Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Ζωή Σταύρου

Ζωή Σταύρου

Θα πρωτοτυπήσω για άλλη μια φορά και θα σας πω ότι σήμερα δεν γιορτάζω . Όχι με τον τρόπο τουλάχιστον που συνηθίζεται...
Για να το διατυπώσω καλύτερα, σήμερα γιορτάζω τις ζωές των άλλων. Γιορτάζω τα έργα και τις ημέρες σπουδαίων γυναικών και τιμώ τη μνήμη τους...

Να κοιτάω τις φλόγες στο τζάκι θέλω, πίνοντας ζεστό καφέ και να περιμενω να γίνει η ώρα καπως αποδεκτή για να ανοίξω κόκκινο κρασί. Να έχω ρίξει μια φλις κουβερτούλα μόνο για την παρηγορητική αίσθηση που αφήνει και να μαζέψω τα πόδια μου στην άνετη τεράστια πολυθρόνα. Μια στοιβα βιβλία που με περιμένουν μήνες ολόκληρους να μην τα ακούω πια να κλαψουρίζουν... Βαθιά σιωπή κι ένα ανεπαίσθητο κράκ από κλαράκια στη φλόγα. 

Να τριζοβολούν. Είναι η αγαπημένη μου χειμωνιάτικη λέξη.

Δευτέρα, 07 Νοεμβρίου 2016 10:52

Φερσέφασσα

Έζησα χιλιάδες χρόνια. Θυμάμαι κάθε φορά τα τελευταία εκατό. Με έχουν αποκαλέσει κατά καιρούς με διάφορα ονόματα, αν κάτι θαυμάζω στους ανθρώπους είναι η επινοητικότητά τους. Άδης, Χάρος, Ίφθιμος, Πλούτωνας, Κρατερός, Στυγερός, Άδμητος, Ζαγρέας, Θάνατος. Κάποια για να με καλοπιάσουν, κάποια άλλα, όχι και τόσο ευγενικά. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω ποιο είναι το όνομά μου, δεν θυμάμαι να υπήρξα ποτέ παιδί, δεν ξέρω ποια ήταν η μητέρα μου, ούτε αν είχα ποτέ. 

Πέμπτη, 06 Οκτωβρίου 2016 16:15

Ανθρώπων έργα

Θέλω να κάνω μια σύγκριση. Δεν το συνηθίζω. Δεν μου άρεσαν ποτέ οι περίεργες συγκρίσεις και ας ζούμε στην εποχή των συγκρίσεων. Ένα πρόχειρο παράδειγμα, το έχουμε όλοι διαβάσει εδώ κι εκεί: «λέτε για τους πρόσφυγες, αλλά για τα ελληνάκια που πεινάνε τίποτα» και λίγο πιο πίσω θυμάμαι: «λέτε για το ξανθό κοριτσάκι που ζούσε με τους Ρομά, αλλά αν ήταν κανένα μαυροτσούκαλο, απαρατήρητο θα περνούσε» Δεν μου αρέσουν αυτές οι συγκρίσεις. θα σταθώ στη μέση. Όλα για όλους ήταν πάντα η δική μου στάση. Υπέρ όλων. Και για τους Έλληνες και για τους πρόσφυγες και για τα ξανθά και για τα μαυροτσούκαλα αγγελάκια και για τα σκυλιά και για τα γατιά… μα πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα για τα παιδιά. 

Κυριακή, 02 Οκτωβρίου 2016 16:24

Αν γλιτώσει το παιδί

Το κρατάει σφιχτά στα χέρια του και τρέχει προς το ασθενοφόρο. Μπαίνει μέσα τρέμοντας σύγκορμα. Φοράει το κράνος του διασώστη, φοράει τα δάκρυα του διασώστη.
Εκείνο έχει κουρνιάσει στην αγκαλιά του, σκονισμένο, καταματωμένο. Είναι μια αγκαλιά που δεν την αναγνωρίζει. Οι αγκαλιές που ξέρει, εκείνες που στην γνώριμη ζεστασιά τους αισθάνθηκε ασφάλεια, χάθηκαν μια για πάντα, θυσία σ’ έναν βωμό που μόνο ντροπή θα φέρει στο μελετητή της ιστορίας του μέλλοντος.
Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016 12:39

Θεολόγοι και Θεολόγοι, της Zoe Ztavrou, από το fb

Mια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Μαρία. Θα μου πείτε γιατι Μαρία; Να το έλεγαν Δανάη ξέρω' γώ. Ναι, θα μπορούσαν να το έλεγαν Δανάη, αλλα εδώ κουμάντο κάνω εγώ . Η Μαρία λοπόν πήγαινε σχολείο και διδασκόταν πολλά και ενδιαφέροντα μαθήματα και φυσικά θρησκευτικά. Ο μπαμπάς και η μαμά της Μαρίας ήταν άθρησκοι, χωρίς ουρά και κέρατα και κόκκινα μάτια όμως. Επειδή όμως δεν ήταν άνθρωποι με ακραίες θέσεις δεν ζήτησαν απαλλαγή του παιδιού από το μάθημα των θρησκευτικών.

Χθες το βράδυ, η κόρη μου, μου φώναξε με ενθουσιασμο "μαμά, έχει αγώνες κολύμβησης!!"
Τρελαίνεται να βλέπει καταδύσεις και γενικά οτιδήποτε έχει να κάνει με σπορ στο νερό.

Καθόμουν στο μπαλκόνι και διάβαζα ένα βιβλίο όταν κάποια στιγμή περνάω από μπροστά της και βλέπω το πρόσωπό της με μια εκφραση μεταξύ σοκ και φρίκης.