Κυριακή, 26 Ιουνίου 2022 10:48

Η τραπ* κάνει ότι μπορεί για να πολλαπλασιαστούν στη δημόσια σφαίρα οι κακοποιητικοί λόγοι και συμπεριφορές;

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

trap-musicΘοδωρής Αντωνόπουλος. Ο ΚΑΚΟΣ ΧΑΜΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ στη βραδιά απονομής των Mad VMAs 2022 στο κλειστό του Tae Kwon Do (22/6) απασχολεί εδώ και μέρες ΜΜΕ και σόσιαλ μίντια, παίρνοντας ευρύτερες διαστάσεις από αυτές που θα αναλογούσαν σε έναν «καγκουροκαβγά» μεταξύ δύο εγχώριων σταρ της τραπ και των μπράβων τους, που ακόμα κι αν δεν ήτανε στημένος, όπως ειπώθηκε, σίγουρα δεν χάλασε τη διοργάνωση, τις δισκογραφικές και τον «κύκλο» των δύο ερμηνευτών, SNIK και Light, ό,τι κι αν δήλωσαν μετά.

Και πώς αλλιώς αφού μέχρι τα γερόντια σε κάτι ξεχασμένα χωριά τούς μάθανε πια κι αυτούς και τα βραβεία.  

 Δεν θα σταθώ στα αίσχη που έγιναν μπροστά σε χιλιάδες θεατές, νεαρής έως πάρα πολύ νεαρής ηλικίας οι περισσότεροι-ες, τις βρισιές και τα μπουνίδια που ανταλλάχθηκαν, τις επώνυμες καλλιτέχνιδες και παρουσιάστριες αλλά και όσον άλλο άμαχο πληθυσμό «πήρε η μπάλα», τις υποκριτικές συγγνώμες, τις καλοπροαίρετες μεν αλλά δασκαλίστικες, μπλαζέ παρεμβάσεις άλλων γνωστών καλλιτεχνών που στους δικούς τους χώρους όλα είναι τάχα άσπιλα και άμωμα, όλα αυτά είναι χιλιοειπωμένα.

Πάω κατευθείαν στο άλλο μεγάλο «διακύβευμα» που αφορά την αξία της τραπ γιατί κι εδώ γράφτηκαν σημεία και τέρατα, είτε υπέρ είτε κατά.

Να ξεκαθαρίσω καταρχήν ότι προσωπικά η μουσική αυτή –με ελάχιστες εξαιρέσεις– με αφήνει παγερά αδιάφορο, όπως και η εμμονική της στιχουργική μονοθεματικότητα με μια ανοικονόμητη ματσίλα, έναν κοκορίστικο teenage σεξισμό που πάει πακέτο με τον μισογυνισμό και την ομοφοβία, με τα εύκολα φράγκα, τα ντίλια, τα ντρόγκια, τα γκάνια και τα γκανγκς. Οι εξαιρέσεις στη μανιέρα απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα, τουλάχιστον όσο αφορά την Ελλάδα.

Παρότι, άλλωστε, προήλθε από το κοινωνικό περιθώριο, σήμερα πια η τραπ είναι με διαφορά το δημοφιλέστερο και εμπορικότερο μουσικό είδος παγκόσμια και σε μεγάλο βαθμό δεν παράγεται πια από φτωχούς και καταφρονεμένους, ούτε βέβαια απευθύνεται αποκλειστικά σε αυτούς.

Ακούω ήδη το «ok, boomer» και τονίζω πως δεν παριστάνω τον μουσικοκριτικό, ούτε φιλοδοξώ να υπαγορεύσω τι «πρέπει» να ακούνε παιδιά που θα μπορούσαν να είναι εγγόνια μου. Στίχοι που ξενίζουν ή και εξοργίζουν συνομηλίκους μου γι’ αυτά είναι αριστουργήματα, «ατόφια ποίηση» (βρίσκεις πολλά ανάλογα σχόλια κάτω από τραπ κομμάτια στο YouTube).

Ισχύει έπειτα απόλυτα ότι κάθε νεολαιίστικη μουσική υποκουλτούρα, από το ροκ, το πανκ και το χιπ χοπ (που μαζί με το ραπ θεωρούνται «μήτρα» της τραπ και που χωρίς το πολιτικοποιημένο κομμάτι τους θα αντιμετωπίζονταν το ίδιο απαξιωτικά) μέχρι την ηλεκτρονική μουσική σκηνή, είχε μια επιφυλακτική έως εχθρική αντιμετώπιση από τους μεγαλύτερους, όπως άλλωστε ισχύει ότι καμία τους δεν υπήρξε πάντοτε υπόδειγμα καθωσπρεπισμού, αστικής ευπρέπειας, πολιτικής ορθότητας, νομιμοφροσύνης, έμφυλων ευαισθησιών κ.λπ., αλλιώς τι σόι υποκουλτούρα θα ήταν.

Αντανάκλαση της κοινωνίας όπου ζούμε, βιώματα μη προνομιούχων, θα πουν κάποιοι. Σύμφωνοι, και προτού κατηγορήσει κανείς τον τάδε πιτσιρικά που καμώνεται τον ντεσπεράντο, ας αναλογιστεί τι ερεθίσματα, τι ευκαιρίες του δόθηκαν να τη δει αλλιώς, πόσες άλλες επιλογές στ’ αλήθεια έχει στη χώρα αυτή, ειδικά αν δεν κατέχει το σωστό χρώμα ή τη σωστή εθνική καταγωγή. Και πράγματι, μπορεί ορισμένοι μεγαλώνοντας λίγο να κάνουν άλλα, πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα. 

Σε εποχές, ωστόσο, που τόσος αγώνας γίνεται για την εξάλειψη του μπούλινγκ, τη σημασία της ερωτικής συναίνεσης, την έμφυλη ισότητα και αξιοπρέπεια, τα γυναικεία και τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, για μια ριζική αλλαγή πολιτισμικού παραδείγματος κοντολογίς, η θεματολογία την οποία υπηρετούν είναι μαύρη αντίδραση, τελεία. Ακυρώνει κάθε προσπάθεια να εξαλειφθούν από τη δημόσια σφαίρα κακοποιητικοί λόγοι και συμπεριφορές.

Έπειτα, ναι, σίγουρα υπάρχει η ευθύνη της κοινωνίας των αποκλεισμών και των διακρίσεων, υπάρχει όμως και η ατομική, τι στροφές παίρνεις από ένα σημείο και μετά εσύ ο ίδιος, πώς διαχειρίζεσαι το ότι σε ακολουθούν τόσα ανήλικα, τι σκουπίδια τους σερβίρεις. Και μια «μαρίδα» που παπαγαλίζει στίχους που απαξιώνουν τη θηλυκότητα κι απενοχοποιούν τον βιασμό π.χ. θα είναι πολύ δεκτικότερη σε μια γενικευμένη απαγόρευση των αμβλώσεων σαν αυτή που πυροδότησε το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.

Φυσικά, η λύση δεν είναι να απαγορεύσουμε ή να λογοκρίνουμε την τραπ ή οποιοδήποτε άλλο μουσικό είδος. Έχει σημασία όμως να ανοίξει ένας διάλογος με καλλιτέχνες, παραγωγούς και fans, να στηριχτούν και να αναδειχτούν οι προβληματισμένες και όχι οι προβληματικές πτυχές της, να υπάρξει ένα ελκυστικό αντιπαράδειγμα, να τεθεί και η ίδια η μουσική βιομηχανία προ των ευθυνών της. Και μαζί βέβαια όλοι εμείς γιατί η κοινωνία που φτιάξαμε δεν ήρθε από το πουθενά, εικόνα μας είναι και μας μοιάζει.

Πηγή:  lifo.gr /optiki-gonia  

* ΤΡΑΠ, βικιπαίδεια:Η τραπ (αγγλικά: trap) είναι μουσικό υποείδος που δημιουργήθηκε κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και τις αρχές της δεκαετίας του 2000 από το χιπ χοπ του Νότου στις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες.  Χαρακτηρίζεται από τους απειλητικούς της στίχους και ήχο που ενσωματώνει μισές ή τριπλές διαιρέσεις του χρόνου με hi-hat,  βαριά μπάσα με την ονομασία 808 που πήραν την ονομασία τους από το Roland TR-808, πολυεπίπεδα πλήκτρα, και "κινηματογραφικά" έγχορδα.  Ο όρος "τραπ" αρχικά αναφερόταν σε μέρη όπου πραγματοποιούνταν διακινήσεις ναρκωτικών. Τα τελευταία χρόνια έχει ενσωματωθεί με την ηλεκτρονική χορευτική μουσική (EDM) από καλλιτέχνες που έχουν κάνει ρεμίξ και έχουν δημιουργήσει τραγούδια τραπ με χαρακτηριστικά που μοιάζουν περισσότερο στην EDM.
Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2022 04:49

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση