Παρασκευή, 15 Απριλίου 2022 19:33

Δάφνη Λαμπρόγιαννη: Με μια της κουβέντα «ξεκλείδωσε» μια ολόκληρη γενιά γυναικών

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

labrogianni-7Χριστίνα Γαλανοπούλου. Μιλούσα χθες με μια γυναίκα που σέβομαι και αγαπώ πολύ. Με αφορμή την αποχώρηση της Δάφνης Λαμπρόγιαννη από τη θεατρική παράσταση με τον Σπύρο Παπαδόπουλο μου είπε: «Ξέρεις, αυτό που λέει για τη γενιά της είναι συγκλονιστικό και το καταλαβαίνω και ταυτίζομαι. Είναι τεράστια παγίδα όλο αυτό».

«Τη δική μου τη γενιά γυναικών τη μεγάλωσαν μαθαίνοντάς της να αντέχει, να καταλαβαίνει, να δικαιολογεί και τέλος πάντων να πηγαίνει παρακάτω… Δυστυχώς, πολλές φορές η ενσυναίσθηση ή η ανοχή εκλαμβάνεται ως αδυναμία», έλεγε στην ανακοίνωσή της η Λαμπρόγιαννη.

Η γυναίκα που μου είπε ότι ταυτίζεται, είναι μνημειώδης περίπτωση στον δικό μας χώρο: συνεπής, ψύχραιμη, ακατάβλητη σε μισογυνικές συμπεριφορές, με ταλέντο, εργατική και γεμάτη καλοσύνη (ας μην το προσπερνάμε, δεν το βρίσκουμε κάθε μέρα). Πάντα με μια καλή κουβέντα στο στόμα, πάντα με μια καλοπροαίρετη αιτιολογία για τα παράλογα γύρω μας, πάντα η φωνή της λογικής.

Χρειάστηκε να περάσουμε πολύ χρόνο μαζί για να αρχίσω να υποψιάζομαι ότι μάλλον έβαλε τα όνειρά της στην άκρη, ότι κάποιος την έπεισε ότι δεν είναι τόσο καλή σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο –που ήταν και το μεράκι της-  και ότι ίσως, ναι, η καλοσύνη και η υπομονή της πολλές φορές ίσως παρεξηγήθηκαν ή θεωρήθηκαν όχι απλώς αδυναμία, όπως περιγράφει η Λαμπρόγιαννη, αλλά πραγματικό κουσούρι.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, όλο αυτό το πλαίσιο θα με εξόργιζε. Ανήκω σε μια γενιά γυναικών που από το θρανίο ακόμη τις έχουν μάθει να κάνουν φασαρία, να διεκδικούν, να μην ανέχονται, να μη δικαιολογούν, να μη δέχονται τίποτα ως δεδομένο, απλώς επειδή τους το είπε ο δάσκαλος, ο μπαμπάς, ο εργοδότης, η εκάστοτε μορφή εξουσίας στην εκάστοτε χρονική στιγμή της ζωής τους.

Δεν πέρασα πάντα καλά εξαιτίας αυτής της ανατροφής και φυσικά, όπως τόσες άλλες γυναίκες της δικής μου γενιάς, κάποτε άκουσα και εκείνο το απερίγραπτα ανάρμοστο –τώρα πια, ε;- «γίνε γλυκιά, φέρσου πιο διπλωματικά, πες ‘ναι’ κι ας μην το πιστεύεις».

Στα 20, στα 30, στα 35 μου, όλη αυτή η αποσιώπηση, όλη αυτή η ανοχή και το «δεν πειράζει» θα με έβγαζε εκτός ορίων. Τώρα πια, κοιτώντας με ψυχραιμία και τις δύο τακτικές (αυτή της ανοχής και της υπομονής και την άλλη της αντίδρασης και της διεκδίκησης), το μόνο που μπορώ να νιώσω –πέρα από βαθιά στεναχώρια για την τόση χαμένη ενέργεια και την εκμετάλλευση της καλοσύνης και της ευγένειας τόσο σπουδαίων ανθρώπων- είναι βαθιά αγάπη για τις γυναίκες που για χρόνια λειτούργησαν μ’ αυτό το data.

Είναι άλλο λογισμικό, άλλος μηχανισμός επιβίωσης μέσα σε ένα σκληρά πατριαρχικό πλαίσιο που σχεδόν ποτέ δεν τις άκουγε, σχεδόν ποτέ δεν τις ρώταγε τι πραγματικά είχαν ανάγκη, σχεδόν ποτέ δεν φρόντιζε για την ισότιμη μεταχείριση τους. Και φυσικά πάντα θα δημιουργούσε συνθήκες τέτοιες, ώστε να τις αποτρέπει από το να μιλούν, να «παραπονιούνται», να ζητάνε.

Δεν νομίζω ότι είμαι η μόνη που νιώθει έτσι. Από την Τετάρτη που έφτασε στα media η ανακοίνωση της Λαμπρόγιαννη, δεν ξέρω γυναίκα που το μυαλό της να μην έτρεξε σε κάποια φίλη, κάποια συνάδελφο, κάποια συγγενή με τα χαρακτηριστικά αυτής της τρομερής κουβέντας.

Και απλώς στοιχηματίζω ότι όλες νιώσαμε αυτήν την παράξενη αγάπη και μια υποχρέωση: να ακούμε καλύτερα εμείς. Σε όλα τα πεδία της ζωής μας –στο σπίτι, στις δουλειές, στις σχέσεις-, αγάπη, υποχρέωση και ένα μεγάλο ευχαριστώ, που τώρα που η διαφάνεια και η μισητή κορεκτίλα –κατά κάποιους- τοποθετεί αυτές τις γυναίκες σε ένα ξεχωριστό βάθρο στη δημόσια σφαίρα.

Ο «σκληρός δίσκος» τους έχει «σκάσει» από τα πολλά και πολύτιμα που έχουν μαζέψει και αυτός ο «σκληρός δίσκος» θα είναι σοβαρό εργαλείο για το επόμενο διάστημα.

Έχει κάνει τόση δουλειά το ελληνικό #MeToo, δουλειά αθόρυβη και σε χρόνο ανύποπτο που από εδώ και πέρα, όλο και πιο συχνά θα ακούμε για σπουδαίες γυναίκες που πήραν την απόφαση να μιλήσουν, να αποχωρήσουν, να μην ανεχτούν, να μην κουκουλώσουν, όχι τόσο για τη δική τους άνεση, αλλά για τις επόμενες γενιές, όπως λέει και η Λαμπρόγιαννη.

Το παράδειγμα αλλάζει. Κι αυτό σημαίνει ότι σχεδόν η μισή δουλειά έχει γίνει.

Πηγή:  ampa.lifo.gr/featured  

 Η ανακοίνωση της Δάφνης Λαμπρόγιαννη 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 15 Απριλίου 2022 19:47

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση