Ψυχο και Φιλοσο / εσωτερικά

Ψυχο και Φιλοσο / εσωτερικά (88)

french_revolution_4

14 Ιούλη του 1789: Η εφόρμηση των Αβράκωτων και η άλωση της Βαστίλης

 

                             Μέρος πρώτο

 

       

 

      «οΰτε γάρ άρχειν οΰτε άρχεσθαι έθέλω»

 

Προοίμιο

 

Δεν υπάρχει μόνο η αρχαία σκουριά αλλά και ο χρυσός και ανεξάρτητα από το αν πιστεύουμε ότι προερχόμαστε απευθείας ή όχι από τους αρχαίους, η κληρονομιά τους είναι ανεκτίμητη. Ιδιαίτερα στις μέρες μας όπου μεγάλο κομμάτι  (η πλειοψηφία, αν θέλετε ), της καταπιεσμένης – εκμεταλλευομένης ανθρωπότητας προσπαθώντας να απαντήσει ή να βρει νέα ταυτότητα στο χάος που παραγάγετε από την κρίση του κυρίαρχου   καπιταλιστικού παγκοσμιοποιημένου συστήματος, κρίση  που είναι οικονομική,  περιβαλλοντική, κοινωνική, θεσμική και πολιτισμική προσφεύγει στους μεσσιανισμούς προτέρων δογμάτων ή σε έναν “νέο” ανορθολογισμό.

xidaras7Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (www.xidaras.gr)  

Πριν αναφερθούμε αναλυτικότερα στην έννοια της ‘’μοναξιάς’’ καλό θα ήταν να την ξεχωρίσουμε από αυτήν της ‘’μοναχικότητας’’. Η μοναχικότητα αναφέρεται στην κατάσταση του να είναι κανείς μόνος, χωρίς συντροφιά, συνήθως με την θέληση του, επειδή επιλέγει να ζει μόνος του, χωρίς παρέα, η τάση απομόνωσης από το κοινωνικό περιβάλλον κλπ… Η μοναξιά από την άλλη είναι και αυτή μία εσωτερική κατάσταση, συνήθως όμως έχει μία απόχρωση αρνητική…

xidaras6

 

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα

Το τελευταίο διάστημα, η καθημερινότητα όλων μας έχει κατακλυστεί από έννοιες, λέξεις κι εντέλει μια πραγματικότητα δυσοίωνη και απειλητική: Μνημόνια, κρίση, ανεργία, αβεβαιότητα, έλλειψη κοινωνικής συνοχής και ομόνοιας.

Σε ατομικό επίπεδο οι παραπάνω συνθήκες φυσικά και δεν ευνοούν την αισιοδοξία, ένα αίσθημα ψυχικής ανάτασης τόσο απαραίτητο για την δημιουργικότητα και την ευτυχία. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει: Νοιώθουμε απειλή και αναστάτωση σε ένα περιβάλλον χωρίς σιγουριά, σε μια κοινωνία που δονείται αδέξια και χωρίς σαφή προσανατολισμό.

merez“ Καμιά επανάσταση δε μπορεί να γίνει μέσο απελευθέρωσης για τον άνθρωπο, αν τα μέσα που χρησιμοποιούνται για να την προωθήσουν δεν είναι ταυτόσημα στο πνεύμα και στην προοπτική με τους σκοπούς που θέλουν να επιτύχουν. Η επανάσταση… είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα τ’ άλλα η επανεκτίμηση και ο φορέας νέων αξιών. Είναι ο μεγάλος δάσκαλος της νέας ηθικής, που εμπνέει τους ανθρώπους μ’ ένα καινούργιο νόημα για τη ζωή και τις εκδηλώσεις της, ενώ στις κοινωνικές σχέσεις, είναι ο διανοητικός και πνευματικός αναπλάστης ”. Έμμα Γκόλντμαν *

Max Ernst (Γέννηση ζωόμορφου ζευγαριού,1933)

xidaras5Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας (simvouleftikigamou.gr)  

Ο γάμος είναι η τελετουργική κορύφωση μιας σχέσης. Το επίσημο άνοιγμά της στην κοινωνία: Το ζευγάρι ενώπιον θεού και ανθρώπων δεσμεύεται πίστη και αφοσίωση. Και μετά ακολουθεί ο έγγαμος βίος. Συχνά μια φυλακή, ένας εγκλωβισμός για δυο ανθρώπους, όταν δεν καταφέρνουν να συμβιώσουν αρμονικά. Αντιθέτως όσα ζευγάρια πετυχαίνουν την αρμονική συμβίωση μας βεβαιώνουν ότι είναι υπέροχο. Σαν το καλό κρασί που όσο παλιώνει τόσο καλύτερο γίνεται.

Τι κάνει όμως το κρασί να παλιώνει με επιτυχία; Τι κάνει τον χρόνο σύμμαχο αντί για εχθρό;

xidaras4Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr)  

Το να μπορούμε να συγχωρέσουμε είναι «δύναμη». Είναι ένα μέσο για να προάγουμε την ποιότητα της ζωής μας, την καθημερινότητα μας – κυρίως με όρους ψυχικής ηρεμίας, αλλά και αυτοί με την σειρά τους επηρεάζουν και τις πιο πρακτικές εκδοχές  των εκάστοτε δράσεων μας…

 

xidaras3

 

Επιμέλεια κειμένου Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος.  www.xidaras.gr

''ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, σου λέω''!!!

Πόσες φορές το ένιωσα , πόσες φορές το είπα στον εαυτό μου. Άλλα… στο τέλος δειλά, αργά, πάντα κάτι κατάφερνα.
Τώρα???? Γιατί με τρομάζει τόσο? Γιατί έστω και στη σκέψη μόνο το πρώτο πράγμα που μου έρχεται είναι αυτό : ¨ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ¨.
              Τι πραγματικά με φοβίζει? Γιατί δεν μπορώ? Γιατί δε θέλω ούτε καν να προσπαθήσω? Γιατί τα παρατάω τόσο εύκολα?   
              Φοβάμαι την αποτυχία? Ή μήπως την απογοήτευση? Ή δεν ξέρω και εγώ τι?

Ποιο είναι το δικό μου παλούκι, που με κρατάει αλυσοδεμένη?

xidaras1Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)   

Λουλούδια ολάνθιστα, πολύχρωμα, μυροφόρα. Τα παιδιά είναι μπαξέδες με κάθε λογής λουλούδια να ξεπετάγονται εδώ και εκεί, κάθε εποχή, κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Η ζωή είναι ωραία με τα παιδιά και είναι άδεια χωρίς αυτά. Γι’ αυτό προσοχή! Προσοχή τα παιδιά, προσοχή στα παιδιά. Τα παιδιά θέλουν φροντίδα, θέλουν αγάπη, αποδοχή και ενσυναίσθηση. Χρειάζεται να είμαστε δίπλα τους κάθε στιγμή που μας έχουν ανάγκη, σε κάθε φάση της ζωής τους, της ανάπτυξής τους(έτσι και αλλιώς θα έρθει η ώρα που από μόνα τους δεν θα μας χρειάζονται πια και τότε θα έχουμε άπλετο χρόνο για τον εαυτό μας….)

xintarasΓράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr)  

 

Πραγματικά αναρωτιέμαι, μερικές φορές, τι μας κρατάει σταθερούς (άλλοι θα πουν αλυσοδεμένους) και δεν αλλάζουμε; Κατανοώ βέβαια τη δύναμη της συνήθειας, και των βιωμάτων μας... Την δύναμη που έρχεται με φόρα από το παρελθόν, συμπαρασύροντας στο πέρασμα της κάθε τι νέο, κάθε τι διαφορετικό...

Αρκεί όμως αυτό; Αρκούν τα υπάρχοντα βιώματα του παρελθόντος για να διαμορφωθεί το εκάστοτε παρόν και μέλλον μας...; Μας αρκεί μια τέτοια ζωή, μια ζωή με τόσους περιορισμούς;

xidaras photoΓράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr)  

 Η δύναμη της συγχώρεσης αναφέρεται πολύ συχνά στην “εργαλειοθήκη” της ψυχολογίας και της ψυχοθεραπείας. Όχι άδικα. Το να μπορούμε να συγχωρέσουμε τους άλλους, είναι ένα ισχυρό μέσο για να πάμε παρακάτω την ζωή μας, να προχωρήσουμε χωρίς “κρατούμενα”, χωρίς “υποχρεώσεις”.

 

Σελίδα 1 από 7