Πέμπτη, 06 Ιανουαρίου 2022 16:36

Τρεις διαπρεπείς Έλληνες και ένας μη, που αφηγούνται όσα έμαθαν στα δύο χρόνια πανδημίας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

face-mask-5819709 960 720Τασούλα Επτακοίλη. Η αρρώστια. Η επίσκεψη σε ένα νοσοκομείο. Ο φόβος του θανάτου. Ο εγκλεισμός. Η ανασφάλεια. Ζητήσαμε από δέκα διαπρεπείς Έλληνες της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών (εμείς επιλέξαμε τους τρεις που μας άρεσαν πιο πολύ) να κάνουν τον δικό τους απολογισμό, να μοιραστούν μαζί μας ένα γεγονός, μια σκέψη, μια εικόνα που κρατούν. Μέσα από τις απαντήσεις τους επιβεβαιώνεται ότι οι πανδημίες αλλάζουν τους τόπους από τους οποίους περνούν. Αλλάζουν και τους ανθρώπους· τους κάνουν να επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητές τους, να εκτιμούν όσα θεωρούσαν δεδομένα, να συνειδητοποιούν λάθη τους, να βλέπουν πλέον διαφορετικά τη ζωή και τον θάνατο

 Σ.Δ. Όσο για τα βιώματα του μη διαπρεπή, δηλαδή τα δικά μου, από όσα μπόρεσα να συνειδητοποιήσω, εκείνο που τώρα ξεχωρίζω είναι

η πρωτόγνωρη χαρά τις λίγες εκείνες φορές που συναναστράφηκα δίχως μάσκες φίλους, γνωστούς και κάποιες φορές κι αγνώστους, κι αυτό το βαρίδι του διετή φόβου μου που φυλάει τα έρμα, το πετούσε μακριά, πολύ μακριά ή βαθιά, ανάλογα.

Και το κατά πόδας βίωμα, είναι όταν έδινα μάχη για να μη με μαραζώσει η απελπισία κάθε φορά που διαπίστωνα την αδυναμία-ανικανότητα όλων των αρμόδιων θεσμικών παραγόντων της χώρας να βρίσκουν τις καλύτερες δυνατές λύσεις των τρεχόντων προβλημάτων της κοινωνίας μας και να πείθουν τον κόσμο γι'αυτές υλοποιώντας τες.

Πιο συγκεκριμένα, δε θυμάμαι ούτε μία φορά να με ενέπνευσε το εθνικό, συνδικαλιστικό κι αυτοδιοικητικό προσωπικό της χώρας  στη μάχη εναντίον τoυ δολοφονικού ιού (παράδειγμα από τα καθ'ημάς : Περιφερειακή ενότητα Πειραιά, εμβολιασμένοι και με τις 2 δόσεις στο σύνολο του πληθυσμού 45%, όταν σε όλη την χώρα το ποσοστό είναι 66% κι ούτε ένας από τους 5 δήμους του Πειραιά δεν έχει υποστηρίξει έστω και μια φορά με καμπάνιες και εξορμήσεις τον ΝΑΙ στον εμβολιασμό).

Το δυστυχώς είναι ότι για μία ακόμα φορά δεν με εξέπληξε αυτή η κακή έως μέτρια επίδοση του πολιτικού μας προσωπικού, κι αυτό είναι το πρόβλημα. Και ναι, είναι πρόβλημα όταν δε νιώθουμε την ανάγκη για το πως θα καταφέρνουμε κάθε φορά να βρισκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων, ιδιαίτερα όταν αυτές είναι δύσκολες, ε, πως; Και ποιοι βεβαίως.

Όπου μία χαρακτηριστική δύσκολη και πρωτόγνωρη περίπτωση είναι το θέμα των εμβολιασμών και των μέτρων προστασίας. Η απαίτηση για σαφώς καλύτερες επιδόσεις που προσδοκούσα δεν ήταν εξ αιτίας μίας έξαψης πάνω στην τούρλα του Σαββάτου, μιας και υπάρχουν χώρες απ'αυτές που έχουν πολλά κοινά σημεία με τη δική μας και που τουλάχιστον μέχρι στιγμής τα κατάφεραν πολύ καλύτερα από εμάς στο θέμα της πανδημίας. Γιατί λοιπόν όχι κι εμείς; 

1. Δημήτρης Τάρλοου
Σκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής θεάτρου «Πορεία»

 Η αληθινή ζωή

Δεν πρόλαβα να στρέψω την πλάτη μου και άκουσα έναν γδούπο. Ηχος στεγνός, ανηλεής. Νέα στροφή από αριστερά. Ηξερα τι θα αντικρίσω: είχε πέσει στο έδαφος, χωρίς τίποτα να μπορεί να ανακόψει την πτώση, καθώς το δεξί χέρι, αποσυνάγωγο, αρνείται εδώ και χρόνια να συνεργαστεί. Ετρεξα να ανασηκώσω το κεφάλι που έκλαιγε σαν αποκομμένο από το υπόλοιπο σώμα, να απαλύνω τον αφόρητο πόνο.

 Αυτό ήταν το κόστος της δεύτερης δόσης: μια πτώση στο κατώφλι του Ευαγγελισμού (τι ειρωνεία!), μπροστά στα μάτια των φρουρών, των νοσηλευτριών – σαν εργάτριες σε μελίσσι πηγαινοέρχονταν να φροντίσουν τον απαρηγόρητο κοσμάκη που ανά πέντε λεπτά κατέφθανε με τα πόδια, με ασθενοφόρα, με ταξί, με συγγενείς και κατά μόνας, να νοσηλευθεί. Νέος COVID-19 ασθενής, κι άλλος κι άλλος…

Στα επείγοντα, λοιπόν, κι εμείς. Οκτώ σπασμένα πλευρά, αιμοθώρακας, πνευμοθώρακας, οξυγόνο. Τεστ για κορωνοϊό, απαραίτητο: θετικό. Πανικός. Απομόνωση σε θάλαμο στο ισόγειο με άλλα ύποπτα περιστατικά. «Περάστε έξω, κύριε».

Κάνει κρύο. Σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών. Ισα που βλέπω μέσα στον θάλαμο. Δίνω δύναμη και κουράγιο από έξω προς τα μέσα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ηχοι από ασθενοφόρα σχίζουν την ησυχία της Μαρασλή. Εμεινα εκεί. Στις μύτες. Για πολλή ώρα. Σε θάλαμο την επόμενη μέρα: το τεστ ήταν ψευδώς θετικό. Δόξα τω Θεώ.

– Σας παρακαλώ πολύ, η μητέρα μου χρειάζεται…

 – Ακούστε, κύριε Τάρλοου. Εχω να κοιμηθώ από προχθές, γιατί φροντίζω ανθρώπους που πεθαίνουν. Την έχω κατά νου τη μητέρα σας. Μόλις μπορέσω θα ασχοληθώ.

Αυτές οι δέκα ημέρες ήταν μια αποκάλυψη. Η αληθινή ζωή.

7. Σάββας Σαββόπουλος
Ψυχίατρος, ψυχαναλυτής

 Η πανδημία του φόβου

6 Ιανουαρίου 2021. Οι οπαδοί του Ντόναλντ Τραμπ εισβάλλουν στο Καπιτώλιο κραυγάζοντας: «Κρεμάστε τον Μάικ Πενς». Ανθρωποι σκοτώνονται. Η δημοκρατία έχει πληγωθεί, πουθενά πια δεν είναι ασφαλής. Αντιπαλεύουν οι δυνάμεις της ζωής με τις δυνάμεις του μίσους και της καταστροφής. Η πανδημία του φόβου που απλώνεται στον πλανήτη ωθεί τους ανθρώπους να υψώσουν τείχη. Το «άνοιγμα» στον κόσμο, στο παγκόσμιο εμπόριο, η μετακίνηση των ανθρώπων από ευλογία βιώνεται ολοένα και συχνότερα ως απειλή. Οι δημοκρατίες οφείλουν να υποστηρίξουν τις αξίες του Διαφωτισμού, ενώ ταυτόχρονα θα διαχειρίζονται την πανδημία στο πλαίσιο της νομιμότητας την οποία επιβάλλει ο πολιτισμός. Αν οι ηγεσίες των κρατών αποτύχουν σε αυτή την αποστολή τους, θα δυναμιτίσουν τα θεμέλια της ανθρωπότητας.

10 Ιανουαρίου 2021. Εχει περάσει ένας χρόνος από τότε που η πανδημία πλανιέται πάνω από την οικουμένη και την τρομοκρατεί. Ο κόσμος μουδιασμένος, μηχανιστικός, διχασμένος, παράλογος ψάχνει για διέξοδο. Περπατάμε στους δρόμους σαν στρατιώτες για άσκηση. Ο χρόνος αιωρείται, η ύπαρξη αιωρείται. Τα νηπιαγωγεία ανοίγουν. Τα παιδιά με τα σώματα και τις φωνές τους γεμίζουν τον χώρο, ξεπαγώνουν τον χρόνο. Η ζωή αφυπνίζεται, τα χρώματα επιστρέφουν. Στο σχόλασμα μια μητέρα αγκαλιάζει τον γιο της: «Τι σας είπε σήμερα η κυρία»; Εκείνος: «Μας ζήτησε να της πούμε τι αισθανόμαστε»…

8. Αγγελος Χανιώτης

Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον

Μέσα από το τζάμι 

Οι εικόνες της εποχής της πανδημίας που δεν θα ξεχάσω είναι μια αλεπουδίτσα που περπατάει ανέμελη δίπλα στο ποδήλατό μου σε μια έρημη λεωφόρο στο Πρίνστον· το χειροκρότημα για το υγειονομικό προσωπικό ανθρώπων από τα μπαλκόνια· μια διαδικτυακή συναυλία που ένωσε μουσικούς από όλες τις γωνιές της Γης. Η εικόνα που ξεχωρίζω είναι η πρώτη σκηνή από το ντοκιμαντέρ του Χρήστου Μπάρμπα «Μέσα από το τζάμι», που καταγράφει τη ζωή ηλικιωμένων και προσωπικού σε έναν οίκο φιλοξενίας ηλικιωμένων. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, περιποιημένη και αξιοπρεπής, μιλάει μέσα από το διπλό τζάμι της ασπίδας προστασίας και της τζαμαρίας ανοίγοντας την καρδιά της για την αναγκαστική διακοπή της επαφής με την κόρη της. «Ναι, βέβαια, μου λείπει. Ερχόταν σχεδόν κάθε μέρα. Και οπωσδήποτε τώρα με πείραξε λίγο. Σιγά σιγά το κατανοώ. Μέχρι εχθές το έβλεπα εγωιστικά ίσως, και ότι τη βόλεψε αυτή η κατάσταση με τον ιό, να με αφήσει κλεισμένη εδώ. Να μη μου δίνει σημασία. Τώρα το καταλαβαίνω, όχι απόλυτα, αλλά το καταλαβαίνω. Αυτά». Και απευθυνόμενη στην κόρη της, με τη μητρική στοργή που κανένας ιός δεν μειώνει, τη ρωτάει: «Κρυώνεις; Πρέπει να κρυώνεις λίγο».

Η επικοινωνία μέσα από τζάμια και οθόνες κάποτε θα σταματήσει. Ας αφήσει πίσω της μεγαλύτερη κατανόηση για τα άτομα της τρίτης ηλικίας και τις ανάγκες τους.

Πατώντας  εδώ  θα εμφανιστεί το άρθρο με τις απαντήσεις και των υπόλοιπων εφτά, που είναι οι εξής: Ρέα Γαλανάκη: "Μα εγκλεισμός είναι αυτός;", Γιώργος Αντρέου: "Πως είναι δυνατόν;", Κατερίνα Ευαγγελάτου: "Ο ιός άλλαξε τη ζωή και το θάνατο", Πάνος Καρνέζης: "Εξαναγκασμός στην εσωστρέφεια",  Διονύσης Σιμόπουλος: "Υπάρχουν και χειρότερα", Εύα Μανιδάκη: "Συνηθίζοντας τη μη επαφή", Αλέξανδρος Νεχαμάς: "Μεταξύ προσδοκίας και πραγματικότητας". 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 07 Ιανουαρίου 2022 10:29
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Στον Καζαντζίδη λέμε ναι και στο Σεφέρη επίσης

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση