Κυριακή, 08 Μαΐου 2022 17:28

Κι ιστορία που γράφουν οι παρέες να όπως η κυπελλούχος - "γιαγιά το πήραμε"- στο χάντμπολ Πυλαία

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

pylaia-handballΕντελώς τυχαία πριν μερικές μέρες έπεσα στα τελευταία λεπτά του τελικού κυπέλου στο χάντμπολ ανδρών ανάμεσα στην ΑΕΚ και την Πυλαία και κόλλησα μέχρι που έληξε. Κι αυτό διότι υπήρχε πάθος κι ένταση και αγωνία μιας κι έπαιζε να κερδίσει το αουτσάιντερ, δηλαδή η Πυλαία πράμα που στο τέλος το κατάφερε με 21-20.  Μια μικρή χαρά την πήρα κι όχι γιατί είμαι Πυλαία (ούτε που ήξερα κατά που πέφτει αυτός ο δήμος των 70χιλ. κατοίκων στη Θεσ/νίκη, κάτι που το έμαθα γκουγκλάροντας μετά τον αγώνα, και ακόμα περισσότερο ότι είχε τέτοια ομάδα στο χάντμπολ) ή είμαι αντιΑΕΚ. Απλά αυθόρμητα μου βγαίνει να παίρνω τις περισσότερες φορές το μέρος των αουτσάιντερ, αν βεβαίως καθ'οδόν πείθομαι ότι το αξίζουν και αυτό είναι κάτι που μου συμβαίνει όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά και σε πολλούς ακόμα αγώνες σε διάφορα πεδία. 

Κάποια ρεπορτάζ που έσκαψαν λίγο πιο βαθιά αυτή τη νίκη της Πυλαίας έβγαλαν στο φως την είδηση πως ένα στοιχείο που έπαιξε σημαντικό ρόλο ήταν το γεγονός πως οι παίκτες αποτελούσαν για χρόνια μια παρέα που φτιάχτηκε σιγά σιγά στην ίδια συνοικία, τα Κωνσταντινοπολίτικα της Πυλαίας και στο ίδιο σχολείο. Το άλλο χαρακτηριστικό που ανάδειξαν τα ρεπορτάζ ήταν ότι παίκτες και προπονητής δούλευαν σκληρά και συστηματικά και το τρίτο ήταν πως την ομάδα αυτή την αγκάλιαζε όλη η κοινότητα.  

Αυτό το "ήταν παρέα" μου ανέσυρε μία μνήμη από τα πολύ παλιά. Εκεί γύρω στα δέκα μου τα παιδιά της γειτονιάς  πήγαμε για δυο τρία καλοκαίρια στις κατασκηνώσεις της Λέσχης Εργαζόμενου Παιδιού, στον Άγιο Ανδρέα και στο Καβούρι. Τι δουλειά κάναμε; Ένας από τους φούρνους της γειτονιάς μας μάς έδινε ένα πιστοποιητικό ότι πουλούσαμε κουλούρια και έτσι καταφέρναμε και γραφόμασταν, δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχαν πολλά παιδιά κατασκηνωτές που εργαζόντουσαν στ'αλήθεια. Το πρώτο καλοκαίρι πήγαμε δύο φίλοι, περάσαμε σχετικά καλά, το είπαμε και στους υπόλοιπους, αυτοί το μετέφεραν στους δικούς τους και το επόμενο πήγε σχεδόν όλη η γειτονιά. Το πρώτο που καταφέραμε εκεί με διάφορα κολπάκια ήταν να μας βάλλουν όλους στην ίδια σκηνή. Περάσαμε εκπληκτικά. Από τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής μου. Ανάμεσα στα άλλα ωραία που μας ανέβασαν ήταν που καταφέραμε και πήραμε το κύπελο σε δύο αθλήματα. Σ'αυτές τις κατασκηνώσεις εκείνα τα χρόνια γινόντουσαν διάφοροι αγώνες ανάμεσα στις σκηνές. Η σκηνή μας λοιπόν, πήρε μέρος στο γερμανικό (ένα άθλημα που είναι σχεδόν ίδιο με το χάντμπολ) και στο βόλεϊ. Το ωραίο ήταν πως με το σπαθί μας βγήκαμε πρώτοι και στα δύο. Κυριολεκτικά σκίσαμε και το πανηγυρίσαμε τρελά, όταν μάλιστα κάποιες σκηνές αποτελούντο από μεγαλύτερά μας παιδιά. Σιγά σιγά φτιάχτηκε μέσα μας η γνώμη και σε κάποιες στιγμές το ξεστομίσαμε και με προτάσεις ότι κερδίσαμε αυτές τις πρωτιές διότι ήμασταν μία παρέα φίλων και κάπως έτσι βγήκε μια δεμένη ομάδα που έκανε παπάδες.  

Θυμάμαι επίσης τη ποδοσφαιρική αγγλική ομάδα της Λέστερ που την περίοδο 2015-16 πήρε το πρωτάθλημα στην Πρέμιερ Λίγκ. Μιλάμε για μια μικρομεσαία ομάδα που το κατάφερε εκείνη την χρονιά για πρώτη φορά στην ιστορία της αφήνοντας πίσω της όλες τις μεγάλες εξαιρετικές ομάδες με πολλαπλάσιο μπάτζετ απ'αυτήν. Τα ρεπορτάζ ανέδειξαν μέσα από συνεντεύξεις τους λόγους και ένας σημαντικός που τόνισαν ήταν πως πωλήτριες, γκαρσόνες, κομμώτριες, ταξιτζήδες, μικροπωλητές και γενικώς φίλαθλοι του Λέστερ επέμεναν στο ότι οι περισσότεροι παίκτες εκείνης της φουρνιάς αποτελούσαν χρόνια μια παρέα κολλητών φίλων κι αυτό πίστευαν ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάκτηση του πιο δύσκολου πρωταθλήματος στον κόσμο. 

Να τελειώσω επίσης αναφέροντας πως αρκετοί από αυτούς που μίλησαν για την κατάκτηση από την Εθνική Ελλάδας του Euro 2004 στην Πορτογαλία, είπαν πως ανάμεσα στα άλλα αυτό οφείλονταν και στο ότι ο Ρεχάγκελ κατάφερε να ενισχύσει τους φιλικούς δεσμούς ανάμεσα στους παίκτες, να τους κάνει μία παρέα. 

Αυτό λοιπόν με τις παρέες πιστεύω ότι είναι ένας λόγος που μερικές φορές κάποιες απ'αυτές γράφουν ιστορία ανατρέποντας τα αναμενόμενα και προκαλώντας ρίγη ενθουσιασμού σε κόσμο και προπάντων σε κοσμάκη και ενίοτε και ηδονική συγκίνηση ακόμα και σε άντρες. Και αυτό είναι κάτι που δεν έχει να κάνει μόνο με τον αθλητισμό, αλλά με πολλές δραστηριότητες. Ένα παράδειγμα είναι τα μουσικά συγκροτήματα, που αρκετά από αυτά στο ξεκίνημά τους δημιούργησαν εξαιρετικά τραγούδια κι ένας σημαντικός λόγος όπως εκ των υστέρων ομολόγησαν τα μέλη τους είναι διότι ζούσαν και δούλευαν ομαδικά με το πνεύμα της φιλίας να διαποτίζει τις σχέσεις τους. 

 Εδώ το δημοφιλές "Γιαγιά το πήραμε" που φώναξε ο παίκτης της Πυλαίας Θόδωρος Αντωνιάδης μετά το τέλος του παιχνιδιού.

Κι  εδώ  το άρθρο του Σπύρου Τσάμη "Μάθετε απ' την ομάδα της Πυλαίας". 

 Υπάρχουν βεβαίως κι άλλου τύπου παρέες, όπως ας πούμε αυτές του Δρόμου. Γι'αυτές ίσως πούμε κάτι μια άλλη φορά. 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 10 Μαΐου 2022 11:10
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση