Κυριακή, 15 Αυγούστου 2021 04:36

Στο φανάρι ( ή, έχε γεια Παναγιά )

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

stathopoulosΤο πανέμορφο κορίτσι ( γύρω στα δεκαεφτά) είναι ανεβασμένο καβαλητά στην παλιά χιλιάρα "Kawasaki" του 2012, καμπουριαστό, έχοντας από πίσω αγκαλιασμένο τον εικοσάχρονο οδηγό. Είναι γατζωμένη, σκυφτή στην πλάτη του, με το έξοχο κεφάλι της πλάγια - οι βόστρυχοί της, πυρόξανθοι, ανεμίζουν σαν κρόσσια χλωρής αγράμπελης. Φοράει δετά, ψηλά μαύρα τακούνια και πολύ κοντό, κόκκινο μίνι, που έχει ανασηκωθεί απ'τον ελαφρύ αέρα, κυματίζει και φαίνονται προτεταμένα, κατάλευκα, τροφαντά, τα εκπληκτικά της οπίσθια, με μαύρο στριγκ, σφηνωμένο βαθιά, ανάμεσα στα κρουστά ημισφαίρια που δονούνται με ελάχιστα νευρικά τρεμίσματα. 

Η μηχανή έχει σταματήσει μπροστά στον κόκκινο σηματοδότη. Ο άερας κρατάει σχεδόν επίτηδες το μίνι του κοριτσιού ψηλά - ακριβώς πίσω έρχεται και στέκεται με αναμμένη τη μηχανή μια μαύρη "Mercedes Benz E-300, Sport", ολοκαίνουργη του 2017. Την οδηγεί ένας ηλικιωμένος, φαλακρός άντρας, πάνω από τα εβδομήντα, με τη γηραιά γυναίκα του δίπλα στη θέση του συνοδηγού, μία κυρία αριστοκρατική, ακριβοντυμένη, στην ίδια περίπου ηλικία μ'αυτόν. Είναι προφανώς πλούσιοι κι έχουν μείνει κι οι δυο με ανοιχτό το στόμα, άναυδοι, θαυμάζοντας, σχεδόν τρομαγμένοι, ακριβώς μπροστά τους, στο ύψος των ματιών, αυτήν την αδιάντροπη επίδειξη της νεότητας: το σφρίγος, το ερωτισμό και την άφοβη έκθεση της σάρκας, που αθέλητα έστω, λόγω του ανέμου, αποκαλύπτεται και δοξάζεται στον μεσημεριάτικο ήλιο προκλητικά αλλά κι αθώα, χωρίς καμιά χυδαιότητα. Κοκαλώνουν. Δεν μπορούν να πουν τίποτα, βουβαίνονται.  

Το αεράκι σταματάει για λίγο, πέφτει το ελάχιστο φόρεμα, καλύπτει το θέαμα και μετά ξαναρχίζει να πνέει ο αέρας, οπότε το μίνι ξανασηκώνεται πάλι ανεμίζοντας πάνω από τη νέα, πιο γυμνή τώρα, αποκάλυψη, διότι όταν κοιτάζεις κάτι επίμονα, διπλά, το βλέπεις όλο και περισσότερο στις πραγματικές του διαστάσεις.

Το σαγόνι του ηλικιωμένου αρχίζει να τρέμει ελαφρά - ο άντρας ασυναίσθητα γλείφει τα ξεραμένα χείλη του. Ίσως να σκέφτεται ότι το στόμα της νεαρής θα ευωδιάζει προπόλη από άνθη πορτοκαλιάς ή μαστίχα με γεύση βατόμουρου. νιώθει κάτι σαν πνιγμονή, αισθάνεται σκύλος με την άλυσο της ηλικίας, ενώ συνειδητοποιεί αίφνης πόσο άχρηστα σ'αυτήν την ερωτική αποκάλυψη, είναι τα χρήματα και το βάρος των πραγμάτων και η καινούργια του, εύτροχη "Mercedes", παρότι sport, ώστε να εκπέμπει μια παραπλανητική νότα νεότητας. 

Η γηραιά κυρία μέσα στο λεπτό και στα λίγα δευτερόλεπτα που παραμένει το φανάρι κόκκινο, συνεχίζοντας να θαυμάζει μπροστά της τα πληθωρικά νιάτα, νιώθει άξαφνα να γκρεμίζεται εντός της ο κόσμος, οι βεβαιότητες, η αυτάρκειά της και οι θηλυκές παρηγορίες που έχει επινοήσει. Αυτη η γυμνή, επιθετική ομορφιά αποκαλύπτεται μπροστά της σαν ένσαρκη έκφανση του Θεού, αλλά και σαν υπονόμευση όλου του κόσμου της: αξιοπρέπεια, συγκατάβαση, οικογένεια, παιδιά εγγόνια, χρήματα, ακριβά ρούχα και κοσμήματα - όλα της φαίνονται ένα τίποτε. Ένα τίποτε. Σκέφτεται το τωρινό, δικό της, στεγνό, λυπημένο σώμα και αισθάνεται το χάσμα του χρόνου, νιώθει το ανεπίστρεπτο χαμένο καιρό, το ανεξαγόραστο της νεότητας. 

Το φανάρι ανάβει πράσινο. Η μηχανή ξεκινάει, εκτινάσσεται ανυπόμονα, ατίθασα, με σούζες και παντιές, κι εξαφανίζεται γρήγορα στο βάθος της λεωφόρου.

Ο γηραιός άντρας στη "Mercedes" βάζει πρώτη εξουθενωμένος και ξεκινάει αργά, συντηρητικά, ενώ μουρμουράει κάτι ακατανόητο μέσα από τα δόντια του. 

Ωστόσο η γυναίκα δίπλα τον ακούει, καταλαβαίνει τι θέλει να πει και κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι, πένθιμα, με σφικτά τα χείλη - της έρχεται ξαφνικά να κατεβάσει το καθρεφτάκι πάνω από το παρμπρίζ, να δει το πρόσωπό της, ίσως να το φρεσκάρει λίγο, να ενισχύσει το κραγιόν, αλλά την ίδια στιγμή το μετανιώνει. Στρέφει το κεφάλι δεξιά και κοιτάζει πικρά, λυπημένα, έξω. 

Σ.Δ. Από τη συλλογή 25 διηγημάτων του Γιώργου Σκαμπαρδώνη (Θεσ/νίκη, 1953) "ΠΡΟΣΟΧΗ: εποχιακή διέλευση βατράχων" ( Εκδόσεις Πατάκη, 2021) που γενικά μου άρεσαν και πιο πολύ για τα θαύματα που σπέρνουν οι λέξεις τους και τις ελπιδοφόρες εκπλήξεις που προσφέρουν. Πέντε έξι μάλιστα τα βρήκα εξαιρετικά ( ένα από αυτά και το "Στο φανάρι") κι αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι ένα δυνατό χαρμάνι χαράς και λύπης εκλύοντας με μια φυσικότητα ένα νόημα όχι κοινότοπο αλλά προσιτό νομίζω για όλους που έχουν την καλή διάθεση να δεχτούν τον κόσμο και τις δυνατότητες των ανθρώπων να τον διευρύνουν, να τον μεταμορφώνουν και να τον υπερβαίνουν εν ονόματι της πίστης στην ομορφιά που περικλείει.

 biblionet.gr  για στοιχεία του βίου του Γ.Σκαμπαρδώνη και των έργων του.

Ο πίνακας είναι του Γιώργου Σταθόπουλου.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 15 Αυγούστου 2021 10:34
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση