Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2022 17:56

Ο μελανσονικός γαλαξίας ενοποιείται στη βάση της αντιπάθειας για τον ίδιο τον Μακρόν, μια μαύρη τρύπα του "ακραίου κέντρου"

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

nupes Image Revolution-696x365Νικόλας Σεβαστάκης. Η ΩΘΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ NUPES Νέα Λαϊκή, Οικολογική και Κοινωνική Ενότητα) υπό τον Zαν-Λικ Μελανσόν έχει πολλές αιτίες, συγκυριακές και βαθύτερες. Δεν είναι λίγο να βρεθεί κανείς με μόνο 20.000 ψήφους διαφορά από τον συνασπισμό του Προέδρου Μακρόν.

Οι κοινωνικές συγκρούσεις μέσα στην πενταετία, οι αλλεπάλληλες κρίσεις που ταυτίστηκαν, σε ένα μέρος του κοινωνικού σώματος, με τον ίδιον τον μακρονισμό και η αδυναμία της λαϊκιστικής λεπενικής δεξιάς να αξιοποιήσει τις δικές της ευκαιρίες, όλα αυτά έδωσαν αέρα στην καμπάνια του παλαίμαχου ριζοσπάστη λαϊκιστή πολιτικού.

Όμως δεν είναι μόνο αυτά. Αυτό που συχνά ονομάζουμε ριζοσπαστική αριστερά (και στη Γαλλία την προσφωνούν ενίοτε και άκρα αριστερά, εφόσον εκεί, Αριστερά ήταν ιδίως και βασικά το Σοσιαλιστικό Κόμμα) είναι μια ιδιόμορφη συρραφή κλασικών και «μεταμοντέρνων» στοιχείων.

Χώρος κατεξοχήν των μορφωμένων και νεότερων μεσαίων στρωμάτων, πεδίο μόνιμης επένδυσης από μια νέα πανεπιστημιακή ακροαριστερά αλλά και με γέφυρες με δίκτυα και δομές των προαστίων –λχ. με οργανώσεις του πολιτικού Ισλάμ και κινήσεις που συγκροτήθηκαν τα τελευταία χρόνια στη βάση της κριτικής στη «λευκή, αποικιακή» Γαλλία– ο μελανσονικός γαλαξίας ενοποιείται κατά βάση στη βάση της αντιπάθειας για τον ίδιο τον Μακρόν.

Ο κύριος εχθρός του μελανσονικού στρατοπέδου ήταν και είναι το «ακραίο κέντρο», δηλαδή αυτό που ταυτίζουν με τη macronie, με το στρατόπεδο του Γάλλου Προέδρου. Η αντίθεση έχει πάρει τη μορφή συνολικής αισθητικής, χαρακτηρολογικής και υφολογικής απέχθειας – αρκεί να διατρέξει κανείς ιστοσελίδες και τοίχους «Ανυπότακτων» για να διαπιστώσει μια αντιπάθεια που υπερβαίνει, κατά πολύ, την παλιότερη απέχθεια λ.χ. για τον Σαρκοζί.

Από εκεί και πέρα, όμως, η διεύρυνση του μελανσονικού χώρου με ένα μέρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, των οικολόγων και τις όποιες δυνάμεις του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για τη συνέχεια.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου η μονοκαλλιέργεια του αντιμνημονιακού αισθήματος έκανε «ανεκτές» τις διαφορές σε άλλα ζητήματα (μέχρι και την αγαστή συνύπαρξη αριστερών ριζοσπαστών με ακροδεξιούς λαικιστές), στη Γαλλία υπάρχουν σοβαρά θέματα που διαιρούν οριζοντίως την πολιτική σκηνή. Αν το Nupes ήταν απλώς μια γαλλική εκδοχή αριστερού λαϊκισμού στη βάση μιας αντι-φιλελεύθερης πλατφόρμας (κατά των χαμηλών μισθών, υπέρ της μεγάλης αύξησης δημοσίων δαπανών κ.λπ.), οι αντιθέσεις θα μπορούσαν να εξισορροπηθούν εύκολα ή έστω να καλύπτονται από συμβιβασμούς.

Μιλώ κυρίως για τους κομμουνιστές ή τους σοσιαλιστές που εκλέγονται τώρα ή στηρίζουν τη συμμαχία του Μελανσόν. Όμως ο χώρος των «Ανυπότακτων» (Insoumis/ses) είναι και πολλά άλλα εκτός από ένας οριοθετημένος αριστερός λαϊκισμός: είναι μια παράταξη στην οποία επενδύθηκαν με συστηματικό τρόπο θεωρητικά και πολιτικά πρότζεκτ μιας νέας διανοούμενης αριστεράς. Και αυτή η διανοούμενη αριστερά έχει ειδικό βάρος και αυξημένο λόγο αφού οι δεσμοί με τα «λαϊκά στρώματα» και τους λιγότερο μορφωμένους εργαζόμενους έχουν ατονήσει από καιρό.

Αυτή η νέα διανοούμενη αριστερά χαρακτηρίζεται από κάτι που δεν το έχουν ούτε οι κομμουνιστές, ούτε οι σοσιαλιστές: μια έντονη απέχθεια για την ίδια την Republique, για την πολιτική κοινότητα και την κουλτούρα των ρεπουμπλικανικών θεσμών της γαλλικής ιστορίας. Δεν αρκούνται καθόλου στη διεκδίκηση μιας «κοινωνικής Δημοκρατίας» (République sociale), ούτε καν με την πρόσθεση μιας «οικολογικής Δημοκρατίας».

Στην ουσία μετατρέπουν την αριστερά σε παράταξη του μίσους: μίσος για την αστυνομία, για οποιαδήποτε έννοια κοινωνικής ευνομίας, μίσος για την προοπτική ενσωμάτωσης των «από κάτω» σε συμπεριληπτικούς θεσμούς.

Μια ολόκληρη αισθητική και φιλοσοφία της ρήξης με το γαλλικό «αποικιακό κράτος» έχει ισχυροποιηθεί, ιδίως στις νεότερες γενιές διανοουμένων και ακτιβιστών της ριζοσπαστικής αριστεράς. Δίπλα σε μια δημιουργική και μεταρρυθμιστική πολιτική οικολογία βλέπει έτσι κανείς οπαδούς της από-μεγέθυνσης, αρνητές όλων των βιομηχανικών αναπτυξιακών σχεδίων, νοσταλγούς μιας παράδοσης χειροτεχνικού και αντινεωτερικού κοινοτισμού.

Μια σειρά κρίσιμων ζητημάτων βρέθηκαν λοιπόν να αιωρούνται μεταξύ παραδοσιακών επαναστατικών συνθημάτων (ο Μελανσόν είναι λάτρης των γαλλικών επαναστατικών παραδόσεων) και ενός νεότερου κόσμου που θέλει πλέον να μεταφέρει φυλετικούς και πολιτισμικούς πολέμους μέσα στους κοινωνικούς και εκπαιδευτικούς χώρους. Η μία πλευρά της αριστεράς –των σοσιαλιστών ή ακόμα και των παραδοσιακών κομμουνιστών– υπερασπίζεται με τον τρόπο της τις οικουμενικές αξίες, την κοσμική Δημοκρατία, το όραμα μιας λαϊκότητας που σε συνάντηση με τη μεσαία τάξη εγγυάται την κοινωνική πρόοδο, στηρίζει τα επιστημονικά επιτεύγματα.

Μια άλλη πλευρά της αριστεράς –και είναι αυτή που από άποψη ηλικίας και ερεισμάτων δίνει τον τόνο στον μελανσονισμό– δεν αισθάνεται μέρος της γαλλικής ταυτότητας και της θεσμικής της ιστορίας. Προτιμά να διαχωρίζεται και να επιτίθεται με απέχθεια απέναντι σε καθετί «ουσιοκρατικό», στη «λευκή Γαλλία» και σε όλους τους θεσμούς τους οποίους βλέπει ως ρατσιστικούς αν όχι φασιστικούς.

Είναι αυτός ο αριστερισμός των υπερπτυχιούχων και ενός μέρους της κατώτερης δημοσιοϋπαλληλίας και των καλλιτεχνών (κυρίως εκπαιδευτικών) που αφενός προσφέρει δυναμική στη ριζοσπαστική αριστερά και αφετέρου εγγυάται τη νοσηρή αστάθεια και ίσως τις διασπάσεις του χώρου.

Θα αναρωτηθεί κανείς: δεν υπήρχαν λόγοι αντιπολίτευσης και μάλιστα συγκρότησης μιας πολιτικής ταυτότητας πέρα από το φιλελεύθερο κέντρο του Μακρόν; Φυσικά. Το Ensemble, ο συνασπισμός του Προέδρου, έχει περισσότερη κλίση προς την κεντροδεξιά παρά προς την κεντροαριστερά, ακόμα και αν οι κρίσεις της πανδημίας, οι συγκρούσεις και τώρα ο πόλεμος έχουν ενισχύσει ιδέες και πολιτικές που δεν είναι καθόλου «νεοφιλελεύθερες».

Συνέβη όμως το δράμα της τεράστιας συρρίκνωσης των σοσιαλιστών και η απόφαση των οικολόγων να προσχωρήσουν στη μελανσονική συμμαχία, εξελίξεις που αφήνουν ξεκρέμαστους πολλούς πολίτες που δεν συμφωνούσαν με ορισμένες πολιτικές του Μακρόν, αλλά δεν μπορούν να καταπιούν και τις τυχοδιωκτικές, αντιρεπουμπλικανικές και χοντροκομμένα «εχθροπαθείς» πλευρές της Ανυπότακτης Γαλλίας.

Πηγή:  lifo.gr  

Γαλλία-εκλογές: Μια εκλογική πρωτιά που διεκδικούν δύο  Σύμφωνα την επίσημη καταμέτρηση το Ensemble συγκεντρώνει ποσοστό 27,77% έναντι 27,66% του NUPES, δηλαδή περίπου 20.000 ψήφους λιγότερους. Όμως, το εκλογικό αποτέλεσμα αμφισβητείται ανοιχτά από την Αριστερά. Το στρατόπεδο Μελανσόν καταγγέλλει χειραγώγηση του αποτελέσματος και εξηγεί πώς συνέβη αυτό. Σύμφωνα με την Ενωμένη Αριστερά δεν προσμετρήθηκαν τα περιφερειακά κόμματα αλλά και υποψήφιοι που από την αρχή είχαν καταγραφεί ως υποψήφιοι της Συμμαχίας. Το υπουργείο Εσωτερικών τους παρουσιάζει ως ανεξάρτητους αφαιρώντας 44.120 υπέρ του NUPES που σε διαφορετική περίπτωση θα το έφερνε πρώτο κόμμα.

Τελικά αποτελέσματα α' γύρου βουλευτικών εκλογών 2022 στη Γαλλία 

Το «Μαζί» του Μακρόν συγκέντρωσε το 25,75% των ψήφων, η συμμαχία 'Nupes' του Μελανσόν ήρθε δεύτερη με ποσοστό 25,66%, ο Εθνικός Συναγερμός της Λεπέν με 18,68%, οι Ρεπουμπλικάνοι κέρδισαν το 10,42% των ψήφων και κάτω από το 5% πήραν  οι R!4,2%, οι U.D 0,9% και όλα τα υπόλοιπα κόμματα πήραν το 14,4%. Τέλος η αποχή έφτασε στο ποσοστό ρεκόρ του 52,49%. 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 14 Ιουνίου 2022 06:07
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση