Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2022 18:53

Τρία ποιήματα της Φοίβης Γιαννίση

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

fivi2ΠΗΝΕΛΟΠΗ IV

αν δεν υπήρχαν γηρατειά δεν θα φοβόταν να σε χάσει

δεν είναι τόσο φοβερός του άλλου ο χαμός

όσο των πάντων ο αφανισμός η μοναξιά

και πάλι ψεύδεται

όλα κανείς βεβαίως τα παίρνει απόφαση

σιγά σιγά μαθαίνει

πως οι στιγμές αλλάζουν

 η απώλεια της ένωσης υπάρχει εξαρχής

μέσα στην ένωση

του άλλου η απώλεια στην συνύπαρξη

κανείς δεν είναι ίδιος πριν και τώρα

εσύ εγώ

όχι γιατί ο χρόνος περνά και τίποτε δεν παραμένει

όχι γιατί αέναα το νέο αναζητούμε

αλλά γιατί τότε εσύ

λαχταρούσες εμένα

 

ΦΛΟΓΕΡΕΣ

την ώρα της σκόλης

όταν το τρυφερό αεράκι 

ο Ζέφυρος

φυσά και τους χαϊδεύει

τα μάγουλα 

αυτοί καθισμένοι στον πηχτό ίσκιο 

ενός βράχου 

πίνοντας γάλα 

ή κρασί

νανουρισμένοι από το θρόισμα 

των φυλλωσσιών 

και το λιγύ του τζίτζικα τραγούδι 

σκαλίζουν ξύλα 

ή τα φυσάνε.

μα η καλύτερη 

δεν είναι ξύλινη.

είναι απ' τα κόκαλα 

του αετού. για να φυσάς τη μουσική

ήθελε πρώτα

να μάθεις να πετάς. 

 

ΣΚΟΤΑΔΙ ΞΑΝΑ

για χρόνια δεν μας πείραζαν οι πεθαμένοι

χώνονταν ένας ένας στη γη

και αποκεί

σαν ήταν φρέσκοι μάς χαιρετούσαν συχνά

μέσα στον ύπνο μάς επισκέπτονταν αιφνίδια 

με άδεια χέρια 

πτωχοί ζητιάνοι μνήμης.

η φωνή τους 

το βλέμμα και η εμφάνισή τους

στην πόρτα μας 

άλλοτε τρόμαζε

και άλλοτε παρηγορούσε.

κατόπιν τους κατάπινε το κενό.

απομακρύνονταν.

έφευγαν όλο και πιο μακριά 

συγχωνεύονταν στην ανυπαρξία 

του υπόλοιπου 

περιβάλλοντος σύμπαντος 

που ούτε γνωρίζουμε 

ούτε μπορούμε να συλλάβουμε 

πως υπάρχει.

σκιές ονείρου μακρινές

και τις ξεχνούσαμε.

αλλά δεν έπαυε

να χτυπάει το αίμα τους 

στο πιο βαθύ μέσα.

ίδιες παραξενιές - ίδια φερσίματα

και τα καμώματα τα ξεχασμένα 

ήταν ακόμα και δικά μας

ή μοναχά δικά τους; 

για χρόνια δεν μας πείραζαν οι πεθαμένοι 

μέχρι ν' αρχίσουν οι πόνοι 

κι οι αγάπες.

αυτά τους ξυπνούσαν 

κι άπλωναν πάλι τα χέρια

προς εμάς

και τη νύχτα 

στο τραγούδι από το πουθενά.

ήταν δικό τους το πουθενά.

μέσα στο τώρα και το εδώ

το δικό μας.

αίμα και χώμα και σάρκα και κόκαλα.

και καρδιά κοινή να χτυπά στον αιώνα των αιώνων. 

 

fivi3Η Φοίβη Γιαννίση είναι ποιήτρια και αρχιτέκτων, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Το έργο της είναι διαμεσικό και ερευνά την ποίηση στη σχέση της με τον χώρο και το σώμα μέσα από τα πεδία της γραφής, της εκφώνησης, της περφόρμανς, της αναπαράστασης και της εγκατάστασης. Έχει δημοσιεύσει επτά ποιητικά βιβλία, με τελευταία τη Χίμαιρα (Καστανιώτης 2019) και τη Ραψωδία (Gutenberg 2017), ενώ η συλλογή της Ομηρικά (Κέδρος 2009) έχει δημοσιευτεί στα γερμανικά και στα αγγλικά. Την αγγλική έκδοση διάλεξε η Anne Carson ως ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασε το 2017.

Διαβάστε περισσότερα: https://poets.gr/el/poihtes/giannisi-foivi. Βίος και έργα της στο  biblionet.gr  

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2022 23:02

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση