Παρασκευή, 28 Μαΐου 2021 16:41

Τέσσερα ποιήματα από τη συλλογή "Ανασκάπτοντας Ατλαντίδες"

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

atladidesΞύστρες 

 

Οπλίζεις το μολύβι

μα η σφαίρα βουβή

σωπαίνει 

μπρος στην όψη 

της λευκής σελίδας

των ορμητικών σκέψεων.

 Παγωμένο

το ποτάμι του μολύβδου

κείται κουφάρι αγιάτρευτο

μέσα στη ζεστασιά του ξύλου.

 

Μονάχα η μυτερή του άκρη'

σε δόρυ ακονισμένο πριν τη μάχη

τη σύγκρουση με τη λευκή σελίδα

αναμένει.

Κι ας γνωρίζει πως εν τέλει

το είναι θ'αφήσει

επάνω στη λευκή της σάρκα.

Η στρογγυλεμένη μύτη όμως 

ενθύμιο της μάχης θ'απομείνει.

 

- Γι'αυτό υπάρχουν οι ξύστρες-

 

Να ξυπνούνε το μολύβι

από τη θαλπωρή του ξύλου

προετοιμάζοντας την επόμενη επαφή.

Το δόρυ του Διομήδη να προσθέτουν 

στην φαρέτρα της ποίησης.

 

(Ι) από την ενότητα "Προσχέδια Ναυαγίου"

 

Την ελευθερία

πολλοί  εζήτησαν ξυπόλητοι.

Την Ατλαντίδα ουδείς.

Χρειάζεται σκαρί γερό

τα θαλάσσια ερέβη

να γυρίζει 

της μνήμης το υγρό πηγάδι

κάθετα 

να το διασχίζει.

 

(ΙΙΙ) από την ενότητα "ΝΑΥΑΓΟΣ"

Σου έμεινε τελικά

κι η αλμύρα.

Ρετσινιά συνοδεία της σάρκας

από τότε.

Από εκείνο 

    το ζεστό μεσημέρι

       που ξέβραζε θλίψη 

            αγωνία

                θάνατο

η ακροθαλασσιά.

Σ'ενός Ραμσή το ακρογιάλη

λαός της θάλασσας.

Κυνηγημένος πρόσφυγας

απ'την χαμένη Τροία.

Άρωμα από μπαχάρι 

μύριζαν τα μαλλιά σου.

Κόρη αττική 

τ'ανάστημά σου.

Ανατολή θύμιζε η ματιά σου.

 

Κι απ'όλα τούτα 

προσέξανε επάνω σου 

μονάχα την αλμύρα

οι τυμβωρύχοι.

 

(ΙΧ) από την ενότητα "Της αρχαιολογίας"

Κι όμως επέμενες.

Μεθοδικά μέσα στη ζέστη

να χειρίζεσαι τα εργαλεία

προσεκτικά.

Μεσημέρι καλοκαιριού

μήνας Αύγουστος.

Τέντες και λοιπά

διατυμπάνιζαν 

εκείνη 

     τη γνώριμη

           μυρωδιά  

που αμφιταλαντεύεται 

ανάμεσα 

σε λιομένο λιόπανο

και την οσμή αιώνων. 

Αρκετά ποιήματα αυτής της συλλογής με άγγιξαν πιο πολύ εξαιτίας μιας ποίησης που απέπνεαν. Τυπικά μοντέρνας βεβαίως, αλλά που προσπαθεί να συνομιλεί και να εμπνέεται από προγενέστερους ποιητές και συμβάντα. Ποιήματα που και θέματα έχουν και προσθέτουν κάτι επιπλέον στην προσέγγισή τους. Στο κέντρο η Ατλαντίδα ως ανεξιχνίαστος μύθος καλά εγκαταστημένος στην μνήμη της κάθε γενιάς, άλλοτε γόνιμος κι άλλοτε στείρος, είναι πανταχού παρούσα, κι αυτό ενίοτε αδυνατίζει τη δύναμη της έμπνευσης. Καταφέρνει όμως συχνά ο Φαίδων Μουδόπουλος - Αθανασίου, όταν ιδίως αποφεύγει κάποιες ποιητικίζουσες λέξεις, να της δώσει ένα επιπλέον νόημα, μία ακόμα διάσταση που μας προκαλεί. Αυτό που μου έμεινε στο τέλος από τον ηχοποιητικό μικρόκοσμο αυτών των ποιημάτων, πέρα από τα πνευματικά και συναισθηματικά σκιρτήματα που μου προκάλεσαν αρκετά, είναι πως πιστεύω ότι έχει όλα τα φόντα ο νεαρός ποιητής ώστε η επόμενη δημιουργία του να είναι καλύτερη. Και για να εξηγούμαστε, μιλάω απλώς σαν αναγνώστης με κάποια γούστα που τα διαμόρφωσα σταγόνα σταγόνα μες τις δεκαετίες. 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 29 Μαΐου 2021 07:51
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση