Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Στην πόλη γυρίζεις ..... και μυρίζεις

Στην πόλη γυρίζεις ..... και μυρίζεις (163)

Οι δρόμοι του νερού, οι δρόμοι των προσφύγων. Είναι η 40η εκπομπή και φωτίζει ξανά το ανείπωτο δράμα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που εγκατέλειψαν τις οικογενειακές εστίες τους εξαιτίας της φρίκης του πολέμου. 

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015 08:32

Άντα

Συντάκτης

Στάσου τώρα που σε βρήκα.

Άντα άκου με και σε παρακαλώ άκου προσεχτικά.

Γνωριζόμαστε σαράντα χρόνια και. Τελευταία φορά που ειδωθήκαμε ήτανε νομίζω σε κηδεία. Η επόμενη συνάντηση μάλλον πάλι σε κάποια κηδεία θα 'ναι.

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015 16:44

Άμπερ Αλέρτ.

Συντάκτης

Μα πού είναι η φίλη μου η Άντα;

Έχω μάθει ότι κάτι τρέχει με τις πνευματικές αναζητήσεις της

και ψάχνω να την βρω.

Ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται.

Τετάρτη, 08 Ιουλίου 2015 18:27

Γενέθλια σε πάρκα και άλση

Συντάκτης

Όλο και περισσότερες οικογένειες, επιλέγουν να "γιορτάσουν" τα γενέθλια των παιδιών τους σε δημόσιους χώρους αναψυχής και άθλησης.

Συμφωνούν την ώρα, πιάνουν έναν χώρο που έχει ξύλινα παγκάκια ή καθίσματα, τον "στολίζουν" με κάθε είδους σημαιάκια, γιρλάντες ή  κορδέλες  και περιμένουν τους καλεσμένους τους, για να σβήσουν τα κεράκια (ναι ανάβουν κεράκια - ακόμη και μέσα στο Δάσος). 

Φωτογραφίσαμε δύο πανό, από τα πολλά που έχουν αναρτηθεί στη Δραπετσώνα από χθες το βράδυ. Τα περισσότερα απ'αυτά είναι του ΣΥΡΙΖΑ και της νεολαίας του και αναγράφουν τα τυπικά συνθήματα "ΟΧΙ στη λιτότητα", "ΟΧΙ στα μνημόνια" και που καταλήγουν στην προτροπή "Ψηλά το κεφάλι". Τα δύο που φωτογραφήσαμε ξεφεύγουν. Το ένα είναι προς τα πάνω και διαλαλεί την ευγένεια της υπέρβασης και το μεγαλείο του ηρωισμού. Το άλλο ( στο περίπτερο απέναντι από του Ευφραιμίδη) είναι προς τα κάτω και έχει ανοίξει παρτίδες με το θανατερό που καλλιεργεί το μίσος προσπαθώντας να επιβάλλει ανιστόρητες διαχωριστικές γραμμές με φαντάσματα του παρελθόντος.  

Μην πας πουθενά, πουθενά, εδώ θα μείνεις, μου τραγουδούσε εν χορώ με γέλια και χαρές όλη η οικογένεια Κυριακή απόγευμα την ώρα που ξεπόρτιζαν ο ένας μετά τον άλλο. Δεν είχα όρεξη που λες να βγω αυτή την Κυριακή στης πόλης τις πολλές γιορτές. Τους είπα, θα σφουγγαρίσω, θα σιδερώσω και μετά θα δω τον Τυραννόσαυρο, άντε και καλά να περάσετε και προσοχή όταν θα πιάσετε τον ταύρο από τα κέρατα.

Μια από τις υποψήφιες διευθύντριες της Σταγόνας, αυτή που έχει τις περισσότερες πιθανότητες να προσληφθεί, στην ερώτησή μας για το μέλλον της δημοσιογραφίας απάντησε με ένα μέιλ που μας έστειλε από το Λονδίνο, ως εξής: « Δεν είναι ένστιχτο ή πληροφορίες, δεν είναι μπούρου μπούρου στο τηλέφωνο ή τα τηλεγραφικά του τουίτερ. Όπως επίσης δεν είναι μία αυστηρή αντικειμενικότητα που θα τείνει να γίνει ουδετερότητα ή από την άλλη πλευρά πολιτικοποίηση με αρχές και στίγμα σαφές. Και βεβαίως δεν είναι πρωτογενής έρευνα ή εξακρίβωση στοιχείων.

Όταν μετά από μπουνιά βλέπεις αστεράκια, αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Τα βλέπεις αν και δεν υπάρχουν κι αυτό ανήκει στα έξτρα του ανθρώπου. Αν μάλιστα η γροθιά είναι από αυτές που άξιζε να την φας και αποκαθίσταται έτσι η δικαιοσύνη στον κόσμο, τότε όλα έχουν βρει το δρόμο τους. Τέλος καλό όλα καλά, έστω και μελανιασμένο, ενίοτε και ματωμένο, με τα αστεράκια όμως να λάμπουν στο υπερπέραν σου.

Κύριε διευθυντά του εξαίρετου ιστολογίου Σταγόνα,

παρατηρώ ότι όλες οι ενημερώσεις που αναρτάτε διαπνέονται από προοδευτικό πνεύμα. Δεν το θεωρώ κακό. Το θεωρώ ανισοβαρές, διότι στην κοινωνία μας, ανάμεσα μας και τριγύρω μας ζει και κινείται και το αντιδραστικό στοιχείο.            

Για την ελάχιστη αποκατάσταση μιας ισορροπίας, από θέση αντιδραστικού σας γράφω το πιο κάτω σημείωμα.

Το κλειδί βάζει στην πόρτα για να μπει... ντρίιιν, ντρίιιν, yeεεs, βρε ο πάλι Οδυσσέας λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Αν θάρθεις θα σου πω που είμαστε, του λέει. Θά'ρθω Οδυσσέα μου, πες μου. Εξ άλλου δεν ήταν μόνο η περιέργεια, ήταν και σε φάση "... που θα πάει αυτό το βράδυ κι απ' το φέγγος της τι βί , προτιμάει του άδη ...". Κι όντως το Ναυπηγικό στέκι ήταν μια από τις μυστικές πύλες του κάτω κόσμου στο Κερατσίνι. Ένας διάδρομος που ξεκινούσε με τζαζίστες σαξόφωνα, και μαύρες νύφες, κατηφόριζε με Ζαμπέτα, Τσιτσάνη - Νίνου, Καζαντζίδη - Μαρινέλλα. Και κατεβαίνοντας όλο και πιο βαθιά έφτανε εκεί που όλα ήταν φτιαγμένα από σπασμένα καράβια και τσακισμένες ζωές.