Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Τετάρτη, 05 Ιανουαρίου 2022 19:09

"Οι μεταμορφώσεις της λάμιας", ένα ποίημα του Σαρλ Μπωντλαίρ από τα Άνθη του κακού*

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

dezoomify-result 4Όμως αυτή που είχε μια φράουλα για στόμα

Σα φίδι πάνω στη φωτιά γύρναε το σώμα

Και τους μαστούς μαλάζοντας μες στον κορσέ της

Τις λέξεις πρόφερε τις μοσχοβολιστές της:

— «Τα χείλη μου είναι υγρά, ξέρω την επιστήμη

Στην κλίνη τη βαθιά να σβήνω κάθε μνήμη.

Στο θρίαμβο του κόρφου μου δάκρυα στεγνώνω

Και τα γερόντια σε παιδιά μεταμορφώνω.

Γι’ αυτόν που με κοιτά γυμνή έχω τη χάρη

Να γίνω άστρο, ουρανός, ήλιος, φεγγάρι!

Είσαι σοφός, μα εγώ όποιον μέσα μου κι αν κλείσω

Κάθε ανείπωτη ηδονή θα του χαρίσω·

Κι όταν δαγκώνουνε τα στήθη μου τα ωραία,

Άσεμνη εγώ και ντροπαλή, δειλή, γενναία,

Πάνω στο στρώμα μου, που από λαγνεία στενάζει,

Στρατιές αγγέλων το κορμί μου αυτό κολάζει!»

 

Όταν μου ήπιε το μεδούλι απ’ τα οστά μου,

Και γέρνω όλος πόθο, μες στον έρωτά μου,

Να τη φιλήσω με λατρεία — βλέπω ένα

Σακί γεμάτο κόκαλα, πύο και βλέννα!

Κλείνω τα μάτια μου στην παγωνιά του τρόμου· 

Κι όταν στο φως τ' ανοίγω, έχω στο πλευρό μου,

Αντί γι’ αυτή την κούκλα τη δυναμωμένη

Που νόμιζες πως με αίμα ήταν χορτασμένη,

Τα άθλια απομεινάρια σκελετού που τρέμαν

Και σαν του ανεμοδείχτη την κραυγή εκλαίγαν

Ή σαν ταμπέλα σε δοκάρι κρεμασμένη

Που η καταιγίδα του χειμώνα ανεμοδέρνει.

charles BaudelaireΈνα από τα δώδεκα ποιήματα που έστειλε ο Σαρλ Μπωντλαίρ ( Παρίσι, 1821-1867) στον Γκωτιέ τον Σεπτέμβριο του 1851 για το λογοτεχνικό περιοδικό «Revue de Paris» σημειώνοντας πως είναι από τα ποιήματα που προτιμούσε.

~ Οι μεταμορφώσεις των μαγισσών σε βαμπίρ δεν ήταν σπάνιες στη λογοτεχνία του Ρομαντισμού. Στο πολύστιχο αφηγηματικό ποίημα Albertus του Γκωτιέ, η μάγισσα Βερονίκ κατακτά το νεαρό άνδρα, τον μεθάει με ηδονή, αλλά κατά τη διάρκεια της ερωτικής τους νύχτας επιστρέφει στην αρχική της μορφή και κάνει έρωτα με τον τρομαγμένο Αλβέρτο σα σκελετός.

~ Το ποίημα καταγγέλλει τις σαρκικές απολαύσεις, με την ερωτική ωμότητα του πρώτου μέρους (για την οποία κατηγορήθηκε) και τον αποκρουστικό ρεαλισμό του δεύτερου. Η γυναίκα πειρασμός και δαίμονας είναι ελκυστική, όμως η ηδονή μετατρέπεται σε τρόμο.

― Ο μεταφραστής Ερρίκος Σοφράς. Από τα σχόλια της έκδοσης Σαρλ Μπωντλαίρ, Τα άνθη του κακούεκδ. Μεταίχμιο

"Τα άνθη του κακού": (πρωτότυπος τίτλος στα γαλλικα Les Fleurs du Mal) είναι μία συλλογή ποιημάτων του Σαρλ Μπωντλαίρ. Πρωτοκυκλοφόρησε σε τρεις διαφορετικές εκδόσεις μεταξύ 1857 και 1868. Η συλλογή αυτή επηρέασε σημαντικούς ποιητές, καλλιτέχνες, φιλόσοφους και λογοτέχνες όπως ο Μπένγιαμιν και ο Αντόρνο, ο Ρεμπώ, ο Μαλλαρμέ, ο Βερλαίν, ο Βαλερύ, ο Έλιοτ, ο Μπρέχτ, ο Προύστ, ο Απολλιναίρ και όλοι οι υπερρεαλιστές μέχρι τον Ρενέ Σαρ, ο Μανέ και όλοι οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι, ο Καβάφης, ο Καρυωτάκης, ο Καββαδίας και μια πλειάδα ποιητών του Μεσοπολέμου.

Είπαν για τα Άνθη :«Το μέγιστο παράδειγμα νεoτερικής ποίησης όλων των γλωσσών» (Τ. Σ. Έλιοτ), «το τελευταίο λυρικό έργο που είχε ευρωπαϊκή απήχηση» (Βάλτερ Μπένγιαμιν). Βάζοντας στη θέση της φύσης την πόλη, στη θέση της ηθικής και των ιδανικών την υποβλητική μορφή του Κακού, ο Μπωντλαίρ αντιστρέφει τις αστικές αξίες: ποιητής και βιβλίο γίνονται μια απειλή. Ο «Δάντης της έκπτωτης εποχής μας», αυτός ο τελευταίος κλασικός και ο πρώτος νεοτερικός, γράφει το λυρικό του έπος με ήρωες πόρνες, ζητιάνες, ρακοσυλλέκτες, νοσηρά ερωτευμένους, θανατόφιλους, οπιομανείς. Πρόσωπα των απαγορεύσεων και των άκρων, αποκλεισμένα από τον κοινωνικό ιστό, κι όμως αναπόσπαστο τμήμα του, διασχίζουν το μισοφώτιστο με φανάρια του γκαζιού Παρίσι, αγαπιούνται σε κάμαρες αρωματισμένες, είναι άρρωστα από νοσταλγία. Η αισθησιακή, παράφορη γυναίκα κάθε ηλικίας είναι η βασική ηρωίδα αυτού του limbo. Όμως αυτή η πρωτοφανέρωτη κι αλλόκοτη νυχτιάτικη φαντασμαγορία τονίστηκε με τους πιο αυστηρούς μετρικούς κανόνες, διατυπώθηκε σε στιχουργικά σχήματα του κλασικισμού. Σμίγοντας το παμπάλαιο με το σύγχρονο, το φευγαλέο με το παντοτινό, το ευτελές με το ατίμητο, ο Μπωντλαίρ προσδιόρισε ξανά το λυρισμό καθιστώντας τη modernite σε βασικό συστατικό της νέας αισθητικής, κυοφορώντας έτσι το συμβολισμό, αλλά πρωτίστως τη νεοτερική (ευρωπαϊκή) ποίηση: τον Μαλλαρμέ και τον Ρεμπώ.

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 05 Ιανουαρίου 2022 19:41
Ράνια Ροκιά

Τελευταία άρθρα από τον/την Ράνια Ροκιά

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση