρά πολύ κουβέντα αν και ο ίδιος ο αρθρογράφος διαπιστώνοντας τις "αντινομίες μιας ελλειμματικής δημοκρατίας ολιγαρχικού τύπου" παραπέμπει σε ένα "συμπεριφέρεται σαν δεσποτεία" υπενθυμίζοντας μας ότι η δεσποτεία είναι μια χειρότερη επιλογή ενώ υπάρχουν καλύτερες.
Υπάρχουν καλύτερες;
Υπάρχουν.
Είναι οι δημοκρατίες που παραδέχτηκαν επιτέλους ότι η εξουσία από όποιον κι αν πηγάζει καθώς ασκείται ρέπει λίγο ή πολύ στην αυθαιρεσία, στον αυταρχισμό και αναπτύσσουν δίπλα της αυτό που ονομάζουμε "ανεξάρτητες αρχές" (που πολλοί δημόσια ή κρυφά θέλουν την κατάργηση τους) και που ο ρόλος τους είναι να εντοπίζουν και αντιμετωπίζουν τις αυθαιρεσίες της εξουσίας "από όπου κι αν προέρχεται". Οι "καλές δημοκρατίες" αυτές που συχνά-πυκνά φέρνουμε σαν παράδειγμα απέναντι στην δική μας, δεν περιορίζονται πια στον γνωστό διαχωρισμό των 3 εξουσιών αλλά έχουν αναπτύξει δυναμικούς μηχανισμούς ελέγχου της εξουσίας, κάποιους έχουμε και εμείς ως "υποχρεωτική" παρουσία στην πολιτική μας ζωή λόγω οδηγιών της ΕΕ. Πχ δεν περιμένουμε από την δικαιοσύνη να διερευνήσει την υπόθεση των υποκλοπών, προσβλέπουμε στην έρευνα της ΑΔΑΕ την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να μειώσει, ενώ ο κ. Βασιλείου πρώτος πρόεδρος της Ανεξάρτητης Στατιστικής Υπηρεσίας ακόμη τραβιέται στα δικαστήρια από μια εκδικητική μανία επειδή πιστοποίησε το εθνικό έλλειμμα το 2011 και δεν το συγκάλυψε.
Στο βαθμό που θεωρούμε την εξουσία αναγκαίο τρόπο διαχείρισης τις κοινωνικής ζωής μας, ο έλεγχος της είναι το βάσανο μας. Και σε αυτό διαχωρίζονται οι σύγχρονες δημοκρατίες από άλλα πολιτεύματα με εκλεγμένους ή κληρονομικούς ή πραξικοπηματικούς ηγέτες. Τι σύγκριση μπορούμε να κάνουμε πχ με το Βασίλειο της Σουηδίας και την Προεδρική Δημοκρατία της Ρωσίας ή της Τουρκίας.
Ή με το βασίλειο της Ελλάδας μέχρι το 1974 το οποίο επέζησε μεν του Β΄ΠΠ, δεν άλλαξε μυαλά όμως παρέμεινε προσηλωμένο στις πρακτικές του 19ου αιώνα όπου ο βασιλιάς ήταν "ελέω θεού" κοινώς έκανε ότι γούσταρε.
Γι αυτό καταργήθηκε. Γιατί το ελληνικό στέμμα υπήρξε ανίκανο να προσαρμοστεί στις σύγχρονες πιο δημοκρατικές κατευθύνσεις των πολιτευμάτων. Και παραμένει έτσι στις αντιλήψεις των πρωταγωνιστών και οπαδών του. Πχ, πρωταγωνίστησε στις τελετές ταφής του εξοστρακισμένου βασιλιά ο "διάδοχος Παύλος". Από που ως που διάδοχος γιά όσους ελπίζουν σε παλινόρθωση; Δεν είναι πρωτότοκος. Πρωτότοκη είναι η Αλεξία. Εξακολουθούν να βλέπουν τις γυναίκες ως "όργανα τεκνοποιίας"; Ναι. Είναι ανίκανες για κάτι άλλο. Αυτό παραμένει η ελληνική βασιλική αντίληψη πέρα από τα άλλα πολιτικά υπερσυντηρητικά της ανακλαστικά, ανίκανα να εκπροσωπήσουν τον μέσο Έλληνα.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση