Ποιήματα

Ποιήματα (57)

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017 12:51

5 ποιήματα του Δημήτρη Χαρίτου

Συντάκτης

haritos1...Χίλια εννιακόσια σαράντα πέντε

Και στις ταβέρνες του Κολωνού

«Τα περιστέρια» και του «Σκρέκη»

Εφηβος μούστος βράζει

Στα βαρέλια και στο κορμί μας

Αλλά η Βάσω, με καμώματα και λιγώματα

Δεν μ’ αφήνει να μαλάξω τ’ άγουρα βυζιά της.

sisimon1ή Ο δαίμων της βροχής στο ορεινό δάσος της γλώσσας

Όλα είναι προσπάθεια και πεπρωμένο

(είμαι ο εξάρχοντας του θρήνου, χρόνια ταξιδεύω

και μελετώ τη μόνη τέχνη που δε μιμείται τίποτε.

Λίγα καράβια κάνουν πια αυτό το δρομολόγιο.)

pavlopulosΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΚΑΙ Ο ΤΕΧΝΙΤΗΣ

Στην Ισμήνη και στον Στέλιο Τριάντη

Σαν έκλεινε το μουσείο
αργά τη νύχτα η Δηιδάμεια
κατέβαινε από το αέτωμα.
Κουρασμένη από τους τουρίστες
έκανε το ζεστό λουτρό της και μετά
ώρα πολλή μπροστά στον καθρέφτη
χτένιζε τα χρυσά μαλλιά της.
Η ομορφιά της ήταν για πάντα
σταματημένη μες στο χρόνο.

Παρασκευή, 06 Οκτωβρίου 2017 09:59

Κινηματογραφικό, του Σαμσών Ρακά

Συντάκτης
rakas«θα σε πάρω τηλέφωνο αύριο», είπες
και απομακρύνθηκες αργά
λες και τραβούσε από απέναντι ο Κιούμπρικ
 
σε πίστεψα
ανέβαλα τη μέρα μου να κάνω πρόβα
σαν ξεπεσμένος ήρωας του Τζάρμους
αυτό το «σε περίμενα»
όταν θα σήκωνα το ακουστικό

lifo104Γυρνώντας από ένα ταξίδι στη Ζάκυνθο βρήκα τα ποιήματα της Όλιας πάνω στο γραφείο μου. Ίσως γι αυτό θυμήθηκα μια εικόνα.

Πριν πολλά χρόνια, είχε κατέβει στο νησί μου. Σε μια εκδρομή στο Κορακονήσι, γυρνώντας από τα χωράφια, ακούσαμε στην ερημιά και το λιοπύρι ένα ξεπνοϊσμένο λυγμό. Μόλις που ακουγότανε. Ξαφνιαστήκαμε. Δεν υπηρχε ψυχή γύρω, μόνο μια ντόπια (ντόπιες, λέμε στο νησί τις αιωνόβιες ελιές).   

Με τα πολλά, είδαμε ότι ο λυγμός προερχόταν από την μεγάλη κουφάλα του  δέντρου που ήταν παραγεμισμένη με κοτρώνες, η μία πάνω στην άλλη― χτισμένη σχεδόν.  

simikΔυο σκυλιά 

 

Γέρικο σκυλί φοβάται τη σκιά του

σε κάποια πόλη του νότου.

Την ιστορία αυτή μου την είπε

μία γυναίκα που έχανε το φως της

ένα καλοκαιριάτικο βραδάκι

ενώ σέρνονταν οι σκιές 

από τα δάση του Νιου Χάμσαϊρ,

jackΧτυπιέται στις οξιές, θροΐζει στις φτελιές

μαγκώνει στην αθωότητα και γρήγορα την διαλύει.

Στέλνει παιδιά στη ζωή αμήχανα. Η παιδική ηλικία 

τελειώνει και μένει άθαφτη. Οι νεαροί φεύγουν καβάλα 

και πέφτουν απ'τη σέλα, τ'άλογα τριγυρίζουν άσκοπα.

dylan2

Τι θυμήθηκα τώρα, σαν ξεκάρφωμα δηλαδή, για να πάψει για λίγο να μου τριβελίζει το μυαλό και να μου ρίχνει τη διάθεση αυτό το μακελλιό στη Βαρκελώνη, αυτό το πανάθλιο κτύπημα στη ζωή αθώων ανθρώπων; Να πως κάποια στιγμή έφηβος έμαθα πως το  Ρόμπερτ Άλλεν Ζίμμερμαν είναι το πραγματικό όνομα του Μπομπ Ντύλαν. Όλοι πια συμφωνούν πως το 1961 ο Ζίμμερμαν αυτοβαφτίστηκε Ντύλαν προς τιμήν του Ουαλλού ποιητή Ντύλαν Τόμας ( Σουόνζι, 1914 - Νέα Υόρκη, 1953). Αυτή ήταν η πρώτη φορά που άκουσα το όνομα αυτού του ποιητή, που πέθανε από το πολύ πιοτό σε ένα ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης.


 

Μετά, όταν προσπαθούσαμε να μάθουμε ποιοι ήταν όλοι αυτοί οι τύποι στο εξώφυλλο του Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band ( 1967) των Beatles, μάθαμε πως πάνω πάνω εκτός από τον Μπόμπ Ντύλαν υπήρχε και ο Ντύλαν Τόμας. Τον λατρεύανε οι Μπητλς.

Κάποια χρόνια αργότερα, σε μία συνέντευξη του Λέοναρντ Κόεν διαβάσαμε πόσο πολύ ο Καναδός τραβαδούρος γούσταρε από μικρός τον Ντύλαν Τόμας. Και κάπου ανάμεσα θυμηθήκαμε και το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη:

Σήμερα καθώς οργίζομαι και μπαίνω / εις τα πενήντα μου δύο χρόνια / με δέος και θάμβος μαζί σε χαιρετίζω / αδελφικό μου φάσμα Ντύλαν Τόμας  / που τόσος νέος ήξερες / φωτιά να βάζεις μες τις λέξεις / να τις πυροδοτείς / κι αυτές με κρότο και Θεό μαζί / να εκρύγνηνται στο αχανές.  

Όλα αυτά με έσπρωξαν και διάβασα αρκετά ποιήματα αυτού του δαιμόνιου ποιητή. Για να λέμε την αλήθεια δεν με ξετρέλανε όπως ο Άλλεν Γκίσνμπεργκ που εντελώς τυχαία τον διάβασα περίπου την ίδια εποχή. Με έπιασε όμως αυτή η μαγκιά του να παλεύει με τις λέξεις προσπαθώντας να εμφυσήσει σ'αυτές νέο νόημα, νέα ζωή. Κι αυτή η κόντρα του με ότι θεωρείτο χαμένη υπόθεση με τραβούσε όπως τα χειμερινά άστρα. Το ποίημά του "Κι ο θάνατος δεν θα'χει πια εξουσία" το έχω διαβάσει και το έχω απαγγείλει στον εαυτό μου. 

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία...

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

Γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού

Όταν ασπρίσουν τα κόκκαλά τους και τριφτούν τ’ άσπρα κόκκαλα

Θα ’χουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι

Αν τρελάθηκαν η γνώση τους θα ξανάρθει,

Αν βουλιάξαν στο πέλαγος θ’ αναδυθούν

Αν χάθηκαν οι εραστές δεν θα χαθεί η αγάπη

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

 

Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.

Όσους βαθιά σκεπάζουν οι στροφάδες των νερών

Δεν θ’ αφανίσει ανεμοστρόβιλος

Κι αν στρίβει η μέγγενη κι οι κλειδώσεις ξεφτίζουν

Στον τροχό αν τους παιδεύουν δεν θα τους συντρίψουν

Στα σπασμένα τα χέρια τους θα ’ναι η πίστη διπλή,

Κι οι μονόκεροι δαίμονες ας τρυπούν το κορμί

Χίλια κομμάτια θρύψαλλα κι αράγιστοι θα μείνουν

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

 

Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.

Ας μην φωνάζουν πια στο αυτί τους γλάροι

Ας μην σπάζει μ’ ορμή στο γιαλό τους το κύμα

Εκείθ που έν’ άνθι φούντωσε δεν έχει τώρα ανθό

Να υψώσει την κορφή του στης βροχής το φούντωμα

Τρελοί, μπορεί, και ξόδια, ψόφια καρφιά, μα δες,

Φύτρα των σημαδιών τους, να, σφυριές οι μαργαρίτες

Ορμούν στον ήλιο ώσπου ο ήλιος να καταλυθεί,

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

 

μετάφραση: Λύντια Στεφάνου

sar135. Για να προσφέρουμε πραγματική βοήθεια στους ανθρώπους δεν είναι απαραίτητο να τους αγαπάμε. Αρκεί να επιθυμούμε να βελτιώσουμε κάποια έκφραση του βλέμματός τους όταν αυτό ακουμπάει κάπου πιο φτωχό από τους ίδιους, να προεκτείνουμε κατά ένα δευτερόλεπτο κάποια ευχάριστη στιγμή της ζωής τους. Από αυτό το διάβημα και από κάθε θεραπευμένη ρίζα, η αναπνοή τους θα γινόταν πιο γαλήνια. Κυρίως να μην καταργούμε παντελώς για κείνους αυτά τα οδυνηρά μονοπάτια, όπου το προφανές της αλήθειας διαδέχεται την προσπάθειά τους μέσα από δάκρυα και κόπους.

kakaroglouΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ

                         Στον αδελφό μου

 

Καμιά φορά ονειρεύομαι 

Μιαν όμορφη νύχτα

Που θα'μαστε πάλι όλοι μαζί

Καθισμένοι στο μεγάλο τραπέζι της βεράντας

Να τρώμε και να πίνουμε

Και να ακούμε τους μεγάλους

Να λένε ιστορίες από τα παλιά

Σελίδα 1 από 5