Δευτέρα, 09 Αυγούστου 2021 18:26

Πότε θα καταλάβουμε ότι τα σπάνια ακραία φαινόμενα έχουν πάψει προ καιρού να είναι σπάνια

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

pirkagies1Σ.Δ. Το ΔΑΣΟΣ, ορατό πια δια γυμνού οφθαλμού, είναι η ανθρωπογενής κλιματική κρίση που βρίσκεται στο ξεκίνημά της. Το αδιαμφισβήτητο δεδομένο είναι ότι όσο οι εξουσίες σε όλα τα κράτη και μέσω των παγκόσμιων οργανισμών, την τοπική αυτοδιοίκηση, τα κινήματα και αυτοπροσώπως οι κοινωνίες δεν προωθούν αποτελεσματικά και καλώς επεξεργασμένα μέτρα για να ρίξουν τον πυρετό της Γης, η συνέπεια θα'ναι οι καταστροφές να γίνονται πιο ακραίες και πιο συχνές. 

Τα ΔΕΝΤΡΑ είναι οι κατά τόπους πυρκαγιές, κατακλυσμοί, τυφώνες και ξηρασίες. Οι κυβερνήσεις έχουν την ευθύνη να προστατέψουν τον κόσμο και το περιβάλλον από τις καταστροφές με σωστά και εφικτά σχέδια που θα υλοποιούνται όσο γίνεται πιο γρήγορα. Αν όμως παράλληλα δεν τον εμπνεύσουν να συστρατευθεί σ'αυτήν την προσπάθεια τόσο για τα του οίκου του όσο και στο δημόσιο χώρο, πολύ κοντά στο μια τρύπα στο νερό θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.

 Στην περίπτωσή μας η τωρινή κυβέρνηση τα έκανε μαντάρα, ιδιαίτερα στο πεδίο της πρόληψης, και καμία δικαιολογία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από πολίτες που επιλέγουν να βάζουν το κοινό καλό πάνω από τις πολιτικές τους συμπάθειες και την όποια ιδιοτέλειά τους. Πολίτες που αυθόρμητα βγάζουν κόκκινη κάρτα στην άποψη που προσπαθούν να περάσουν τα ΜΜΕ του αναπόφευκτου της καταστροφής και ότι ο κρατικός μηχανισμός έκανε ότι μπορούσε.

Τα σημάδια για το κακό που πλησιάζει με άλματα εδώ και χρόνια όλα και πλήθαιναν, αλλά δυστυχώς για τον κόσμο και αυτή και η προηγούμενη κυβέρνηση αγρόν ηγόρασαν, όταν μάλιστα σοβαρές ιδέες και προτάσεις από επαρκείς και ψαγμένους ειδικούς επιστήμονες κυκλοφορούσαν δημόσια. Μια ιδέα για τους λόγους που είναι επιτακτική ανάγκη να επαναθεμελιώσουμε κι εδώ και παντού τον κόσμο μας, που γίνεται όλο και πιο απειλητικός, μας δίνει το άρθρο του Κώστα Καλλίτση στο τέλος. 

Η πιο δύσκολη απ'όλες τις απαραίτητες αλλαγές είναι να βρίσκονται οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. Πρέπει να αρχίσει να κυριαρχεί η διαλεκτική της αλλαγής της δημοσιοϋπαλλικής νοοτροπίας. Ευθυνόφοβοι, στενοκέφαλοι, αυταρχικοί και ανεπαρκείς αν δίνουν το στίγμα των υπαλλήλων είτε βρίσκονται σε πόστα είτε όχι, άσπρη μέρα δεν πρόκειται να δούμε. Σ'αυτόν τον ορίζοντα η λογοδοσία όλων για το έργο που αναλαμβάνουν πρέπει να γίνει ο κανόνας και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, και κάτι που το εμποδίζει είναι, ανάμεσα σε άλλες αιτίες και το κουβάρι των αρμοδιοτήτων, αυτή η χύμα στο κύμα διάχυση ευθυνών. Το κακό είναι ότι στα λόγια κανείς δεν διαφωνεί με αυτές τις επιλογές, έλα όμως που στην πράξη ελάχιστες εξουσίες ακόμα και αν τις νομοθετούν στο δια ταύτα δεν τις υλοποιούν. Ο κανόνας είναι να προκρίνουν άλλες προτεραιότητες σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούν τα κάθε είδους ιδιοτελή μικρά και μεγάλα συμφέροντα. 

Το καίριο αίτημα της απονομής δικαιοσύνης μένει μετέωρο και αυτό είναι μία χρόνια αρρώστια που τρώει την ψυχή της χώρας και εξοργίζει τους πολίτες που νιώθουν την ανάγκη της. Πρέπει οπωσδήποτε το συντομότερο δυνατόν να αποδοθεί δικαιοσύνη, και πολύ θα βοηθήσει αν ξεμπλεχτεί αυτό το κουβάρι των αρμοδιοτήτων στα θέματα της προστασίας του περιβάλλοντος. Η ευθύνη γι'αυτό ανήκει αποκλειστικά στο πολιτικό προσωπικό της χώρας και ιδιαίτερα σ'αυτούς που κυβερνούν. Πολύ φοβάμαι όμως ότι ούτε τα ελάχιστα θα γίνουν για μια ακόμα φορά αν δεν παρεμβαίνει διαρκώς ο λαϊκός παράγοντας. Και πρέπει ο λαϊκός παράγοντας επίσης να επιμένει φανατικά στην αναδάσωση, διότι εν γνώσει τους πρωθυπουργοί και υπουργοί κάθε φορά που την υπόσχονται ψεύδονται ασυστόλως δίχως να ντρέπονται ούτε μια σταλιά ( γιατί;). 

Σ'αυτά σε γενικές γραμμές έχω καταλήξει ως πολίτης με τόσες πυρκαγιές που έχω ζήσει εκ του μακρόθεν όλα αυτά τα χρόνια, καταθέτοντάς τα στο τραπέζι της δημόσιας συζήτησης. 

Γι'αυτό πάντως που είμαι βέβαιος, είναι το από καρδιάς μεγάλο μπράβο στους πυροσβέστες που τα δίνουν όλα μέσα σε δύσκολες συνθήκες και στους εθελοντές, που η αστερόσκονη της αλληλεγγύης τους δίνει τη φώτιση να επιλέξουν την ελευθερία να διακινδυνεύουν σώζοντας ζωές αντί την ασφάλεια των συνηθειών της τρέχουσας ζωής τους. 

Κώστας Καλλίτσης. Σε συνθήκες κλιματικής κρίσης, τα ακραία καιρικά φαινόμενα αλληλοσυνδέονται κι αλληλοεπιδρούν, καθένα τροφοδοτεί κι ενδυναμώνει το άλλο, οι καταστροφές που προξένησε το ένα γίνονται ευνοϊκό πεδίο για τη μεγέθυνση των καταστροφών που θα επιφέρει το επόμενο, πυκνώνει η αλληλοδιαδοχή τους σε πολύ συντομότερο χρόνο, ελαχιστοποιούνται τα περιθώρια επούλωσης όσων πληγών καθένα ανοίγει. 

 Οι όροι του προβλήματος δεν εξαρτώνται από εμάς. Σήμερα, πια, είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιος που αμφιβάλλει για το ανθρωπογενές της κλιματικής κρίσης. Εκπέμποντας, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, 52 δισ. μετρικούς τόνους/χρόνο διοξείδιο του άνθρακα και άλλα αέρια του θερμοκηπίου, έχουμε τυλίξει ασφυκτικά τη Γη με μια «κουβέρτα αερίων» και την υπερθερμαίνουμε. Το 2020 ήταν το θερμότερο έτος, με επίκεντρο την Ευρώπη, με επίκεντρο του επίκεντρου τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Εδώ είμαστε. Και είμαστε ανοχύρωτοι. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαστε οι μόνοι αδύναμοι μπροστά στα ακραία καιρικά φαινόμενα. Είδαμε πόσο ευάλωτη αποδείχτηκε η Γερμανία στις πρόσφατες πλημμύρες. Στην Ιταλία κάηκε ολοσχερώς ο δρυμός της Πινέτα. Στην Τουρκία οι πυρκαγιές έχουν κάψει δέκα φορές περισσότερες εκτάσεις από τον μέσο όρο των τελευταίων ετών. Στη Σαρδηνία έγιναν στάχτη περισσότερα από 80.000 στρέμματα δάσους και ελαιώνων. Στις ΗΠΑ κάθε 24 δευτερόλεπτα ξεσπά μία πυρκαγιά και μέσα στην τελευταία 20ετία έχει καταστραφεί το 15% των δασών τους. Στη Σιβηρία περισσότερα από 115 εκατομμύρια στρέμματα έχουν γίνει στάχτες από τις αρχές του έτους, έναντι 89 εκατομμυρίων που καίγονταν κατά μέσο όρο ετησίως στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο και τεράστιο.

Το πρώτο που θα έπρεπε να κάνουμε είναι θεσμικού χαρακτήρα. Μια μαύρη τρύπα υπάρχει στη θεσμική, νομική και επιχειρησιακή ετοιμότητα, στην αποτελεσματική πρόληψη με σχέδιο και επιμέλεια, στην αυστηρή τήρηση των νόμων για τη δόμηση και για την προστασία του δάσους, στην κατάρτιση σχεδίων για το χειρότερο ενδεχόμενο – μια υποχρέωση κράτους και αυτοδιοίκησης, που προβλέπεται από τους νόμους, αλλά δεν εφαρμόζεται. Αν θέλουμε να σταθούμε όρθιοι ως χώρα πρέπει εξαρχής να σχεδιάσουμε το θεσμικό και επιχειρησιακό μας οπλοστάσιο, ώστε να αντιστοιχεί στην ένταση και τη συχνότητα όλων εκείνων που έως τώρα θεωρούσαμε σπάνια φαινόμενα.
Το δεύτερο που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να ενισχύσουμε τις υποδομές μας, ώστε να αντέχουν να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις. Είναι ζωτικής σημασίας να προσαρμοστεί η χώρα στις νέες συνθήκες της κλιματικής κρίσης, γιατί αυτή η κρίση θα συνεχιστεί και (ας μην έχουμε αυταπάτες…) θα οξυνθεί τις επόμενες δύο – τρεις δεκαετίες. 

Η διαδικασία αυτής της προσαρμογής δεν είναι «στιγμιαία», δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Θα είναι μακρά, ωστόσο θα έπρεπε να αρχίσει «χθες». Μια σοβαρή προσπάθεια προσαρμογής θα περιείχε μακροπρόθεσμες πολιτικές και δράσεις με ορίζοντα για την προστασία των ανθρώπων, των υποδομών και των οικοσυστημάτων, αναπροσαρμογή του πλέγματος κινήτρων στην κατεύθυνση της βιώσιμης ανάπτυξης και, άμεσα, την έναρξη μιας διαδικασίας τολμηρής αναθεώρησης των δαπανών που θα γίνουν τα αμέσως επόμενα χρόνια από το Ταμείο Ανάκαμψης και το ΕΣΠΑ 2021-2027. 

Σ.Δ Η φωτογραφία με την 81χρονη γυναίκα στις Γούβες της Εύβοιας  την ώρα  που εγκαταλείπει το φλεγόμενο σπίτι της είναι του Κωνσταντίνου Τσακαλίδη.

Πηγή:  kathimerini.gr/opinion  

Περιβαλλοντική τραγωδία και κυβερνητική πολιτική  του Μιχάλη Γ.Ιακωβίδη  που κατέχει την έδρα Sir Donald Gordon Chair Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας στο London Business School, όπου είναι καθηγητής Στρατηγικής. Είναι σύμβουλος Στρατηγικής στην Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού. 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2021 10:40
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Βασιλική Π. 12-08-2021 07:39
"...διότι εν γνώσει τους πρωθυπουργοί και υπουργοί κάθε φορά που την υπόσχονται ( την αναδάσωση) ψεύδονται ασυστόλως δίχως να ντρέπονται ούτε μια σταλιά ( γιατί;)." Στο γιατί της παρένθεσης ότι και να υποστηρίξουμε δεν θα είναι πλήρες. Μία απάντηση είναι πως το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει διαμορφώσει μία μη ηθική γι'αυτό θεωρεί όλες τις πράξεις του επιτρεπτές αρκεί να υπόσχονται τη νίκη του εχθρού με έπαθλο την εξουσία.
Για να ντρέπεται ο οποιοσδήποτε θα πρέπει κατ'αρχάς να παραβιάζει κάποια αρχή του, ένα πιστεύω του, μία αξία του. Αν τέτοιες δεν είχε ποτέ του ή απ'αυτές έχει πάρει διαζύγιο, αυτό γιατί να μην τον οδηγεί στο σημείο να έχει παραχωρήσει το δικαίωμα στον εαυτό του να κάνει οτιδήποτε τον συμφέρει; Σ'αυτήν την προοπτική δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ντραπεί και άρα να μπορεί να παίζεται το παιχνίδι της αυτοβελτίωσης.
Όμως κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε με αυτή την χαρακτηριστική άνεση που διακρίνουμε σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς αν οι ψηφοφόροι εξέφραζαν εμπράκτως και δημοσίως τις αντιρρήσεις τους και δοθείσης ευκαιρίας τους μαύριζαν.
Με άλλα λόγια, η απουσία της ντροπής αφορά όλη την κοινωνία και έχει πολλές αλληλοσυνδεόμενες αιτίες. Αν όμως θεωρήσει η κοινωνία πως καλό μπορεί να κάνει το να υπάρχει η ντροπή, αυτό μπορεί να συμβεί όταν επιδιώκει να αποκτήσει ένα ηθικό έρμα και κάποιες αρχές και φροντίζει επιμελώς να τις ενσωματώνει στη συμπεριφορά της. Φροντίζει να τις εσωτερικεύει ο καθένας που συμφωνεί με αυτήν την ιδέα, ώστε να γίνουν κομμάτι του αληθινού εαυτού του σε σημείο να καθορίζουν την συμπεριφορά του.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση