Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2021 09:28

Κάθισα μόνος, στοιχειώδης πολυτέλεια θα πεις, αλλά.... του Χρήστου Μποκόρου, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

f40Είχα στο μούσκιο αποβραδίς ρεβύθια. Ψιλόκοψα μισάτρακτα ένα ξερό κρεμμύδι, τα σκέπασα και τ’ άφησα να σιγοβράζουν, να σώσουν το ζουμί τους, να μελώσουν. Έβαλα τέλος μια ζώνη λεμονόφλουδα και μία νεραντζένια, ένα δαφνόφυλλο ορεινό, πύρωσα λίγο ψωμάκι ζυμωμένο με ξινό προζύμι κι αλεύρι απ’ τον πετρόμυλο του Μπάμπη στη Φραγκίστα, έβγαλα και πεντέξι ελιές πικρές, φρεσκοχαρακωμένες, ξέπλυνα κάτι σαρδέλλες που ‘χα στ’ αλάτι να στεγνώνουν, τις άνοιξα στα δυο, έσταξα λίγο λάδι κι έστρωσα να φάω.

Περιούσιο γεύμα, αρχοντικό, γλυκόξινo, και πικρoμυρωμένο. Θάλασσα και βουνό μαζί, απάγκιο κι αεράκι. Έπιασα κι ένα ποτηράκι ρόδινο κρασί.

Κάθισα μόνος. Στοιχειώδης πολυτέλεια θα πεις, αλλά με τσίμπησε γλυκαγκαθιά η νοσταλγία. Πεθύμησα τ’ αυτονόητα μεσημέρια στο πατρικό που τρώγαμε όλοι μαζί και λέγαμε τα πάθη και τα καμώματά μας, η οικογένεια. Τώρα χαμένοι, φευγάτοι, σκόρπιοι, οι πεθαμένοι αλλού, οι ζωντανοί κλεισμένοι, στον κόσμο του καθένας, μοναχοί με τα αναγκαία του καιρού, αυτονομία, ιδιορρυθμίες, ανέσεις, μπαταρίες, πρίζες, οθόνες, φώτα, χρώματα παντού, εγωισμοί, εφήμεροι νεωτερισμοί κι όλα τριγύρω θέαμα.

Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση