Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2022 06:31

Ουκρανία, Ελλάδα και Αριστερά τέσσερις μήνες μετά, που και τι και πως προς στο φως

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ukrania47Σ.Δ. Ως γνωστόν ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται τέσσερις μήνες μετά την εισβολή των Ρώσων σ'αυτήν την ανεξάρτητη δημοκρατία, σ'αυτή τη γειτονική τους χώρα. Όσα σκεφτήκαμε και αισθανθήκαμε τον πρώτο καιρό ως πολίτες που διαμαρτυρηθήκαμε ακόμα και σε συγκεντρώσεις, τα γράψαμε και τα αναρτήσαμε  στη Σταγόνα, αναρτώντας παράλληλα και κάποια άρθρα που έλεγαν καλύτερα από εμάς όσα πιστεύαμε γι'αυτόν τον πόλεμο. Ότι δηλαδή, αντί μέσω της διπλωματικής οδού να επιδιωχθεί η λύση για τις διαφορές ανάμεσα σ'αυτά τα δύο κράτη, ο κύκλος του Πούτιν επέλεξε τον πόλεμο, μία απολύτως καταδικαστέα για εμάς επιλογή, μία επιλογή που στην ουσία είναι η κόλαση επί της γης. Γι'αυτό εξ αρχής είμασταν με τους Ουκρανούς που υπερασπίζονται την πατρίδα τους τη δημοκρατία τους και την ελευθερία τους και με εκείνους τους Ρώσους που ήταν με την ειρήνη που πάει να πει ενάντια σ'αυτόν τον πόλεμο. 

Όσο περνούν οι μέρες κι ενώ στην Ουκρανία ο καθημερινός βίος γίνεται όλο και πιο αβίωτος, που οι άνθρωποι συνεχίζουν να σκοτώνονται, να τραυματίζονται, να υποφέρουν και να απελπίζονται ή να παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς, τα συναισθήματά μας έχουν ατονήσει σε μεγάλο βαθμό. Ακόμα και τις ειδήσεις από τα διάφορα μέτωπα δεν τις προσέχουμε πια. Ο φρικτός ο πόλεμος σιγά σιγά μας έγινε μία συνήθεια και περνάει στα αζήτητα για εμάς που είμαστε μακριά απ'αυτόν. Το  μόνο πολιτικό αίτημα που μας ενδιαφέρει πια είναι να γίνει το συντομότερο ειρήνη με όρους αποδεκτούς από τους Ουκρανούς. Ειρήνη σημαίνει πρακτικά για όλους εμάς τους έξω από τον χορό πως οι ενεργειακές και διατροφικές επιπτώσεις σε όλο τον κόσμο θα ξεκινήσουν να μικραίνουν. 

vulelisΟ Νικόλας Βουλέλης  είναι δημοσιογράφος και από το 2012 διευθυντής της "Εφημερίδας των Συντακτών". Πρόσφατα δημοσίευσε ένα άρθρο στην εφημερίδα με τον τίτλο "Ουκρανία, Ελλάδα και Αριστερά". Το στίγμα αυτό του άρθρου του είναι το εξής: 

Η Αριστερά έπρεπε να είχε πρωτοστατήσει εξαρχής με θέσεις, προτάσεις και δράσεις προς κάθε κατεύθυνση για να σταματήσει ο πόλεμος. Είναι ανάγκη τώρα να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις της και να αρθρώσει καίριο και θαρραλέο λόγο, τον ξεχωριστό λόγο της, που να απαντά στις σύγχρονες προκλήσεις

και "Η σημερινή κυβέρνηση ακολουθώντας την «πεπατημένη» της Δεξιάς δεν τόλμησε να απομακρυνθεί από όσα επιτάσσει αυστηρά αυτό το κατεστημένο. Ο πρωθυπουργός, χωρίς καμιά συγκροτημένη εθνική στρατηγική, διάλεξε να συμβιβαστεί απόλυτα με όσα αποφασίζουν ΗΠΑ και ΝΑΤΟ για όλα τα ζητήματα, ελπίζοντας ότι, αν χρειαστεί, θα στηρίξουν τη χώρα μας. Οι δικές μας ελπίδες είναι να μη χρειαστεί, γιατί τότε θα υποστούμε όλοι τις συνέπειες της διάψευσης των δικών του ελπίδων". 

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα άρθρο που οι αντιρρήσεις μου είναι ήσσονος σημασίας και που αν ήμουν ταμένος ψυχή τε και σώματι στην αριστερά, με ένα φωτοστέφανο της Ελλάδας στην καρδιά μου και κατέχοντας μία θέση διακριτή στο δημόσια σφαίρα, θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ. Το μόνο που μπορώ να πω τώρα είναι πως ένιωσα καλά που αγοράζω μια φορά τη βδομάδα την "Εφημερίδα των Συντακτών" και συχνά επισκέπτομαι και την ηλεκτρονική της σελίδα.

Φυσικά και έχει μεγάλα περιθώρια να γίνεται όλο και μία καλύτερη εφημερίδα στην υπηρεσία της αλήθειας και τηρώντας απόλυτα τη δημοσιογραφική δεοντολογία, πράμα που σημαίνει να μαζέψει όσο πιο πολύ γίνεται τον αυριανισμό της και να συνεχίσει να στήνει όμορφες και γερές γέφυρες με όλο εκείνο τον κόσμο που βρίσκεται σε απόσταση γενικότερα από την αριστερά. Για μένα αυτό πάει να πει ότι θα πρέπει να μιλάει και για τις καμπούρες της ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ και για το πως με ποια μέλη του και με ποιους στόχους όχι μόνο δε θα ξανακάνει όλα εκείνα τα μεγάλα λάθη που διέπραξε ως κυβέρνηση τα προηγούμενα χρόνια, αλλά θα πετύχει και τη μεγάλη διαφορά, αυτή που θα επιτρέψει σε όσους ζουν κι εργάζονται σ΄'αυτήν την χώρα να δίνουν ανθίζοντας τον καλύτερο εαυτό τους για το κοινό καλό και το συμφέρον του κόσμου. Αυτός είναι ο δρόμος για να καλύψει η χώρα την μεγάλη απόσταση που τη χωρίζει σε όλα τα πεδία από τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. και ίσως τότε θα νιώθουν όλο και περισσότεροι ότι στην Ελλάδα ζεις, ε, ναι βρε, υπάρχει ελπίς για μια πιο δίκαια κι ελεύθερη κοινωνία όπου η ισότητα θα κερδίζει συνεχώς πόντους και το περιβάλλον βεβαίως ως μέρος του αγώνα ενάντια στην κλιματική αλλαγή. 

Πατώντας  εδώ  θα εμφανιστεί το α' μέρος αυτού του άρθρου κι  εδώ  το β' μέρος. 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 10 Ιουλίου 2022 11:12
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση