Στα μέσα μας σοκάκια

Στα μέσα μας σοκάκια (22)

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017 16:09

Αχ καλέ μη !

Συντάκτης

fananav5Για να βρούμε μιαν άκρη, είναι ανάγκη να συμφωνήσουμε ότι το φλέγον ζήτημα της λεγόμενης σεξουαλικής παρενόχλησης είναι μία σοβαρή, περίεργη αλλά και αμφιλεγόμενη ιστορία. Είναι ακόμα μια αφορμή να αναθεωρήσουμε ελαφρώς τις σεξουαλικές πεποιθήσεις μας, εξερευνώντας προσεχτικά και σε βάθος τα μυστήρια του ερωτικού μας δούναι και λαβείν.

Ένα δείγμα σχετικό και ασχολίαστο:

Σάββατο, 03 Ιουνίου 2017 19:37

Ο Κρούτσεφ της Δραπετσώνας τότε

Συντάκτης

manglabΣτην μοναδική ταβέρνα της Αθηνάς επί της Καπετανίδου, ένα παρεάκι τα κουτσόπινε και με κάθε ποτήρι ο χρόνος γυρνούσε μερικά χρόνια πίσω. Παρένθεση, θέλω από την στήλη της σταγόνας να δώσω συγχαρητήρια στον μικρότερο της παρέας, τον Νίκο Χάνο, για την ευλαβική προσήλωση του στις μπερδεμένες ιστορίες και γεγονότα που αραδιάζαμε εμείς οι μεγάλοι.

Άντε και γειά μας άντε και πιο πίσω άντε και ποιος ήξερε καλό ποδοσφαιράκι, τότε κάποιος ανέφερε το ιστορικό όνομα (για την Δραπετσώνα μιλάμε) Κρούτσεφ.

Αυτό που συνέβη πριν μερικές μέρες στο Μάντσεστερ είναι μία φρίκη απ'αυτές που κανείς να μην το εύχεται να συμβεί ούτε στον χειρότερο εχθρό τους. Αυτό φυσικά προϋποθέτει πως ακόμα και όταν είναι βέβαιο και επιβεβαιωμένο πολλάκις πως με τον άλλον διαφέρεις όσο η μέρα με την νύχτα και έχεις υποφέρει εξ αιτίας του, εν τούτοις έχεις αποδεχτεί πως δεν θα καταφύγεις στη βία για να τον αντιμετωπίσεις. Και δεν είναι αυτό μία στάση τρέχουσας πολιτικής ορθότητας που δίνει τον τόνο, αφού ενορμήσεις βίαιας συμπεριφοράς στο βίο του έχει σχεδόν ο καθένας μας, αλλά είναι η δουλεμένη απόφασή σου πως η βία για θέματα πολιτικά ποτέ δεν έλυσε εις βάθος κανένα πρόβλημα και πως ο βαρύς φόρος αίματος που πληρώνουν οι ζωντανοί δεν αναπληρώνει καμία κατάκτηση.  

Ένας φίλος, πολύ ευγενικά, μού ζήτησε να τον αφαιρέσω από τη λίστα μου.

Και σκέφτηκα.. ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ!!! κάποιος ΜΙΛΗΣΕ!!

Μα δες βρε φίλε μου, επί ΕΞΙ χρόνια (μείνε λίγο σ’ αυτό), και όποια ώρα μου καυλώσει, και ότι κατέβει στην γκλάβα μου, το στέλνω με μειλ σε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ανθρώπους! Επί έξι και πλέον χρόνια δηλαδή, συγκεκριμένοι άνθρωποι ήταν υποχρεωμένοι, είχαν δεν είχαν όρεξη να ασχολούνται με τέτοια θέματα, να τα τρώνε στην μάπα! (Ακόμα κι αν αμέσως κάποιος το σβήσει, χωρίς να το διαβάσει, πάλι με έχει φάει στη μάπα, τον έχω ενοχλήσει.) Και δεν το παίρνει απόφαση να σταματήσει τον βασανισμό του κανείς!! Τρεις άνθρωποι έως σήμερα, από τους χίλιους που έχω στη λίστα μου, μου έχουν ζητήσει να αφαιρεθούν.

Παρασκευή, 02 Δεκεμβρίου 2016 05:37

Όποιος εξαιρεί τον εαυτό του δεν τον αγαπά

Συντάκτρια

Δεν αφορά μόνο αυτόν που τον εαυτό του υποτιμά, αλλά ΚΑΙ αυτόν που τον υπερεκτιμά. Δεν γαμάει δηλαδή τον εαυτό του μόνο αυτός που πιστεύει ότι δεν μπορεί να αγωνιστεί, αυτά τα πράγματα είναι για ήρωες, τον γαμάει ακριβώς το ίδιο κι αυτός που πιστεύει ότι ο λαός είναι βόδι, άβουλος, και χρειάζεται εκείνον για να τον οδηγήσει. 

 

Επειδή αυτός που εξαιρεί τον εαυτό του υπερεκτιμώντας τον, είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει το πρόβλημά του (δεν είναι καθόλου εύκολο να διαγνωστεί, όπως του πρώτου), θα γράψω συγκεκριμένα και μόνο γι’ αυτόν.

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015 19:25

Σίγουρα μπορούμε και καλύτερα

Συντάκτρια

Αυτό αποδεικνύει ότι μπορούμε να είμαστε καλά μόνο όταν όλα είναι ρόδινα.

Σίγουρα μπορούμε και καλύτερα.

 

Αν όλος μου ο αγώνας έγκειται στο να ξαναέρθει το ρόδινο στη ζωή μου, ώστε για να μπορέσω να γίνω πάλι καλά, δε θα πω ότι είναι μάταια ή άνιση μάχη.  Θα πω ότι ακόμα κι αν την κερδίσω εγώ θα έχω χάσει.

Υπήρχε μια εποχή που ο άλλος, ο ακραίος, ο χαμένος, ο αλερετούρ εκ του μηδενός στο άπειρο, ο πονεμένος και λαβωμένος, έκλεβε την καρδιά μας τραγουδώντας μια ιστορία από τη ζωή του σε δυόμισι, άντε το πολύ σε τρία λεπτά που κρατούσε το τραγούδι του, μια ιστορία που μυστήριο πως γινόταν και δικιά μας. Υπέροχες εποχές. Και μετά υπήρξαν εποχές που μετά από σκληρές μάχες η ανθρωπότητα, η πάντα ικανοποιημένη και πάντα ανικανοποίητη, που δεν της αρκούσαν αυτά τα τρίλεπτα απλά τραγουδάκια ρυάκια άρχισε να δημιουργεί έργα ποταμούς που το καθένα έφτανε να είναι και ένα άλμπουμ.

Ο καθωσπρέπει άνθρωπος δεν είναι ο εαυτός του. Αν δεν είσαι ο εαυτός σου δεν μπορείς να διακρίνεις το σωστό και το λάθος. Ή ακόμα κι αν το διακρίνεις δεν το ακολουθείς γιατί καλύπτεσαι -συνειδησιακά- ότι κάνεις το σωστό επειδή ακολουθείς τους κανόνες.

(Αν οι κανόνες είναι λάθος δεν φταίω εγώ, αυτοί που τους έφτιαξαν).

 

Δούλος γίνεται ο καθωσπρέπει άνθρωπος επειδή έχει μάθει να αντέχει να καταπιέζεται.

 

Δευτέρα, 09 Μαρτίου 2015 10:53

Άντε τώρα να τα βάλεις μαζί του!

Συντάκτης


Πέντε χρόνια χωρίς τον Κυριάκο είναι πολλά. Πάρα πολλά!

Πέντε χρόνια τώρα, κάθε Μάρτη, που μόλις μπουκάρει η Άνοιξη την προλαβαίνει η θύμηση μου

και την μετατρέπει σε καταθλιπτική βαρυχειμωνιά που παγώνει την σκέψη μου.

 

Δε θυμάμαι να υπήρχε στα σχολεία της ζωής μου κλίμα εκφοβισμού από τους συνομήλικους μου. Ούτε κάποιοι συμμαθητές μου να είχαν γίνει μόνιμος στόχος των άλλων. Μιλάω για σχολεία της γειτονιάς. Στις οικογένειες η γνωστή ρώσικη σαλάτα, όπου και φόβος υπήρχε και ξύλο και αγάπη και έπαινοι κι αδιαφορία και μαστίγιο και καρότο. Οι μόνοι που προσπαθούσαν να μας εκφοβίσουν όλους, ήταν κάποιοι δάσκαλοι και στο γυμνάσιο λίγοι καθηγητές. Στο πανεπιστήμιο οι τραμπούκοι που έκαναν αυτή τη δουλειά πληρωνόντουσαν από την ασφάλεια.

 

Σελίδα 1 από 2