Δευτέρα, 31 Μαΐου 2021 19:25

Για όσους εκπαιδευτικούς ψάχνουν το θέμα της αξιολόγησής τους, μία ανάρτηση του Ν.Σ. Μαυρογιάννη στο fb και κάποια σχόλια

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
fb37Σ.Δ. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 διαπίστωσα ότι ως καθηγητής είχα ελλείψεις και ότι πέρα από την αυτομόρφωση ένιωθα την ανάγκη για συμβουλές και βοήθεια από έμπειρους και επαρκείς συναδέλφους. Αυτό ήταν το έναυσμα για να καταλήξω τελικά μετά από λίγα χρόνια, παρατηρώντας κι άλλους καθηγητές γύρω μου, ότι είμαι υπέρ της αξιολόγησης και της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών για τη διαρκή βελτίωσή τους. Αυτές τις δύο επιλογές τις θεώρησα ως αναγκαίες για όσους θέλουν όλα τα παιδιά του κόσμου να μαθαίνουν ουσιαστικά πράματα και με τον καλύτερο τρόπο. Πράματα απ'αυτά που φωτίζουν τον κόσμο και τον εαυτό τους, διαμορφώνουν σχέσεις συνεργασίας με τους συμμαθητές τους και καλλιεργούν τη σκέψη τους, τις όποιες ικανότητές τους και την ανθρωπιά τους.
Φυσικά και αρκετοί ακόμα παράγοντες είναι απαραίτητοι για να μεταμορφωθούν οι τάξεις σε πηγή χαράς και δημιουργίας για όλα τα μέλη της κάθε σχολικής κοινότητας.
Αν και η μη αξιολόγηση διατρέχει με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο σχεδόν όλον τον κόσμο που στελεχώνει τον κρατικό μηχανισμό, το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο στην εκπαίδευση διότι εδώ και μισό αιώνα ποτέ κανένα κόμμα δεν έχει την αξιολόγηση ως αρχή του εκπαιδευτικού προγράμματός του και καμία ελληνική συνδικαλιστική παράταξη δεν την έχει υποστηρίζει, παρά μόνο κάποιοι σκόρπιοι εδώ κι εκεί εκπαιδευτικοί με σχεδόν ανύπαρκτη επαφή αναμεταξύ τους.
Ένας απ'αυτούς είναι ο μαθηματικός Ν.Σ. Μαυρογιάννης, που για μία ακόμα φορά τάχτηκε υπέρ της αξιολόγησης με μία ανάρτησή του στο fb.
Πάθος και απάθεια
 Υπάρχουν εκπαιδευτικοί παθιασμένοι με αυτό που κάνουν. Που αφήνουν έργο στο πέρασμα τους: Διδάσκουν τους μαθητές, διευθύνουν τα σχολεία τους, πλουτίζουν την σχολική ζωή, υπηρετούν ένα εκπαιδευτικό όραμα.
Κανονικά θα έπρεπε να είναι η φυσική ηγεσία του κλάδου και να αξιοποιηθούν ως μία πολύ ισχυρή επιμορφωτική δύναμη.
Η πολιτεία στο πάθος αντιπαραθέτει την απάθεια. Οι άνθρωποι αυτοί είναι περίπου αόρατοι. Θεσμικά τίποτε δεν καταγράφεται, δεν υπολογίζεται, δεν προσμετράται, δεν εκτιμάται. Όλα αφήνονται να παρέλθουν και να ξεχαστούν.
Αντί της ουσιαστικής προσφοράς προκρίνονται μονότονα τίτλοι σπουδών και πονηρά δημοσιοσχεσίτικα τερτίπια.
Από κοντά και το συνδικάτο που επιδιώκει σταθερά την εξίσωση κάθε εργατικού εκπαιδευτικού με το τελευταίο εκπαιδευτικό κατακάθι.
Δε μπορεί να γίνει σοβαρή συζήτηση για την εκπαίδευση αν δεν περιλαμβάνει την εκ του σύνεγγυς ουσιαστική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.
Που θα ξεχωρίζει το σιτάρι. Κοντά 40 χρόνια την ήρα κανακεύουμε.
Επιλεγμένα σχόλια και απαντήσεις στην ανάρτηση αυτή.
Elissavet Kalogeria
Συμφωνώ σε όλα!
Μόνο που θα ήθελα να επισημάνω ότι ένα σεμινάριο, ένα μεταπτυχιακό, ένα διδακτορικό που γίνεται από αγάπη για τη γνώση και την εκπαίδευση, είναι τελείως διαφορετικό από κάθε τι που γίνεται για την απόκτηση τυπικών προσόντων....
Τα πρώτα δεν εξαργυρώνονται, είναι βαθύς εσωτερικός πλούτος, είναι τα προικιά αυτών που πολύ σωστά ονομάζεις "αόρατους"!
Δημήτρης Σπαθάρας
Τα πράγματα είναι λίγο χειρότερα από την παραπάνω περιγραφή. Την αξιολόγηση που έχουν εξαγκείλει, αν γίνει, δεν θα την κάνουν αυτοί που κανονικά θα έπρεπε να είναι η φυσική ηγεσία του κλάδου, όπως πολύ σωστά γράφει ο συνάδελφος. Στις περισσότερες περιπτώσεις θα την κάνουν αυτοί που έχουν προκριθεί με αγορασμένους ψευτοτίτλους σπουδών και πονηρά δημοσιοσχεσίτικα τερτίπια. Έτσι τουλάχιστον ξεκίνησε η αξιολόγηση των Στελεχών το 2014. Ευτυχώς τότε σταμάτησε λίγο πριν φτάσει στους Διευθυντές Σχολείων.
Ν.Σ. Μαυρογιάννης
Αγαπητοί φίλοι γεια σας.
Φυσικά και συμφωνώ με τον Καθηγητή Στέλιος Νεγρεπόντης ότι για το θέμα της αξιολόγησης, όπως έχει δείξει η πείρα του παρελθόντος, οι υποσημειώσεις πάνε στο "όχι" παρά στο "ναι". Πράγματι δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η εφαρμογή της αξιολόγησης θα είναι απαλλαγμένη προβλημάτων. Νομίζω όμως ότι ακόμη και ένα προβληματικό σύστημα αξιολόγησης είναι προτιμότερο από την τωρινή κατάσταση. Ο λόγος: τίθεται στο επίκεντρο συζήτησης η ποιότητα της δουλειάς των εκπαιδευτικών και ανοίγει έτσι ένα πεδίο πάλης όπου μπορεί να πρωταγωνιστήσουν εκείνες οι ιδέες και εκείνοι οι άνθρωποι που στοχεύουν στην βελτίωση.
Τονίζω το "η ποιότητα της δουλειάς" γιατί σημασία δεν έχει τόσο ο κατάλογος προσόντων του ατομικού βιογραφικού όσο το τι κάνει κανείς στο σχολείο. Ουδόλως υποτιμώ τα πρώτα απλώς δίνω ισχυρή προτεραιότητα στα δεύτερα.
Επιμένω δε ότι το "πράττειν" είναι σημαντικότερο του "φαίνεσθαι" γιατί αυτό παράγει χειροπιαστά αποτελέσματα και επιπλέον αποτελεί ένα σκληρό επιμορφωτικό νόμισμα. Είναι εξαιρετικά χρήσιμο να ακούσουμε ένα συνάδελφο περί του πως διδάσκει μια ενότητα, πως διαχειρίζεται δύσκολες καταστάσεις στην τάξη, πως φτιάχνει ένα διαγώνισμα, πως επιλύει διοικητικά προβλήματα, πως δομεί την συνεργασία με τους γονείς. Η ενθάρρυνση των συναδέλφων να βγουν στο προσκήνιο και η εμπιστοσύνη στις γνώσεις και την πείρα τους είναι το πρώτο βήμα για να επικεντρωθούμε στην πραγματική δουλειά. Η συνετή αποτίμηση της προσφοράς εκάστου είναι το δεύτερο βήμα.
Γνωρίζω ότι τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Αναφέρω το εξής παράδειγμα: Πριν περίπου είκοσι χρόνια η συνδικαλιστική παράταξη εκπαιδευτικών του τότε Συνασπισμού εκπόνησε ένα αξιόλογο σχέδιο για την διαχείριση των "προβληματικών" καταστάσεων. Θυμάμαι ότι η βασική ιδέα ήταν η θεσμική μετατροπή κάθε ατομικού προβλήματος σε συλλογικό πρόβλημα προς επίλυση με την βοήθεια μιας ομάδας έμπειρων εκπαιδευτικών. Χίμηξαν πάνω τους οι άλλες "προοδευτικές" συνδικαλιστικές δυνάμεις και σε ένα μήνα το μάζεψαν. ..
Εν τούτοις παρά τις δυσκολίες δίοδοι υπάρχουν. Αρκεί, όπως τονίστηκε, οι της κυβέρνησης να επιλέξουν το ρόλο του κυβερνήτη έναντι εκείνου του πολιτικάντη. Από κει και πέρα υπάρχουν δυνάμεις μέσα στην εκπαίδευση που μπορούν να στηρίξουν το εγχείρημα.
Georgios Baralos
Νίκο θα συμφωνήσω με τον πυρήνα της ανάρτησης που είναι η αξιολόγηση. Ωστόσο εκτιμώ ότι είναι εξαιρετικά αυστηρή η διχοτομία εργατικών εκπαιδευτικών και εκπαιδευτικών κατακαθιών.
Μόλις πριν μερικά χρόνια η αξιολόγηση ήταν η λεωφόρος που οδήγησε στην αναρρίχηση συνδικαλιστών σε θέσεις κλειδιά με βασικό εφόδιο την ρητορική εναντίωσης «στα δεινά που επεφύλασσε στους Εκπαιδευτικούς» τους οποίους ανέλαβαν εργολαβικά να σώσουν. Δυστυχώς διευκολύνθηκαν από σπασμωδικές και αδόκιμες κινήσεις επίδειξης ισχύος των τότε αρμοδίων πολιτειακών παραγόντων που έστρωσαν τον δρόμο και υπέσκαψαν την δρομολόγησή της.
Ο μεγάλος εχθρός και εύκολος στόχος στο φαντασιακό επίδοξων αναρριχητών ήταν ο θεσμός των Σχολικών Συμβούλων και οι Σχολικοί Σύμβουλοι. Ποιος δεν θυμάται τις κινητοποιήσεις ενάντια στα σεμινάρια στο ΥΠΑΙΘ για την αξιολόγηση το 2014 με κλούβες, συνοδεία ΜΑΤ και τα σχετικά. Ποιος επίσης δεν θυμάται ότι ο επι 36 χρόνια θεσμός των Σχολικών Συμβούλων καταργήθηκε με κύριο επιχείρημα ότι οι Σχολικοί Σύμβουλοι συμμετείχαν στην αξιολόγηση !
Ο τρόπος μάλιστα που είδαν οι κυβερνώντες την αξιολόγηση-αποτίμηση των υποψηφίων στις κρίσεις στελεχών το 2018, βρίθει ευτράπελων ένα από τα οποία ήταν ότι η απλή παραμονή ενός εκπαιδευτικού στην τάξη (μη αξιολογημένη !) αποτιμήθηκε με 10 μόρια ΑΛΛΑ αν ήσουν Σχολικός Σύμβουλος έως 2 !
Η αξιολόγηση είναι αναγκαία και αποτελεί συστατικό κάθε προσπάθειας βελτίωσης, αλλά δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι απειλητική και τιμωρητική προς τους Εκπαιδευτικούς οι οποίοι κράτησαν όρθια τα σχολεία στα δύσκολα που βιώνουμε, με υποτυπώδη στήριξη από την Πολιτεία.
Ν.Σ. Μαυρογιάννης
Γιώργο (Georgios Baralos) είναι προφανές ότι δεν υφίσταται διχοτομία. Η αναφορά γίνεται στα δύο άκρα του "φάσματος". Ξέρουμε ότι υπάρχουν ενδιάμεσες περιπτώσεις και ένα σύστημα αξιολόγησης είναι παραγωγικό αν έχει την ευκαμψία να αντιμετωπίσει διαφορετικά την κάθε περίπτωση. Άλλο χειρισμό χρειάζεται το άτομο που κυνικά έχει αποφασίσει να μην δουλέψει και άλλο εκείνο που συναντάει δυσκολίες και χρειάζεται στήριξη και βοήθεια. Υπό αυτή την άποψη η αξιολόγηση πρέπει να έχει συνέπειες. Θετικές, ενισχυτικές, αρνητικές ανάλογα με την περίπτωση.
Η αθλιότητα που μας διακατέχει στο θέμα της αξιολόγησης φαίνεται από την συχνότητα με την οποία αλλάζει η νομοθεσία και τα κριτήρια για την επιλογή στελεχών. Και ότι ο γνώμονας, το βασανιστικό ερώτημα διαχρονικά των κυβερνήσεων είναι με ποιο τρόπο θα επιλεγούν, μεταξύ άλλων φυσικά, και οι παραδοσιακοί "ημέτεροι". Αν οι προτεραιότητες ήσαν άλλες θα είχαμε και άλλους χειρισμούς. Το 1983 άλλαξαν το σύστημα των Επιθεωρητών (που μπορούσε να βελτιωθεί) για να εισαχθεί ο θεσμός των Σχολικών Συμβούλων μόνο και μόνο για να αλλάξουν τα πρόσωπα. Θα θυμάσαι επίσης ότι η διακυβέρνηση 2015-2019 αρχικά είχε δρομολογήσει κρίσεις Σχολικών Συμβούλων και στη συνέχεια "γύρισε" και όρισε Συντονιστές Εκπαιδευτικού Έργου.
Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 02 Ιουνίου 2021 15:50
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση