Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2022 17:48

"Το ποίημα της Εσθήρ Μπεσαλλέλ" του Νίκου Εγγονόπουλου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

esthirΑναρτώντας τη συνέντευξη του Μαρκ Μαζάουερ (  ΕΔΩ ) με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του "Θεσσαλονίκη. Η πόλη των φαντασμάτων", θυμήθηκα ένα μικρό θηλυκό φάντασμα που φανερώθηκε στο ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου (Αθήνα, 1907-1985) "Το ποίημα της Εσθήρ Μπεσσαλέλ" (Στην Κοιλάδα με τους Ροδώνες, 1979), που το είχα ακούσει πριν μερικά χρόνια και με άγγιξε τόσο ώστε το άκουσα αρκετές φορές και μάλιστα κάποια στιγμή ένιωσα εκείνη τη λύπη που αισθάνεσαι όταν χάνεις δικό σου άνθρωπο. Κάτι δικό μου θα ανέστησε ή το σπόρο της θα μου φύτεψε, είχα σκεφτεί. Δεν κατέληξα φυσικά στο τι από τα δύο ήταν πιο έντονο. Έπαιξε ρόλο βέβαια γι'αυτή τη λύπη και η απαγγελία του Δημήτρη Μαρωνίτη στο άλμπουμ του Νίκου Ξυδάκη " Ημερολόγια Γ'". Και το θυμήθηκα όπως θα καταλάβατε διότι η Εσθήρ Μπεσσαλέλ είναι μία εβραιοπούλα απ'αυτές που έγιναν στάχτη στα κρεματόρια των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αν και ο ποιητής, πιθανολογώντας, βαθιά μέσα του εύχεται να τη γλύτωσε. Παρόλο που θεωρεί πιο τρομερό για τον ίδιο εκείνο το: ...Ή μήπως τώρα να ‘ναι κάπου να μαραίνεται/ Και να μη / Με θυμάται;

 Στο 20:59 του " ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Γ'"η απαγγελία του Μαρωνίτη.

Κι  ΕΔΩ  στο πεντάλεπτο βίντεο της σειράς "Η Θεσσαλονίκη μέσα από την Ποίηση". 

Επ'ευκαιρία να και δύο εξαιρετικά τραγούδια των Θεοδωράκη - Καμπανέλη με τη Μαρία Φαραντούρη από μία συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά το 1966 " Theodorakis-Farantouri 2 songs from Mauthausen live in Pireaus Greece 1966

από το άλμπουμ Μαουτχάουζεν.

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 23 Αυγούστου 2022 10:42
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση