Τρίτη, 04 Μαΐου 2021 10:47

Κωνσταντίνος Τζούμας, συγγραφέας από ένστικτο, ηθοποιός εξ ιδιοσυγκρασίας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

tzoumasΓιώργος ΒουδικλάρηςΟ Κωνσταντίνος Τζούμας είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές, αναγνωρίσιμες, κομψές, ροκ εντ ρολ φυσιογνωμίες αυτής της πόλης. Ηθοποιός, χορευτής, ραδιοφωνικός παραγωγός, συγγραφέας μιας ντελιριακής αυτοβιογραφικής τριλογίας («Ως εκ Θαύματος», «Complete Unknown», «Πανωλεθρίαμβος» από τις εκδόσεις Καστανιώτη).

Ουσιαστικά πρόκειται για μία περσόνα, ιδιαίτερη, μοναδική, ξεχωριστή. Κρατά συντροφιά στους ακροατές της πρωινής του εκπομπής «Café Society» εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια στον En Lefko. Ανεπιτήδευτος εστέτ και άνθρωπος με το θάρρος της γνώμης του, δεν διστάζει συχνά να διατυπώσει απόψεις που προκαλούν, ξενίζουν, σοκάρουν ή και εξοργίζουν.

 Σίγουρα αποτελεί συναρπαστικό συνομιλητή κάθε φορά που κάποιος έχει την τύχη να χαρεί, έστω και για λίγο, τη συντροφιά του. Είναι και δεόντως επιλεκτικός, μεταξύ άλλων…

● Πόσα χρόνια κάνεις εκπομπή στον Εν Λευκώ;

Από το 2000, όταν ιδιοκτήτης ήταν ο ιδεολόγος των ερτζιανών Κώστας Καββαθάς. Το πούλησε στον Λυμπέρη. Βρεθήκαμε στις εγκαταστάσεις του στην Παιανία. Ευτυχώς πάντα υπήρχε κάποιος που με πηγαινόφερνε, γιατί δεν έχω μέσο να μετακινούμαι, ούτε οδηγώ - είμαι είδος υπό εξαφάνιση.

Αρχάριος στο διαδίκτυο επίσης, δεν έχω ιδέα. You can’t teach an old dog new tricks! Εν μέρει από οκνηρία, εν μέρει επειδή σπατάλησα την εφηβεία μου εναντίον της εργασίας, μου φαίνεται δύσκολο τώρα να μάθω να διαχειρίζομαι τα πράγματα. Μετά ανέλαβε τον σταθμό η Δασκαλοπούλου. Παρέμεινα σταθερός. Κράτησα το 10-12 π.μ. Ταιριάζει πιο πολύ στους ρυθμούς μου.

● Δεν βαρέθηκες ποτέ το ραδιόφωνο;

Πολύ συχνά σκεφτόμουν αυτό που λες, και λέω «δεν θα έρθει η στιγμή που θα το βαρεθώ;». Ε λοιπόν, όχι. Κάθε μέρα βρίσκεις κάτι καινούργιο να ασχοληθείς, είναι βαρετό να ασχολείσαι με τον κορονοϊό συνέχεια.

Αλλά πάντα υπάρχουν κείμενα, ποιήματα, βιβλία που στέλνουν οι εκδοτικοί οίκοι ή ακροατές που έχουν εκδώσει βιβλίο μόνοι τους και έχουν τη φαεινή ιδέα να μου το στείλουν λες και είμαι τεχνοκριτικός. Είμαι ηθοποιός που κάνει ραδιοφωνική εκπομπή. Τίποτα άλλο.

Το Café Society, ο τίτλος που έχει παραμείνει όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι τυχαίος. Είναι όσα μπορεί να πει κανείς με άνεση, οι πρώτες εντυπώσεις που του δημιουργήθηκαν σε ένα καφέ, γιατί είμαι άνθρωπος των καφέ, δεν είμαι σπιτόγατος.

● Τι σε ελκύει στα καφέ;

Μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο να περνάει, να πηγαίνει στη δουλειά. Βαθμολογώ πρόχειρα, επιπόλαια και υπερφίαλα τους σωματότυπους γυναικών, κυρίως, με την παρέα μου ή μόνος. Αλλά δεν μπορείς να περάσεις μια ζωή έτσι.

Οι μέρες μου μοιράζονται ανάμεσα στην εικόνα και στο κείμενο. Δεν μου αρέσει να τα κάνω όλα από το σπίτι, δεν θα μου άρεσε να είμαι πάμπλουτος και να έχω το προσωπικό μου σινεμά. Θα ήθελα να μένω σε μια σουίτα ενός ξενοδοχείου, να αναλάβει κάποιος επί 24ώρου βάσεως το φαγητό μου, την περιποίηση κ.λπ. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε τα κοινόχρηστα ούτε ο από κάτω. Εκτός αν με ενδιαφέρει ερωτικά.

Η γενιά μου από μόνη της έμαθε να αγαπάει τις γυναίκες, να τις σέβεται, τους αδύναμους, τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τα παιδιά όλου του κόσμου να είναι και δικά μας. Δεν χρειαζόμαστε ειδική υπενθύμιση για αυτό. Αντί να κατέβουμε στην πλατεία Συντάγματος να μουτζώσουμε τη Βουλή, προτιμάμε να καθόμαστε σε καφέ και να βλέπουμε αυτούς που πηγαίνουν, οι οποίοι αύριο-μεθαύριο θα πάρουν θέσεις-κλειδιά, κυβερνητικές, σε τράπεζες, σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί τους.

● Ως θεατής αγαπάς το σινεμά. Το θέατρο επίσης;

Μου αρέσει περισσότερο το σινεμά επειδή μπορώ και πηγαίνω ό,τι ώρα να ’ναι. Χώνομαι μέσα στη σκοτεινή αίθουσα, δεν θέλω παρέα. Το θέατρο θέλει ειδική προετοιμασία, να βρεις ανθρώπους να το δείτε μαζί. Είναι αναντικατάστατο: συμβαίνει μόνο εκείνη τη στιγμή μπροστά στα μάτια σου, είναι ζωντανό, αναπνέει.

Από την άλλη μεριά, ενώ μου αρέσει το σινεμά, δεν μου αρέσει η εικονική πραγματικότητα, να εκτεθώ στο διαδίκτυο. Βλέπω ότι είναι γεμάτο τοξικά απόβλητα, πολύ μίσος να κυκλοφορεί. Θέλω να περάσω τη ζωή μου με τους ανθρώπους που εκτιμώ, αγαπώ, σέβομαι το χιούμορ τους. Μιλάω στο τηλέφωνο, ένα σωρό τρόποι επικοινωνίας υπάρχουν, δεν χρειάζεται να έχω διαδίκτυο, λάικς και πράσινα άλογα.

● Και ως ηθοποιός προτιμούσες το σινεμά από το θέατρο;

Αλλες φορές προτιμούσα το ένα, άλλες το άλλο. Αν το σενάριο και ο σκηνοθέτης ήταν της προκοπής, έλεγες «ωραία, θα κάνω ταινία με αυτόν». Αν όχι, έκανες θέατρο. Υπήρξα τυχερός και στο θέατρο.

Ο Παπαγεωργίου κι η Πρωτοψάλτη στη «Στοά», ο Πιατάς, η Ολια Λαζαρίδου, ο Βασίλης Νικολαΐδης ήταν άνθρωποι ευγενικοί, καλλιεργημένοι. Τώρα έχω μεγαλώσει κιόλας, δεν είναι εύκολο να διαλέγεις. Οι νέοι δημιουργοί είναι λες και ανακάλυψαν την πυρίτιδα.

Νιώθουν πολύ υπερήφανοι γι’ αυτό που κάνουν, νομίζουν ότι είναι οι μόνοι, ότι δεν έχει ξαναγίνει ποτέ, πράγμα που είναι εντελώς ψέματα, αλλά το πιστεύουν, ότι έχουν κάνει την ερμηνεία της ζωής τους. Χαίρομαι που έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, εγώ δεν την έχω, ποτέ δεν φαντάστηκα ότι κάνω την αξέχαστη ερμηνεία, δεν με ενδιέφερε κιόλας. Με ενδιέφερε το σύνολο. Οτι είμαστε ομάδα και κάνουμε κάτι μαζί.

● Με την πανδημία το θέατρο συμπληρώνει έναν χρόνο κλειστό. Πώς κρίνεις τη θεσμική αυτή διαχείριση;

Στην πανδημία δεν υπάρχει πρώτος και δεύτερος, πλούσιος και φτωχός. Είναι για όλους. Σε όλο τον πλανήτη. Δεν έχω διάθεση να είμαι εναντίον, μπορεί να τους αδικήσω, δεν είμαι εκεί όταν παίρνονται αποφάσεις που έχουν συνέπειες στη ζωή όλων μας. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά για τον κ. Χρυσοχοΐδη ή για την κ. Μενδώνη. Δεν έχω καμία διάθεση ούτε να παραιτηθούν ούτε να μην παραιτηθούν.

Το λέω συμπτωματικά, επειδή τελευταία αυτοί έχουν ακουστεί πολύ. Να κάνουν καλά τη δουλειά τους - αυτό μ’ ενδιαφέρει. Εχουμε ανάγκη αυτόν που κάνει καλά τη δουλειά του και δεν το κάνει θέμα. Αθόρυβα. Ο Πιερρακάκης είναι κάποιος που κάνει χαμηλόφωνα τη δουλειά του, διευκολύνει χιλιάδες ανθρώπους, με το Δημόσιο όπου ήταν καρκίνωμα να πάρεις ένα χαρτί. Το έχει καταφέρει, μπράβο του.

● Στο θέατρο άφησες εποχή στο «Περιμένοντας τον Γκοντό». Μιλώντας πρόσφατα με τον Σπύρο Βραχωρίτη, μου είπε ότι είχατε ξεκινήσει να το ανεβάσετε στον Βόλο, τελικά δεν έγινε και το έκανες χρόνια αργότερα.

Το έκανα αργότερα, δύο φορές. Με τον Βραχωρίτη κάναμε και πρόβες στην «Τελευταία Μαγνητοταινία του Κραπ», στο πρωτότυπο, στα αγγλικά, για να πάμε στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Αλλά τελευταία στιγμή η παραγωγός μάς είπε ότι δεν έχει λεφτά. Εξαιρετικές πρόβες! Ο Σπύρος είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, δεν χωράει αμφιβολία.

● Τον «Κραπ» δεν σου έμεινε η επιθυμία να τον κάνεις;

Μου έχει μείνει η επιθυμία, αλλά με τις επιθυμίες… Η κόλαση είναι στρωμένη από καλές προθέσεις. Ολοι έχουν επιθυμίες. Ποιος χρηματοδοτεί το εγχείρημα; Αλλά έχω πολλές επιθυμίες. Δεν βλέπω να πραγματοποιείται καμία από αυτές.

● Οπως;

Εχω ένα σωρό. Περαστικά κορμιά… Ο κόσμος είναι γεμάτος από ομορφιές. Αν θα πραγματοποιηθούν ή όχι... χλομό τοberenson βλέπω. Θα μείνουν στον χώρο των επιθυμιών. Θα μου άρεσε να παίξω σε μια ταινία μαζί με τη Μαρίζα Μπέρενσον ή στο «Οι περιπέτειες του Φέλιξ Κρουλ» του Τόμας Μαν. Κάπου διάβασα πως ο Αρζόγλου είπε ότι είμαστε καλύτεροι ηθοποιοί από του Χόλιγουντ. Μα δεν τους ζητιέται αυτό που κάνουμε εδώ.

Οι σκηνοθέτες εκεί τους ζητάνε άλλα. Αλλά είναι μεγάλοι ηθοποιοί. Δεν μπορείς να πεις ότι είμαστε καλύτεροι, διότι αν δουλέψεις με αμερικάνικες προδιαγραφές, στο πέμπτο γύρισμα θα είσαι εκπεπτωκός, ράκος. Εχω νιώσει να είναι μπροστά μου εφτά κάμερες και να πρέπει να πω τα λόγια μου. Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ξέρεις.

Δεν ξέρω αν χρειάζεται θράσος ή θάρρος για να πεις: «Δεν πά’ να υπάρχουν και δεκαεφτά κάμερες, εγώ θα κάνω τη δουλειά μου». Εγώ δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Είμαι μάλλον ευάλωτος. Ασχετα αν θέλω να δείχνω το αντίθετο. Με το παραμικρό καταρρέω.

● Από όσα έχεις κάνει στο σινεμά, νομίζω ότι έχεις ταυτιστεί περισσότερο με τις ταινίες του Νικολαΐδη.

Και του Τσιώλη. Και του Νικολαΐδη, με «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα». Είναι περίεργο: η τελειότητα του Νικολαΐδη δεν με άγγιξε τόσο όσο η απόπειρα για μικρές ατέλειες του Τσιώλη. Εμαθα ότι μπορείς να ζήσεις και έτσι. Αρκεί να έχεις ψυχή, να κουβαλάς κάτι.

Δεν χρειάζεται να κυνηγάς τον πλήρη έλεγχο του κάδρου που ήθελε ο Νικολαΐδης - και πολύ καλά έκανε. Ο Τσιώλης ήταν πολύ καλός παραμυθάς. Ηξερε να αφηγηθεί μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Είχε περάσει από τη Φίνος, αλλά το μυαλό του ήταν στον Ταρκόφσκι.

● Πάντως η ατάκα σου από τα «Κουρέλια», «Ακου πτώμα να μαθαίνεις», είναι εξαιρετική για τίτλο ραδιοφωνικής εκπομπής.

Αυτή είναι μάλλον του Νικολαΐδη. Σε ένα πάρτι σπίτι του, με ρώτησε κάποια ηθοποιός: «Πηδάς το ίδιο καλά όσο ντύνεσαι;» Και της λέει ο Νικολαΐδης, πριν προλάβω ν’ απαντήσω εγώ: «Αγάπη μου, όποιος ξέρει να ντύνεται, ξέρει και να γδύνεται!». Και τελείωσε εκεί το θέμα.

● Διαβάζοντας τα βιβλία σου, σκέφτηκα ότι επειδή βαριόσουν να σε ρωτάμε σε συνεντεύξεις, τα έγραψες και ησύχασες.

Η αλήθεια είναι ότι έζησα τη ζωή που περιγράφω. Σαν ηθοποιός έγραψα, σαν ηθοποιός κάνω οτιδήποτε κάνω. Μερικοί νομίζουν ότι είχα μαγνητόφωνο και ηχογραφούσα διαλόγους. Γιατί πραγματικά τα θυμάμαι όλα: πώς έγιναν, πού, περίπου τι φορούσε ο καθένας, όλα!

Ρωτάνε: «Κρατούσες ημερολόγιο;» Οχι. Τα θυμόμουν, μου έκαναν εντύπωση. Απορούσα κι εγώ που βίωνα τέτοιες καταστάσεις. Με τον ίδιο ενθουσιασμό τα μετέφερα στο χαρτί. Βγήκε ένα τεράστιο υλικό.

● Δεν πιστεύω στην τυχαιότητα, αλλά ο τρόπος που τα περιγράφεις αφήνει την αίσθηση ότι όλα έγιναν τυχαία.

Ναι, τυχαία ήταν. Δεν έχω ιδέα. Δεν είμαι άνθρωπος με πρόγραμμα.

● Ως εκ θαύματος, λοιπόν;

Ως εκ θαύματος. Ακριβώς έτσι. Εχω διαβάσει πολλά βιβλία και ίσως εκεί έγκειται η όποια ικανότητα στην αφήγηση. Ή γιατί, όπως λέει ο Πολ Οστερ, οι ιστορίες επισκέπτονται αυτούς που μπορούν να τις αφηγηθούν. Ολοι οι άνθρωποι έχουν ιστορίες, έχουν μια ζωή συναρπαστική. Δεν μπορούν να τις αφηγηθούν όλοι. Νομίζω ότι είμαι συγγραφέας από ένστικτο, ηθοποιός εξ ιδιοσυγκρασίας.

● Με τον εγκλεισμό, τι σου έχει λείψει πιο πολύ;

 

Τα καφέ και οι ώρες στα μπιστρό, γιατί είμαι άνθρωπος που τρώει δύο φορές την ημέρα έξω. Τα σινεμά, να χώνομαι μέσα και να βλέπω μία ταινία.

● Καλλιτεχνικά όνειρα που θα ήθελες να εκπληρωθούν;

Δεν έχω. Δεν είχα ποτέ. Ερχόταν το ένα μετά το άλλο. Φρόντιζα όσο γίνεται να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Εχεις ένα χρέος. Πολύ συχνά θες να φύγεις από αυτή την άθλια δουλειά, τις πρόβες, την επανάληψη, αλλά δεν μπορείς να πατήσεις τον αθέατο όρκο που έχεις δώσει σε αυτήν.

● Αλλα σχέδια;

Ενα από τα όνειρά μου είναι ένα υπέροχο μπορντέλο στην εθνική οδό όπου θα σταματάνε τα φορτηγά, οι κουρασμένοι οδηγοί. Θα ικανοποιεί άντρες και γυναίκες. Αν το πεις αυτό πουθενά, θα πουν «Τι είναι αυτά που λέει!». Δεν με ενδιαφέρουν τα μεγάλα, τα υψηλά.

● Ως επιχειρηματικό σχέδιο δεν ακούγεται κακό. Μήπως πρέπει να κάνεις την κρίση ευκαιρία, όπως έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου;

Ετσι έλεγε; Δεν κατάφερε να κάνει την κρίση ευκαιρία. Η κρίση κράτησε πολλά χρόνια. Ταλαιπώρησε έναν ολόκληρο λαό, ενώ θα μπορούσε να τελειώσει πολύ γρήγορα. Το ίδιο με την πανδημία.

Στο Ισραήλ, έξυπνοι άνθρωποι, εμβολιάστηκαν όλοι, τελείωσε το θέμα. Εδώ, τώρα αρχίζουν οι αρνητές, οι αμφισβητίες. Τόσες πολλές συνωμοσίες, τόσο μικρή χώρα, αν είναι δυνατόν!

Πηγή:  efsyn.gr  

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 06 Μαΐου 2021 04:39
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση