Διηγήματα

Διηγήματα (89)

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η εισήγηση που έκανε η κα. Βασιλική Κοκκίνου στην εκδήλωση που οργάνωσε η Δημοτική Βιβλιοθήκη Δραπετσώνας για το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου "Στο αυτί της αλεπούς", εκδόσεις Καστανιώτη, την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2016. 

Η σημαντική συγγραφέας, η κυρία Ευγενία Φακίνου, που μας τιμά απόψε με την παρουσία της, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σύζυγός της είναι ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Μιχάλης Φακίνος, στον οποίο, όπως έχει πει σε μια συνέντευξή της, οφείλει την στροφή της στη συγγραφή βιβλίων.

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016 13:54

Ο έρωτας κατά Πλούταρχο

Συντάκτης

«Ο ΕΡΩΤΑΣ ΟΥΤΕ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ

ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟΜΙΑΣ,

όπως ο θυμός, ούτε περνάει και

φεύγει γρήγορα, παρόλο που λένε πως έχει φτερά.

Αντίθετα, φουντώνει σιγά-σιγά,

σχεδόν σαν να λειώνει μέσα μας.

Και από τη στιγμή που αγγίξει την ψυχή,

μένει εκεί για πολύ καιρό,

και σε μερικούς ανθρώπους δεν ησυχάζει ούτε κι όταν γεράσουν,

αλλά παραμένει ακμαίος, φρέσκος και θαλερός,

ακόμη κι αν ασπρίσουν τα μαλλιά τους.

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016 18:35

Στο γκισέ, της Βυζαντίας Πυριόχου Γκυ

Συντάκτρια

Μιας και δεν μου έταξες ταξίδια – μιας και δεν μου πήρες δώρα – μιας και δεν μου έσκαγες χαμόγελα τα πρωινά – πέρασε έτσι ο καιρός, χαμένος, σκοτεινός. Σε ένα παλιογκισέ μιας παλιοτράπεζας, να σε κοιτώ και να σπαράζω. Κάθε μέρα στο γκισέ σου – και όταν άδειαζε άλλη ουρά, όταν μου έκανε νόημα άλλος υπάλληλος, έκανα πως χτυπούσε το κινητό μου (το δάχτυλο πάντα κολλημένο στην ψευδή κλήση) και το σήκωνα, κι έλεγα στον εαυτό μου που γελούσε στην άλλη άκρη του ακουστικού

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016 18:11

Εξοχικό, του Κώστα Περούλια

Συντάκτρια

Έφτανα στου κυρ Τζώνη, έστριψα, και είδα στο βάθος όπου χώριζε ο δρόμος το κτήμα με τις φιστικιές του Γούλα.

Ο κυρ Τζώνης είχε πάει να ζήσει είκοσι χρόνια στη Μόσχα και είχε γυρίσει μια μέρα με τη γυναίκα και την πεθερά του που ’ταν Ρωσίδες τον καιρό που κανείς δεν έφευγε από τη Σοβιετική Ενωση, αγόρασε το οικόπεδο απ’ τον Ντούνη, σήκωσε πάνω σε μια κοντή βάση από τσιμεντόλιθους ένα λυόμενο από κίτρινο τσίγκο σαν του Γούλα κι έμεινε εκεί μέχρι που πέθανε.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Χαβιέρ Μαρίας "Ερωτοτροπίες", που κυκλοφόρησε στην Μαδρίτη το 2011 και στην Ελλάδα το 2015. Μια παρουσίαση των Ερωτοτροπιών αναρτήσαμε στην Σταγόνα, μιας και μας προέκυψε ως ένα έργο που μας άρεσε πιο πολύ από όσα μυθιστορήματα διαβάσαμε από την αρχή του χρόνου. Το απόσπασμα αυτό ως ύφος είναι χαρακτηριστικό του έργου, αλλά ως περιεχόμενο δεν έχει μεγάλη σχέση με το βασικό θέμα του, που είναι ο έρωτας και ο θάνατος. Στο μυθιστόρημα όμως αυτό παράλληλα με τον κυρίως ποταμό ρέουν και πολλοί ας πούμε παραπόταμοι, που γεμίζουν και γεμίζονται από το μεγάλο ποταμό.

«Τι κάνει το ψάρι, μαμά;» ρώτησε η Αννα.

Ημασταν καθισμένοι οι τρεις μας στην προβλήτα της Αγίας Μαρίνας και παρακολουθούσαμε τους ψαράδες καθισμένους στη σειρά με τα καλάμια τους. Ενας από αυτούς είχε πιάσει ένα μικρό ψάρι κι εκείνο σπαρταρούσε πάνω στο τσιμέντο.

«Χορεύει» της είπε η μαμά.

Είναι δώδεκα χρόνων και υπέρβαρος, η βερμούδα κολλάει στα μπούτια του, το μπλουζάκι διαγράφει τα περιττά κιλά του. Πατάει στραβά τα σταράκια του κι οι κάλτσες τον σφίγγουν στις γάμπες, δεν αντέχει άλλο, είναι στο τσακ να τα παρατήσει.

Ηρθε μες στο λιοπύρι στις μπασκέτες του δήμου, 35 υπό σκιάν, για να ‘χει το δικό του μισό γήπεδο και κυρίως το δικό του καλάθι. Προχθές τα μεγαλύτερα παιδιά τον έδιωξαν, «που πας, ρε μπούλη, χάσε κάνα κιλό, βάλε αερόσολες κι ύστερα έλα πιάσε μπάλα». Κι ένας, ο πιο μάγκας, ο πιο νταής, πήρε το μαχαίρι που είχε στην τσέπη και του ξεπάστρεψε τη βαλβίδα. Εφυγε όλος ο αέρας με δυο μαχαιριές, τσακ μπαμ, κι ο Δημήτρης σκεφτόταν, να έφευγαν και τα δικά μου κιλά, να έτσι, μια κι έξω.

Παρασκευή, 08 Ιουλίου 2016 04:06

Η αγάπη είναι μόνο μία, του Χόρχε Μπουκάι

Συντάκτρια

Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει: τον δικό του.

Μπορώ να κάνω ένα σωρό πράγματα για να σου εκφράσω, να σου δείξω, να σου αποδείξω, να επιβεβαιώσω ή να υποστηρίξω ότι σ’ αγαπώ, όμως, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω με την αγάπη μου, κι αυτό είναι να Σ’ ΑΓΑΠΩ, να ασχολούμαι μαζί σου, να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου όπως τα νιώθω. Και το πώς τα αισθάνομαι είναι ο δικός μου τρόπος να σ’ αγαπώ.

Ξαναβουτώ φορώντας τα κολυμβητικά γυαλάκια μυωπίας (ειδική παραγγελία – 300 ευρώ, στη Speedo) στο ένα-ενάμισι μέτρο, όχι βαθιά, για να παρατηρήσω, πάλι κανένα κοπαδάκι αθερίνες.

Μου έχουν γίνει εμμονή τις τελευταίες μέρες, που παραθερίζω εδώ στο Πήλιο, και βουτώ σε αυτόν τον βραχώδη ορμίσκο όπου ευτυχώς δεν πατάει πόδι ανθρώπου.

Περί στάσεων

Η σοφία είναι συνέπεια μιας στάσης.

Δεν είναι όμως σκοπός της στάσης, γι'αυτό και δεν μπορεί να προτρέψει κανέναν να μιμηθεί τη στάση.

Όπως τρώω εγώ, δε θα φάτε κι εσείς. Αν όμως τρώτε όπως εγώ, θα σας φανεί χρήσιμο.