Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2022 05:04

20 ΙΟΥΝΙΟΥ Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων: Από τον αγώνα ενάντια στη βία και τη σκλαβιά μέχρι το άσυλο

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Κάθε χρόνο, στις 20 Ιουνίου, ο κόσμος τιμάει την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Φέτος, στο επίκεντρο θα βρίσκεται το δικαίωμα αναζήτησης ασφάλειας.refugees-1

Κάθε άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη έχει το δικαίωμα να αναζητάει ασφάλεια – όποιος ή  όποια κι αν είναι, από όπου κι αν προέρχεται και οποτεδήποτε αναγκάζεται να ξεριζωθεί.

unhcr : ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ –

20 ΙΟΥΝΙΟΥ Για κάθε άνθρωπο | Παντού | Πάντα  

 

Ο Moussa K. από το Μάλι, αιτών άσυλο, γράφει για τον αγώνα του για μια καλύτερη ζωή μακριά από την εκμετάλλευση και την βία.

Μου αρέσει η ζωή μου στην Ελλάδα.Έφτασα στη Σάμο τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε. Aπό την πρώτη στιγμή, προσπαθώνα καταλάβω πώς ζουν οι άνθρωποι και να μάθω τη γλώσσα. Σε όποια χώρα και αν έχω ζήσει, έχω προσπαθήσει να μάθω τη γλώσσα. Χωρίς αυτήν, δε μπορείς να επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους και να καταλάβεις την κουλτούρα τους.

 Από πολύ μικρός έχω μάθει τι σημαίνει να μετακινείσαι από μία χώρα στην άλλη, να αναγκάζεσαι να φύγεις από μια περιοχή, όχι επειδή το θέλεις, αλλά επειδή πρέπει. Κατάγομαι από πολύ φτωχή οικογένεια που θεωρούμασταν σκλάβοι. Ο πατέρας μου ήταν μουσουλμάνος από το Μάλι και η μητέρα μου χριστιανή από τη Γκαμπόν και γνωρίστηκαν όσο ο πατέρας μου δούλευε στη Γκαμπόν. Ωστόσο, ο πατέρας μου δεν έγινε ποτέ αποδεκτός  από την οικογένεια της μαμάς μου, λόγω διαφορετικής θρησκείαςκαι εθνικότητας. 

Υποχρεώθηκαν έτσι οι γονείς μου να εγκαταλείψουν τη Γκαμπόν και να πάνε στο Μάλι, αφού η οικογένεια της μητέρας μου απειλούσε να σκοτώσει τον πατέρα μου. Τα 8 χρόνια που ο πατέρας μου ζούσε και δούλευε στη Γκαμπόν, έστελνε τα χρήματα στον αδερφό του για να τα φυλάξει, γιατί δεν υπήρχαν τότε τραπεζικοί λογαριασμοί – και ούτε ήξερε πώς λειτουργούν οι τράπεζες. Όταν αναγκάστηκαν οι γονείς μου να γυρίσουν στο Μάλι ωστόσο, ο θείος μου είχε ξοδέψει όλα τα χρήματα!

Όταν ήμουν 6 χρονών, έχασα τον πατέρα μου, και μέχρι και σήμερα δε γνωρίζω πώς και γιατί, αν είχε κάποια ασθένεια ή αν κάποιος τον σκότωσε. Ο θείος μου εκμεταλλευόταν και τον πατέρα μου και έπειτα εμένα, πείθοντάς με πως ως σκλάβος της φυλής Soninké, έπρεπε να δουλεύω και να του δίνω τα χρήματα γιατί ο ίδιος ήταν‘ανώτερος’ (nobles) εντός της φυλής και της οικογένειάς μας. Στο Μάλι, η αντίληψη για τους σκλάβους που είναι απόγονοι άλλων σκλάβων, είναι διαδεδομένη. Η μητέρα μου δεν μπορούσε να με βοηθήσει με κανένα τρόπο.

 Έπειτα από αρκετά χρόνια σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης από τον θείο μου, και αδυναμίας να κάνω καταγγελία, γιατί η αστυνομία αναφερόταν στον αρχηγό του χωριού, δηλαδή τον θείο μου, αναγκάστηκα να φύγω. Στα 10 μου χρόνια, διέσχισα μόνος μου τη Μπουρκίνα Φάσο, το Μπενίν, το Τόγκο, τη Νιγηρία, το Καμερούν και τελικά έφτασα στη Γκαμπόν. Εκεί ήταν μια πολύ καλή φίλη της μαμάς μου, την οποία ένιωθα σαν θεία μου και είχε προσφερθεί να με βοηθήσει με όλα τα έγγραφα που χρειαζόμουν, όπως διαβατήριο και ταυτότητα, και έμεινα εκεί 4-4,5 χρόνια.

Στα 15 μου επέστρεψα στο Μάλι, μου είχε λείψει η μητέρα μου και ήθελα να είμαι κοντά της. Ποιος δε θέλει να είναι κοντά στους δικούς του… Επειδή είχα μαζέψει κάποια χρήματα, αρχικά ο θείος μου είχε καλή συμπεριφορά. Ωστόσο, όταν τέλειωσαν τα χρήματα ξεκίνησε πάλι να με εκμεταλλεύεται για δικό του κέρδος. 

Το 2019, αποφάσισα ότι πρέπει να κάνω κάτι για την κατάσταση των σκλάβων στο Μάλι, δε μπορεί να συνεχίζεται αυτή η αντίληψη. Συμμετείχα λοιπόν στο κίνημα Gambana, το οποίο είχε ως στόχο την καταπολέμηση των συστηματικών διακρίσεων και της βίας, κυρίως μεταξύ των ανθρώπων της φυλής μου. Πήγα στο Μπαμάκο, την πρωτεύουσα, όπου με είχε φυγαδεύσει για ένα μήνα περίπου ένας φίλος ο οποίος καταγόταν από πολύ πλούσια οικογένεια. Κάποιες μέρες μετά, μοιράστηκε την ιστορία μου με τους φίλους του, οι οποίοι ήρθαν και με χτύπησαν πάρα πολύ άσχημα για να με αναγκάσουν να φύγω από το κίνημα και να επιστρέψω στο χωριό – ακόμη έχω τα σημάδια. Αποφάσισα έτσι να εγκαταλείψω τη χώρα και ο φίλος μου με φυγάδευσε στην Τουρκία.

Πλέον σκέφτομαι τη ζωή πολύ διαφορετικά. Ήρθα στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 2021, στη Σάμο συγκεκριμένα, και κάθε φορά όταν θυμάμαι αυτή τη μέρα κλαίω από συγκίνηση. Είναι πολύ σημαντική στιγμή για μένα. Έμεινα και στο παλιό και στο νέο καμπ, αλλά λόγω του άσθματος και ενός αρκετά σοβαρού προβλήματος που έχω στο πόδι μου που προκλήθηκε από τον ξυλοδαρμό που ανέφερα στο Μάλι, κρίθηκα ευάλωτος και μεταφέρθηκα στην Αθήνα. Έμεινα ένα μήνα στο καμπ στη Ριτσώνα και πλέον στεγάζομαι σε διαμέρισμα λόγω της ευαλωτότητάς μου, μαζί με τέσσερις συγκατοίκους. Θα ήθελα πολύ να μπορώ να μένω μόνος μου, να είμαι πιο ήρεμος, να μην έχω στρες και να έχω την ιδιωτικότητά μου. 

Με προβληματίζει αρκετά η κατάσταση του ποδιού μου. Έχω περιμένει μέρες ολόκληρες μέσα στα νοσοκομεία για επανεξέταση της κατάστασης – γιατί είναι πολύ πιθανό να χρειάζεται χειρουργείο. Οι γιατροί είναι πολύ βοηθητικοί αλλά λόγω έλλειψης διερμηνείας, δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Επίσης, έχω νιώσει πως άλλος κόσμος μπαίνει για εξέταση πριν από εμένα, χωρίς να είναι η σειρά του. Είναι πολύ άσχημο συναίσθημα. Είναι φορές που πλέον δεν πάω στο νοσοκομείο γιατί έχω κουραστεί πολύ με την απόρριψη. Έχω δουλέψει πολύ με την κοινωνική μου λειτουργό από την International Rescue Committee (IRC)Hellas, για να προσπεράσω διάφορα τέτοιου είδους εμπόδια.

Ωστόσο, αυτό που μου δίνει χαρά είναι η δουλειά μου. Μπόρεσα να εκδώσω ΑΦΜ, ΠΑΑΥΠΑ και ο εργοδότης μου με έχει βοηθήσει για να λάβω και ΑΜΑ που χρειάζομαι. Δουλεύω σε ένα εργοστάσιο παραγωγής τροφίμων και γλυκών. Είχα ένα γνωστό που δούλευε εκεί και μου πρότεινε τη δουλειά. Μου αρέσει πολύ το κλίμα, οι άνθρωποι είναι πολύ ανοιχτοί και ευγενικοί μαζί μου. Μου αρέσει πολύ που έχω την ευκαιρία να ακούω και να μιλάω ελληνικά. Όταν δουλεύεις και ζεις μαζί με ντόπιους, είναι πολύ πιο εύκολο να έχεις όρεξη να μάθεις τη γλώσσα και να θες να ενταχθείς. Επίσης μου αρέσει πολύ η Αθήνα, χρησιμοποιώ το λεωφορείο κάθε μέρα για να μετακινούμαι. Δεν έχω ενταχθεί πλήρως ακόμη, αλλά θέλω πολύ να προσπαθήσω γιατί μου αρέσει εδώ.

Πηγή:  popaganda.gr/stories

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2022 10:22

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση