Παρασκευή, 30 Απριλίου 2021 23:01

Μαρία Διακοπαναγιώτου: «Κάποτε έχασα τη φωνή μου για έναν μήνα επειδή κατάπινα αυτά που άκουγα»

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
maria-diakopanagiwth 4Αυτό που γουστάρει η ηθοποιός Μαρία Διακοπαναγιώτου, περισσότεροκαι από το να της πει κάποιος αν είναι καλή, είναι να φτιάχνει τη μέρα του άλλου μέσα από τη δουλειά της.                             
Αθηναία δεν είμαι, αλλά αφού γίνομαι Αθηναία εδώ, πολιτογραφούμαι και επίσημα. Γεννήθηκα στη Ρόδο, αλλά είμαι από την Κω, όπως είναι και ο πατέρας μου και η μητέρα μου, από δυο κοντινά χωριά. Παντρεύτηκαν πολύ νέοι, η μάνα μου με έκανε όταν ήταν είκοσι χρονών. Εγώ μεγάλωσα στην Κω, λοιπόν, πήγα σχολείο εκεί μέχρι τη Γ’ Δημοτικού και μετά ήρθαμε με τη μαμά μου στην Αθήνα. Ο πατέρας μου είναι δάσκαλος και η μάνα μου τελωνειακός, χώρισαν όταν ήμουν τεσσάρων. Είναι περίεργο, αλλά τα θυμάμαι όλα αυτά από τότε: η μαμά μου πήρε μετάθεση και ήρθαμε στην Αθήνα. Έχω δυο αδελφές ακόμα από τον δεύτερο γάμο του πατέρα μου. Δεν τις έχω δει πολλές φορές, ευτυχώς υπάρχει το Facebook. Η μαμά μου δεν ξαναπαντρεύτηκε, έχει έναν πολύ καλό σύντροφο, τον Διονύση, που μου έχει σταθεί σαν πατέρας. Αυτή είναι η οικογένεια. 

 

 

• Στο νησί πάω όλο και λιγότερο, γιατί φεύγουν οι άνθρωποι, η γιαγιά μου, ο παππούς μου ‒ όλο κάτι γίνεται με τις δουλειές και δεν πηγαίνεις. Πέρσι ήθελα να πάω και δεν μπόρεσα λόγω πανδημίας, φέτος πάλι, ευτυχώς, θα έχω δουλειά το καλοκαίρι και δεν θα πάω. Οπότε πάει κάπως έτσι. Όταν πήγαινα μικρή τα καλοκαίρια, στην Κω, ήμουν, πώς να το κάνουμε, το μαύρο πρόβατο. Ήταν κάτι ανόητα πράγματα, «γιατί κάνεις το κοτσιδάκι έτσι», «αυτό το κάνουν οι πουτάνες», «γιατί γύρισες δύο η ώρα», «κοίτα την ξαδέλφη σου». Δεν χρησιμοποιούσαν τη λέξη «πουτάνα», αλλά ήτανε ο τρόπος τέτοιος. Τους αγαπάω, είναι οι άνθρωποί μου, αλλά ήταν δύσκολο όλο αυτό. Επειδή είχαν χωρίσει και οι γονείς μου, πράγμα που δεν γινόταν τότε στα μικρά μέρη, ήταν ο τρόπος που αντιλαμβάνονταν τα πράγματα, αυτό μπορούσαν να πουν.

 

Πάντα πίστευα ότι κάτι δεν κάνω σωστά κι αυτό έγραψε μέσα μου. Τώρα το σκέφτομαι, μου έλειπε η επιβεβαίωση από μικρή. Έσκαγα, σκοτείνιαζα πολύ, ήταν και ένας φαύλος κύκλος. Οι άλλοι δεν σου τη δίνουν την επιβεβαίωση όπως θέλεις να σου τη δώσουν και αρχίζει μια τεράστια παρεξήγηση. Εγώ δεν ήθελα να μου πούνε «είσαι η καλύτερη, είσαι η ομορφότερη» και τέτοια, ήθελα τα βασικά, να μου πούνε «σε θέλω» με ό,τι σημαίνει αυτό. 

• Όταν ήρθαμε στην Αθήνα, μείναμε παντού, κυριολεκτικά. Μείναμε στη Γλυφάδα, στην Ηλιούπολη, στο Ελληνικό, στα Εξάρχεια, στου Γκύζη, εκεί όπου μένω και τώρα. Γενικά, αλλάζαμε πολλά σπίτια και αν με ρωτήσεις, δεν έχω γειτονιά. Και σε κάθε γειτονιά πάντα κάτι δεν μου αρέσει. Οι άνθρωποι, η περιοχή, δεν ξέρω. Δεν δέθηκα ποτέ, δεν έχω ωραία συναισθήματα για ένα μέρος. Από την Κω θυμάμαι πιο ωραία πράγματα, αλλά δεν το λες και γειτονιά. Στου Γκύζη είμαι είκοσι χρόνια, αλλά και αποδώ θέλω να φύγω σαν τρελή, να πάω κοντά σε θάλασσα, στη Βούλα, στη Γλυφάδα. Στη θάλασσα δεν πάω συχνά, παρόλο που είμαι από νησί. Δεν μπορώ αυτήν τη διαδικασία, να μπω στο αυτοκίνητο, να φτάσω, είναι μια καθίζηση, όχι, το κάνω μόνο για να πάει βόλτα και να τρέξει η Νόμπα, το σκυλί μου.

 

• Όπως ήμασταν σαν νομάδες με τα σπίτια, έτσι ήμουν και στα σχολεία. Πήγα σε ένα σωρό σχολεία, κάθε μετακόμιση και καινούργιο σχολείο, δεν θυμάμαι ούτε ποια ήταν. Η μάνα μου πέρασε πολύ δύσκολα όσο ήμουν στο σχολείο, γιατί με μεγάλωνε μόνη της και ήμουνα περίπτωση. Κακή περίπτωση. Έφευγα από το σπίτι, ήμουνα μέσα σε όλες τις καταλήψεις, τα έσπαγα όλα, με μάζευε αποδώ και από κει. Αν ήμουν στη θέση της, θα ήμουνα με χάπια. Με έναν μαγικό τρόπο, σήμερα είμαι «κυρία». 

Πατώντας  lifo.gr  θα εμφανιστεί ολόκληρη η συνέντευξη

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 30 Απριλίου 2021 23:09

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση