Βαρβάρα Τσιδεμιάδου

Βαρβάρα Τσιδεμιάδου

filoΚάθε Τετάρτη που πηγαίνω στη  λαϊκή της Δραπετσώνας επισκέπτομαι συχνά ένα συμπαθητικό εργαστήριο και αγοράζω διάφορα πράγματα. Να, όπως φύλλο για πίτες, πίτσες, και μια ποικιλία από πιτάκια, που όλα σταθερά μου αρέσουν. Συζητώντας με φίλους και γείτονες κατέληξα στο συμπέρασμα πως τα προϊόντα αυτού του εργαστηρίου είναι πολλοί εκείνοι που τα βρίσκουν νόστιμα και καλά. 

Όταν τώρα μπαίνω μέσα στο εργαστήριο υπάρχει ένα σκηνικό που με γοητεύει. Κατ’ αρχάς μοσχομυρίζει ο χώρος από τα υλικά. Οι εργαζόμενοι ανοίγουν φύλλα και τυλίγουν τις πίττες που κατασκευάζουν εκείνη τη στιγμή. Αν τους χαιρετήσεις γυρνούν και σου χαμογελούν γλυκά. Είναι χαλαροί. Χωρίς εκείνη την ένταση και μουρτζουφλιά των εργασιακών χώρων.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η εισήγηση που έκανε η κα. Βασιλική Κοκκίνου στην εκδήλωση που οργάνωσε η Δημοτική Βιβλιοθήκη Δραπετσώνας για το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου "Στο αυτί της αλεπούς", εκδόσεις Καστανιώτη, την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2016. 

Η σημαντική συγγραφέας, η κυρία Ευγενία Φακίνου, που μας τιμά απόψε με την παρουσία της, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σύζυγός της είναι ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Μιχάλης Φακίνος, στον οποίο, όπως έχει πει σε μια συνέντευξή της, οφείλει την στροφή της στη συγγραφή βιβλίων.

Περάσαμε ένα όμορφο απόγευμα στη βιβλιοθήκη της Δραπετσώνας την Πέμπτη 20/10.
Προσκεκλημμένη αυτή τη φορά ήταν η Ευγενία Φακίνου με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου της " Στο αυτί της αλεπούς".

Τέτοιες εκδηλώσεις έχουν γίνει κι άλλες φορές και μας έχουν επισκεφτεί διάφοροι συγγραφείς.
Όταν την άνοιξη ήρθε ο Μάρκαρης, μία φιλόλογος του 2ου Γυμνασίου, ως προσκεκλημένη, έφερε μαθητές της που είχαν πριν διαβάσει ένα βιβλίο του και συμμετείχαν στη διαδικασία της παρουσίασης και της συζήτησης που επακολούθησε.

Γύρισα από τη Βουλγαρία μετά το δεκαπενταύγουστο και έπεσα στους βρωμερούς μας κάδους. Απελπίστηκα.

Η Βουλγαρία είναι ένα πολύ φτωχό κράτος που εξαθλιώθηκε στη δεκαετία του '90 και προσπαθεί από τότε με νύχια και με δόντια να επιβιώσει.
Το 2015, επίσημα, είδε ότι ο πληθυσμός της μειώθηκε σημαντικά. Μετανάστευση η βασική αιτία και φυσικά συνεχίζει να μειώνεται όπως λένε, διότι η φτώχεια είναι παρούσα και είναι μεγάλη. 
"To Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για μια ολόκληρη εβδομάδα ανοίγει τις πόρτες του στους Φορείς της πόλης του Πειραιά οι οποίοι θα παρουσιάσουν στη σκηνή του τις δημιουργίες τους. Θέατρο, εικαστικά, μουσική, χορός συνθέτουν το μπουκέτο των εκδηλώσεων του επταημέρου. Σας περιμένουμε....."
 
Εδώ και 9 χρόνια, στο μικρό θέατρο "Κωσταράκος" στα Καμίνια, γίνεται το Μαθητικό Φεστιβάλ Θεάτρου Γυμνασίων και Λυκείων του ευρύτερου Πειραιά.
 
Εξ αιτίας των σχολικών εξετάσεων η διοργάνωση αρχίζει τον Μάιο και τελειώνει τέλος Ιουνίου (26/6).
 
Εκεί θα δεις άπειρες δημιουργικές εκφράσεις, καινούργια φυντάνια να ξεφυτρώνουν, κόσμο να παρακολουθεί, ένα οργασμό δουλειάς. Είναι εντυπωσιακό που τόσα πολλά σχολεία ανεβάζουν παραστάσεις.
Σιγά σιγά τελειώνει και φέτος το καλοκαίρι.
Θεωρώ χρέος να αναφερθώ στο αστικό θέρετρο που υποδέχτηκε άπειρο κόσμο, μαζί και μένα, τον όρμο της Καστέλας που τα τελευταία χρόνια αποκαλείται "Βοτσαλάκια" και παλιά τον ξέραμε ως "του Παρασκευά".

Με το έργο "Νο", μια όμορφη ταινία του Χιλιανού Πάμπλο Λαρέιν, με ιδιόρρυθμο σενάριο που βασίστηκε σε ένα πραγματικό γεγονός στο τέλος της δικτατορίας του Πινοσέτ, έληξαν οι προβολές στο «Μελίνα».