Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Παρασκευή, 02 Απριλίου 2021 19:47

Βαρετό σαν και εμάς που (δεν) το συζητάμε!

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ets16Τάσος Τσακίρογλου. Είναι γνωστό ότι τα θέματα γύρω από το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή «δεν πουλάνε», όπως λέμε στη δημοσιογραφική αργκό. Είναι βαρετά, είναι «τρομολαγνικά» και ρίχνουν μια γκρίζα σκιά στην ήδη επιβαρυμένη καθημερινότητά μας. Ποιος θέλει, αλήθεια, να ψυχοπλακώνεται με το λιώσιμο των πάγων, την εκτεταμένη ρύπανση του αέρα και των ωκεανών, την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, τα όλο και πιο συχνά ακραία καιρικά φαινόμενα και τα ρεκόρ που καταγράφουν κάθε χρόνο οι θερμοκρασίες σχεδόν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης; Πραγματικά βαρετό!

 Πολύ περισσότερο όταν η κατάσταση αυτή παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ περίπου ως αναπότρεπτη και «φυσική», αφού τα αποτελέσματά της αργούν να φανούν και αποκαλύπτονται σε βάθος χρόνου. Βολικό, πολύ βολικό όλο αυτό για τον «καπιταλισμό της καταστροφής», όπως ονομάζει ο γεωγράφος και φιλόσοφος Ντέιβιντ Χάρβεϊ, το σύστημα που κυριαρχεί επί των πάντων, τρώγοντας τις σάρκες του πλανήτη και των ανθρώπων.

Για τον Χάρβεϊ «εκείνο που καταστρέφεται περισσότερο είναι η ικανότητα να είμαστε άνθρωποι με οποιονδήποτε άλλο τρόπο πέρα απ’ αυτόν που απαιτεί και υπαγορεύει το κεφάλαιο», δηλαδή αρπακτικά με απεριόριστη απληστία, έλλειψη συνείδησης και παντελή αδιαφορία για τα πάντα που μας αφορούν. Η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι τα επενδυμένα συμφέροντα κλάδων του κεφαλαίου (όπως των ορυκτών καυσίμων) και ορισμένων κυβερνήσεων που με υπεροψία και έλλειψη κατανόησης οποιουδήποτε άλλου πράγματος πέραν των βραχυπρόθεσμων συμφερόντων τους τείνουν στη γενική καταστροφή.

Αλλα κομμάτια του κεφαλαίου βρίσκουν διέξοδο στην επένδυση, στις «πράσινες» τεχνολογίες (όπως η Γερμανία), μετατρέποντας τα περιβαλλοντικά ζητήματα σε νέους επιχειρηματικούς κλάδους, με κριτήριο το άνοιγμα νέων αγορών και την αύξηση της κερδοφορίας.

Ενδεχομένως ορισμένοι να προσεγγίζουν την κλιματική κρίση με ένα μεσσιανικό τρόπο, σαν μια νέμεση για τον καπιταλισμό, μόνο που αυτό το χαρτί είναι ήδη καμένο αφού μια κατάρρευση του κλίματος θα συμπαρασύρει και το ανθρώπινο είδος και όχι μόνο τους καπιταλιστές. Αλλωστε, η ψευδαίσθηση της επικείμενης κατάρρευσης του καπιταλισμού συνοδεύει για περισσότερο από εκατόν πενήντα χρόνια τους εχθρούς του.

Η Αριστερά κάθε είδους πρέπει να ενσωματώσει στο πρόγραμμά της την περιβαλλοντική δράση σαν μια ουσιώδη συνιστώσα και να προσπαθήσει να επεξεργαστεί φιλοσοφικά, οικονομικά και πολιτικά τη σχέση ανθρώπου-φύσης, προκειμένου να κινητοποιήσει κυρίως τους νέους, τους οποίους αφορά η κλιματική αλλαγή, καθώς θα είναι το σκηνικό του μέλλοντός τους. Οπως έδειξαν οι κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων σε όλο τον κόσμο, υπάρχει μια πρώτη ύλη για κάτι τέτοιο.

ets15Επιπλέον, η προοπτική της δημοκρατίας είναι άμεσα συνδεμένη με την κλιματική κρίση, αφού η διαχείριση της τελευταίας θα απαιτήσει στο (όχι και τόσο μακρινό) μέλλον αυταρχικές λύσεις και κατασταλτικά μέτρα ασύλληπτης έκτασης σε σχέση με ό,τι γνωρίζουμε σήμερα. Το μεταναστευτικό, οι ανισότητες, η φτώχεια, οι ταξικές διαιρέσεις και η εκτόπιση πληθυσμών ενδεχομένως θα κάνουν τα αντίστοιχα προβλήματα του παρελθόντος να μοιάζουν με μικρούς πονοκεφάλους.

Καθήκον της πολιτικής οικολογίας, με όποιο χρωματικό πρόσημο, είναι να αξιοποιήσει όλες τις διαθέσεις αντίστασης και πολιτικής ανυπακοής, έτσι ώστε η τρέλα και η απληστία μιας συντριπτικής μειοψηφίας να μην οδηγήσει σε αργή και οδυνηρή καταστροφή έναν ολόκληρο πλανήτη και τη μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων του.

Μας αφορά ή είναι λίγο «βαρετό»;

Πηγή:  efsyn.gr  

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 02 Απριλίου 2021 20:03
Σούζη Παλαιοκώστα

Τελευταία άρθρα από τον/την Σούζη Παλαιοκώστα

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση