Διηγήματα

Διηγήματα (89)

nanopulu1Πρωτοδιάβασα Γ. Βιζυηνό (Βιζύη Τουρκίας, 1849 - Αθήνα, 1896) στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 (ΒΙΠΕΡ, δρχ.28, σελ.400) σε πολυτονικό, βεβαίως. Διάβασα σαν  ‘αποφασισμένος αναγνώστης’(Μ.Φάις), διόλου όμως προετοιμασμένος, ευτυχώς. Διάβασα σαν  ‘’σκυθρωπό  παιδί’’(Μ.Φ.) που δεν είχε ταξιδέψει στη Θράκη. Μόνο απ΄το χωριό του στην Πελοπόννησο ως την Αθήνα για τις σπουδές. Είδα έναν κόσμο που δεν υπήρχε πια. Δεν ήταν ο κόσμος του δικού μου χωριού αλλά θα μπορούσε και να είναι. Μια μάνα με ανθρώπινες αδυναμίες. Αρρώστια και θάνατος στο σπίτι.

Τετάρτη, 05 Σεπτεμβρίου 2018 20:31

Η κατάνυξη του θέρους, της Μυρσίνης Γκανά

Συντάκτρια

gkanaΠολλά χρόνια μετά, είκοσι, τριάντα; η μόνη ανάμνηση που θα πρόβαλλε από το συρτάρι της μνήμης με το ταμπελάκι «καλοκαίρι» θα ήταν εκείνα τα μεσημέρια στο μοναδικό νησί που ένιωσε ποτέ λίγο δικό της. Το μοναδικό στο οποίο πήγε πάνω από δύο φορές. Το μοναδικό στο οποίο πίστεψε ότι μπορούσε να ανήκει. Το μοναδικό από το οποίο είχε προκατασκευασμένες μνήμες πολύ προτού το επισκεφθεί.

Τι καλοκαίρια ήταν αυτά, χωρίς ανάμνηση βουτιάς; Ούτε γαλάζιο ούτε στραφταλισμοί νερού κι απέραντος ορίζοντας. Η ανάμνηση είχε το χρώμα του φιλμ που έχει καεί από το φως. Μονάχα αυτό υπήρχε.

giannatuΜου είπε πως η Πηνελόπη θα έπρεπε να είναι η προστάτιδα όλων των συγγραφέων. "Κεντούν και ξηλώνουν κάθε φορά τα ίδια γράμματα, γράφουν την ίδια ιστορία ξανά και ξανά". "Οι συγγραφείς", συμπλήρωσε, " είναι πλάσματα που προτιμούν να ζουν καθηλωμένα, που περιμένουν κάποιον ή κάτι: μια γυναίκα, τον Οδυσσέα, τον Γκοντό, τον Χάρο, τους βαρβάρους, το τρένο, ένα γράμμα - δεν έχει σημασία ποιον ή τι. Η αναμονή είναι η πρόφαση για να γράψουν μια ιστορία". 

Του είπα ότι σε μία τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε ο Σέρχιο Πιτόλ για την ελληνική τηλεόραση ισχυρίζεται το ίδιο. Ο συγγραφέας σ'ένα ταξίδι του στην Ιταλία περίμενε σ'ένα καφέ μια γυναίκα κι έτσι ξεκίνησε να γράφει ένα διήγημα. Παρότι είχε εκδώσει ένα βιβλίο με ιστορίες, ένα είδος φόρου τιμής στη γιαγιά του, σ'εκείνο το καφέ που περίμενε μια γυναίκα πήρε στα σοβαρά τον εαυτό του ως συγγραφέα.

gianaras2με κέρατα επιβλητικά, διασχίζει αμέριμνο τον έρημο νησιώτικο δρόμο. Βαθιά νυχτωμένο, καθώς η μοίρα του έχει προ πολλού σφραγιστεί, σκαρφαλώνει έπειτα στης πλαγιάς το απότομο πρανές. Μελανή κηλίδα στο ξασπρισμένο μεσημβρινό τοπίο, πιο ζοφερό κι από ξάστερη νυχτιά, με κέρατα ελικοειδή, βασιλικά, σύμβολο δυσοίωνο, σκοτεινό, μιας μοίρας συλλογικής, βαδίζει αργά, αριστοκρατικά, με το μέτωπο υψωμένο καταπάνω στον καιρό.

Δευτέρα, 06 Αυγούστου 2018 15:55

Ο πρωινός καφές, του Θοδωρή Γκόνη

Συντάκτης

kafesΕΔΩ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ξαναγύρισα στον πρωινό καφέ, στα λόγια, στις ιστορίες και στις συμβουλές του, είχα φύγει χρόνια μακριά του, έτρεχα με τσάγια, τις κούπες και τα μεγάλα φλυτζάνια, κουράστηκα, δεν είναι ο τόπος μου.

Με δέχτηκε σαν πραγματικός φίλος, χωρίς παράπονα και ερωτήσεις, δεν ζήτησε εξηγήσεις.

Ήρθε στο γυάλινο μικρό ποτήρι του κρασιού και κάθισε μαζί μου.

falasarnaΠαραείναι μικρή η Ελλάδα για να χλευάζει άλλες χώρες σαν κρατίδια. Και παραείναι μεγάλη για να προλάβεις να γνωρίσεις έστω το ένα τρίτο της ομορφιάς και της αλήθειας της. Πόσο ξέρουν οι στεριανοί τους θαλασσινούς της και οι Νότιοι τους Βόρειούς της -και αντιστρόφως- είναι ένα ερώτημα με εύκολη την απάντησή του - και δεν είναι ζήτημα γεωγραφίας. Κι έχει και τα νησιά του ο τόπος μας, να τον πολλαπλασιάζουν. Κι έτσι όπως κανένα τους δεν μοιάζει με κανένα άλλο, δεν σου επιτρέπουν να πεις πως αν πας σε ένα είναι σαν να 'χεις πάει σε πέντε ή και σε δέκα. Θα τα αδικήσεις και θα τα προσβάλεις.

doro1Το Δώρο του Στέφανου Ξενάκη αποτελεί ένα Τετράδιο Θαυμάτων. Κάθε μέρα είναι ένα Δώρο. Να το ανοίγεις. Μην το πετάς. Η ζωή η ίδια είναι Δώρο. Να τη ζεις. Μην την προσπερνάς. 
Το Δώρο εκτυλίσσεται μέσα από μια σειρά καθημερινών ιστοριών, μια σειρά θαυμάτων που συμβαίνουν σε όλους μας. Αυτά που συχνά τα προσπερνάμε. 

Διαβάζοντας τη μία ιστορία μετά την άλλη, αργά αλλά σταθερά, θα βυθιστείς στον εσωτερικό σου κόσμο, θα αναμετρηθείς με τις αποφάσεις που έχεις πάρει, με τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεσαι, με τον τρόπο με τον οποίο ζεις. Και δεν θα ξεχάσεις ούτε στιγμή ότι η ζωή η ίδια είναι Δώρο.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018 16:00

Σινέ Τρύπα, του Μήτσου Ευαγγέλου

Συντάκτης

duvariΈνας τοίχος ήτανε, που στεκότανε μονάχος πάνω από δέκα χρόνια. Μέχρι το Γενάρη του 44, ήταν η Ανατολική πλευρά ενός μονόχωρου σπιτιού με κεραμιδοσκεπή. Σ'αυτό ερχόταν κι έμενε καλοκαίρι καιρό ο Τζίμης,  μετανάστης στον Καναδά από τα είκοσί του χρόνια! Όταν πενηντάρισε, άρχισε να περνά έναν μήνα στην Πατρίδα κάθε χρόνο. Είχε βάλει σκοπό να βρει γυναίκα, να παντρευτεί. Τα προξενιά που του έφερναν ήταν για μεγαλοκοπέλες, όχι ιδιαίτερου κάλλους που τα απέρριπτε ασυζητητί.

Η καρδιά του λαχταρούσε φρέσκια και νοστιμούλα συμβία κι όχι κατιμάδες, απ'αυτές μάτσο εύρισκε στο Τορόντο. 

thimosΥπάρχουν στιγμές που ο θυμός σε αιχμαλωτίζει. Θέλεις να αποφύγεις το ξέσπασμα, προσπαθείς να βρεις διέξοδο, μα δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγεις τον θυμό, παρά μόνο μέσα από τον θυμό. Καλύτερα τότε όλα να γίνουν γρήγορα, ελπίζοντας ότι όλα θα περάσουν μεμιάς. Ανώδυνα. Δίχως να μείνει επάνω μας το ίχνος της οργής. 

Επιβάτης 1: Τι κοιτάς ρε; 

Επιβάτης 2: Συγγνώμη; 

Επιβάτης 1: Λέω, τι κοιτάς; 

Επιβάτης 2: Τίποτα.

skampardonisΜεγάλωσα στην περιοχή Χαριλάου, στη φτωχοσυνοικία ακριβώς κάτω από το άλσος της Νέας Ελβετίας, στην οδό Νέα Ηρακλέους 47, σε μια μονοκατοικία τεσσάρων δωματίων με ελάχιστη αυλή. Και δεν ξέρω τι σχέση μπορεί να έχει αυτό το δασάκι πεύκων με τη Ζιρίχη ή τη Λοζάνη και το ονόμασαν Νέα Ελβετία – ίσως την ίδια που έχει στη Χαλκιδική η Σίβηρη με τη Σιβηρία.

 

Στη γειτονιά υπήρχαν μόνο χωματόδρομοι και η απόσταση απ’ το σπίτι ως την αφετηρία των λεωφορείων Χαριλάου, στην προέκταση της οδού Νέας Ηρακλέους, ήτανε γύρω στο χιλιόμετρο. Ξεποδάριασμα. Οπότε, όλο τον χειμώνα και κάθε χειμώνα επί τριάντα χρόνια, για να πάρουμε το λεωφορείο περπατούσαμε χίλια μέτρα λάσπης κι άλλα τόσα στην επιστροφή.

Σελίδα 1 από 7