Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2020 19:41

Οι απέναντι, του Yorgos Kyriakopoulos, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
fab12Συχνά ανεβάζω εδώ με θαυμασμό αυτό το ταρατσάκι απέναντί μου. Θαυμασμό γιά τον μικρό Παράδεισο των φυτών ανάμεσα στις δορυφορικές κεραίες και τα απλωμένα ρούχα, θαυμασμό γιά τα "σαλονάκια" με παλιοκαιρισμένα μπαμπού ή φερ φορζέ έπιπλα (τα περισσότερα μαζεμένα από τον δρόμο), θαυμασμό γιά τον τρόπο που ζουν και διασκεδάζουν, πάντα διακριτικά και πάντα καλόκαρδα και με περίσσεια κεφιού.
 Είναι μιά ομάδα αλλοδαπών ενοίκων, που αλλάζει συχνά σύνθεση, αλλά όχι πνεύμα. Ουκρανοί, Σύροι, Αφγανοί, Πολωνοί, Αφρικανοί (κάποτε και πολλοί Αλβανοί, που πιά δεν καταδέχονται τους "ξένους"...), όλοι σε διαφορετική κάθε εξάμηνο αναλογία να μιλούν μεταξύ τους ελληνικά, να παίζουν Καφκικό σκάκι ή κάποιο Ανατολικοευρωπαϊκό παιχνίδι με τράπουλα στο τραπέζι δεξιά, νεαρά παιδιά να διαβάζουν κόμικς ή μηνύματα στο κινητό, να κάνουν κανένα μπάφο και να φιλιούνται στο μισοσκόταδο με πολύ σιγανή μουσική, οικογένειες να χαίρονται με τους συγκάτοικούς τους την ψησταριά τους τις Κυριακές το απόγευμα, φίλοι των νεαρών παιδιών που έχουν έρθει να δουν μαζί την Ακρόπολη στο ηλιοβασίλεμμα με μπητάτη μουσική και μπύρες και το κλασικό "μαλάκα" ή "δικέ μου" ή "κολλητέ" σε κάθε τρίτη φράση τους, γελώντας εγκάρδια.
Ποτέ δεν με έχουν ενοχλήσει. Ποτέ δεν χορταίνω τα γέλια τους στην ησυχία της νύχτας. Πάντα μου κρατάνε μιά ιδιότυπη συντροφιά ζωής, όποιες εποχές είμαι μονήρης, αλλά παραμένουν και μιά ευχάριστη κοινωνική υπενθύμιση όποτε είμαι σε σχέση ή με τους φίλους μου στο δικό μου ταρατσάκι απέναντι.
Αγαπώ τους γείτονές μου, χωρίς να τους ξέρω προσωπικά. Μοιάζει να έχουμε συμφωνημένη μεταξύ μας μιά ειρήνη, όπου η ευτυχία των μεν δεν καταπιέζει την ευτυχία του δε. Τουναντίον την πλουτίζει σε συναίσθημα και αληθινή κοινωνικοποίηση, χωρίς ούτε στο ελάχιστο να καταργεί την ιδιώτευσή του. Πολιτισμένα πράγματα!
Κι εδώ και λίγες μέρες σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή αυτών των πρώην κατατρεγμένων, αν αντί γιά μιά ελεύθερη (και παραγωγική) ζωή, τους είχαμε απάνθρωπα κλεισμένους σε κάποια Μόρια.
Μη σοκαριστείτε με την "αφέλειά" μου. Αλλά χαίρομαι τόσο πολύ που κάηκε αυτό το κολαστήριο. Ελπίζω μόνο να μας βάλει να σκεφτούμε σαν ελεύθεροι και φιλοπρόοδοι πολίτες. Όχι να μας εξάψει πάλι ανούσια πάθη ή να συζητάμε αποκλειστικά το ποιός και γιατί το έκαψε, λες και δεν θέλαμε όλοι οι λογικοί άνθρωποι, Έλληνες και Ευρωπαίοι και μετανάστες, να καεί.
Υ.Γ. Λέει συχνά πυκνά ο Πρωθυπουργός ότι πρέπει να έχουμε σύνορα και να μη γινόμαστε εργαλείο πίεσης. Εντάξει, συμφωνώ. Λέει εξ ίσου πυκνά ότι χρειαζόμαστε εργατική δύναμη γιά την ανάπτυξη και ότι με την δημογραφική μας κατάσταση η εξίσωση δεν βγαίνει χωρίς μετανάστες. Εντάξει, και σ΄αυτό συμφωνώ. Να προσθέσω όμως ότι χρειαζόμαστε και ψυχή γιά να φέρουμε αυτούς τους ανθρώπους στα ειρηνικά και ευτυχισμένα νερά μας. Την έχουμε?
Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2020 19:59
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση