Ποιήματα

Ποιήματα (78)

osirosΘα ξυπνάμε περασμένα μεσάνυχτα μ'ένα τσούξιμο στην ουρήθρα και μαρμαρυγή στους κόλπους της καρδιάς. Θα αδυνατούμε να να αναγνωρίσουμε τον χώρο και θ'απορούμε για το φως στην άκρη του διαδρόμου. Εκεί ο νερόλακκος όπου χάνονται τα βήματά μας στην ανηφόρα της ράχης του Άι Γιώργη. Πυρώνουν τα τζιτζίκια στον κουρνιαχτό του μεσημεριού. Εκεί κι ο αγροφύλακας με κρεμασμένο το όπλο και αφημένα τα θηράματα στους καναπέδες. Λαγός και κάτι πέρδικες και φασιανός με λιωμένο κεφάλι στα ξεραμένα αίματα.

panoskyparissisΧΡΗΣΜΟΙ

 

Τίνος το εκτροφείο; 

 

Με λίγη τύχη ακούς σύμφωνα χρησμών

κι εσύ κρεμάς στο πλάι 

φωνήεντα που σου ταιριάζουν

 

Εξ ουρανού οι εντολές

eleni2Ούτε το παιδαρέλι με τις 

μπούκλες και τους

εκθηλυμένους τρόπους

ούτε βέβαιο ο αιμοδιψής 

Σπαρτιάτης

την αγάπησαν πραγματικά.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018 10:39

Καθρέφτες, του Κωνσταντίνου Παπαχαράλαμπου

Συντάκτρια

kathreftis( μετά σκέφτηκε τον εαυτό του ) 

 

( άφησε τον χρησμό του )

 

( γέμισε τη μηχανή )

 

( ήθελε μαζί )

xilofonoΗ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΘΛΙΨΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΛΙΟΥ ΦΑΝΓΚ ΠΙΝΓΚ

Μες το χρυσό μου σπίτι

τα ίχνη των δακρύων μου κανείς δε βλέπει

Λιου Φανγκ Πινγ, 8ος αιώνας.

Επιστρέφω 

από μακρινό ταξίδι

την πιο τρυφερή ώρα του δειλινού.

Με τυλίγει ο αρωματισμένος αέρας της άνοιξης.

Ένα πουλί αφήνει τη φωλιά του

και πετάει προς το φεγγάρι.

frostΣ’ ένα κιτρινισμένο δάσος ήταν ένα σταυροδρόμι,

και εγώ

Λυπόμουν που να πάρω και τους δυό τους δρόμους

δε γινόταν,

Γιατί ένας ταξιδιώτης ήμουν, στάθηκα πολύ καιρό

Και κάτω κοίταζα τον ένα ως το μακρυνό

Σημείο που έγερνε και μέσα στα χαμόκλαδα χανόταν.

 

nanopulu Στην άσφαλτο βήματα

κραυγή-αλαλητός

ραγίζει τον γρανίτη

των σκοτεινών νερών.

Βαδίζει ακάθεκτη

μες στον σκληρό Απρίλη.

fractal1Ίδιο αίμα...

 

Άλλες φλέβες.

Στις δικές σου τρέχει γρήγορο το αίμα

αντανακλώντας γαλάζιο, σε χρωματίζει πρίγκηπα.

Οι δικές μου αργές, μ’ έχουν βάψει μπορντό

πιο βαθύ κι από αυλαία θεάτρου.

giota"Τώρα μιλᾶς γιά τό κενό πού νιώθεις κἄποτε" 
                                      Βίνστεντ Βαν Γκογκ

ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ

μετά εἶπα ὅτι ἔκλαψα πολύ
καί δέν εἶναι δίκαιο
αὐτά τά κακοφορμισμένα
ἄσχημα γράμματα
χειρότερα κι ἀπό τό τίποτα

mgkanasΑυτοί παιδί μου δεν

 

δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους

 

όλο δεν και δεν και δέν-τρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους

 

δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο

Σελίδα 1 από 6