Προσωπικές

Προσωπικές (162)

ets94Θέλει να ζυγίζει σχολαστικά το τι θα γράψει, το τι θα πει. Στα μυθιστορήματά της, στα σενάρια που υπογράφει για τις ταινίες του Παντελή Βούλγαρη, στην κοινωνική της συναναστροφή, στις συνεντεύξεις της. Στα βιβλία της, με όχημα τον απλό καθημερινό άνθρωπο και με τρόπο συγκλονιστικά καίριο οδηγεί τον αναγνώστη στον πυρήνα της ύπαρξής του.

Συζητήσαμε με την Ιωάννα Καρυστιάνη με αφορμή «Το τελευταίο σημείωμα», που διαγράφει ήδη μια πετυχημένη πορεία στις κινηματογραφικές αίθουσες, και τα διηγήματά της που ανεβάζει στον Πολυχώρο «Αλεξάνδρεια» η Εύη Δημητροπούλου.

xidakisΑπό τα άυλα της τέχνης πιο πολύ από οποιαδήποτε έργα, ταινίες και τραγούδια μας ανάβουν από τότε που πηγαίναμε στο γυμνάσιο μέχρι σήμερα. Στο ξεκίνημά μας λοιπόν, κρατώντας στο κάδρο μόνο τα ελληνικά τραγούδια, έφταναν στ'αυτιά μας τραγούδια που ο κόσμος τα ένιωθε δικά του άστρα. Καταξιωμένοι τα χρόνια του '60, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, θεωρούντο ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης, και άρεσαν σε πάρα πολλούς τα λαϊκά των Τσιτσάνη, Α. Πάνου, Καλδάρα, Κουγιουμτζή, Ζαμπέτα και του Καζαντζίδη. Περνώντας τα χρόνια κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε πως όλος αυτός ο μουσικός πλούτος που υπήρχε πριν από την ενηλικίωσή μας, μάς ευεργέτησε τα μάλα, γι'αυτό πάντα αισθανόμαστε ευγνώμονες απέναντι σε όλους αυτούς τους συμπατριώτες μας για τα υπέροχα τραγούδια τους. 

 

matsa 1Επιστημονική υπεύθυνη της μονάδας απεξάρτησης του ΨΝΑ 18 Άνω, εκδότρια του περιοδικού «Τετράδια Ψυχιατρικής», μέλος του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ) και συγγραφέας –ετοιμάζει το έκτο βιβλίο της–, έχει αφιερώσει τη μισή της ζωή στη μάχη κατά της εξάρτησης, την οποία προσεγγίζει καταρχάς ψυχοθεραπευτικά, και την άλλη μισή στον αγώνα για την επανάσταση και την κοινωνική αλλαγή, πράγματα που εξάλλου θεωρεί αλληλένδετα.

grammatikacΑκαδημαϊκός, ερευνητής, συγγραφέας, ευρωβουλευτής με το «Ποτάμι». Ο Γιώργος Γραμματικάκης δεν είναι απλά ένας άνθρωπος του πνεύματος. Είναι το φως. Μας μίλησε για την Ελλάδα, για τις αξίες που ανυψώνουν το Έθνος, για το βασικό λάθος του Αλέξη Τσίπρα, για κάτι το παράδοξο που πιθανόν θα δούμε από το «Ποτάμι» αλλά και για τη συγκίνηση που του δίνει ο Ουρανός έναστρος.

– Η Δικαιοσύνη ανυψώνει το Έθνος. (Σολομών). Ισχύει; Τι πάει λάθος στην Ελλάδα; 

madaΈνα πράγμα που μου κλοτσάει στον γραπτό λόγο, από τα δημοσιογραφικά κείμενα μέχρι την πεζογραφία, είναι η υπερβολική χρήση των σημείων στίξης. Αποσιωπητικά, θαυμαστικά, με αποσυντονίζουν, τα θεωρώ ένα διαρκές «κλείσιμο ματιού» από τον γράφοντα προς τον αναγνώστη – προτιμώ τα συναισθήματα να μου δημιουργούνται μέσα από την ίδια τη δύναμη των λέξεων και όχι να χειραγωγούνται.  

Δεν μπορώ όμως να μη σεβαστώ την επιλογή της Λένας Μαντά να χρησιμοποιεί χωρίς φειδώ τη στίξη στα γραπτά της, αφού, όταν τη ρωτώ γιατί το επιλέγει, μου λέει με παιδιάστικη ειλικρίνεια «πόσο της αρέσει, πόσο τρελαίνεται, ειδικά για τα αποσιωπητικά που δίνουν έμφαση». Δεν μπορώ να μη σεβαστώ γενικώς το μεγαλύτερο εκδοτικό φαινόμενο του 21ου αιώνα για την Ελλάδα.

athensvoice29Ο Βασίλης Παπαβασιλείου δεν είναι μόνο ένας θεατρικός σκηνοθέτης, αλλά ένας διανοητής. Και η πιο απλή λέξη θα προκαλεί ένα στοχασμό που αναζητά τη ρίζα των προβλημάτων, η πολιτική θα εισχωρεί συνεχώς στη συζήτηση, ενώ πίσω από τη σκέψη του κρύβεται η φράση του Τσαρούχη «Η Ελλάς είναι έτοιμη να τιμωρήσει όποιον την πάρει στα σοβαρά».

lifo122Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον βαθύ Πειραιά, στα Μανιάτικα, το πιο σκληρό και αδιαπέραστο γκέτο που υπήρχε. Το σπίτι μου ήταν στα κατσάβραχα της οδού Νικηταρά, τον οριζόντιο δρόμο που διαπερνά Μανιάτικα, Άγιο Δημήτρη και Ταμπούρια, μια ελληνική φαβέλα. Στις γειτονιές μαχαιρώματα, ξύλο, ζόρικες παρέες, νταβατζήδες, λαθρέμποροι, όπλα και βεντέτες. Εκεί δεν είχε γέλια, τραγούδια και ελαφρότητες. Οι άνθρωποι ήταν σκυθρωποί και τσιτωμένοι. Αγέλαστοι και αυστηροί.

lifo115Γεννήθηκα στην Αίγινα, όπου πέρασα τα πρώτα παιδικά μου χρόνια, αλλά πολύ νωρίς έφυγα και τα καλύτερά μου χρόνια τα πέρασα στον Πειραιά, με τη γιαγιά μου. Δεν ξέρω τι πάει να πει πατρίδα ακριβώς, αλλά όταν έχω πολύ καιρό να πάω στην Αίγινα νιώθω λίγο άβολα και πάντα κατεβαίνω στον Πειραιά για να πιω τον καφέ μου. Κοντά στη θάλασσα. Είμαι και σε τέτοια ηλικία, που άμα ανοίγεις την ατζέντα όλο και κάποιος λείπει, έτσι καμιά φορά αραιώνω, γιατί είναι και λίγο θλιβερό να ξέρεις ότι οι παιδικοί σου φίλοι έχουν φύγει.

Kathim16Πριν από λίγες ημέρες ήμουν σε ένα γάμο. Το ζευγάρι αλλά και η πλειονότητα των φίλων τους είναι Ελληνες, επιστήμονες που μετανάστευσαν στο εξωτερικό. Ηταν περίπου 120 καλεσμένοι, και την επομένη οι περισσότεροι σκόρπισαν στις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Δεν λέω, πρόκειται για έναν όμορφο κοσμοπολιτισμό αλλά και την ίδια στιγμή είναι στενάχωρο» λέει η Ολγα Κατσιαρδή - Hering, σε μια στιγμή της συνάντησης. 

fasoulis2"Ποτέ δεν μηρυκάζω τι έκανα, τώρα τα θυμάμαι πρώτη φορά. Δεν με αφορούν. Είναι για τους άλλους. Εγώ το έχω ξεχάσει."

Οι γονείς μου ζούσαν στην Αθήνα, αλλά στα Δεκεμβριανά, με τη μεγάλη μάχη στα Εξάρχεια, έφυγαν και πήγανε στη Σαλαμίνα, όπου ήταν το πατρικό της μητέρας μου, που στην Κατοχή το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί. Θυμάμαι, τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, πολύ μικρός ακόμα, χιαστί ξύλα γύρω από τη μάντρα με κουλούρες από συρματόπλεγμα. Φαίνεται, φοβόντουσαν επίθεση επειδή ήταν το διοικητήριό τους. Μπροστά είχαμε παρτέρια με λουλούδια, ένα πηγάδι κι έναν τεράστιο φοίνικα που μ' άρεσε πάρα πολύ γιατί ανέβαινα στο περβάζι, έφτανα τα φύλλα κι έκανα τον Ταρζάν. Δεν ήμασταν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί, μια μεσαία κατάσταση. Δεν στερήθηκα τίποτα και τα 6 χρόνια εκεί ήταν τα πιο σημαντικά της ζωής μου. Ακόμα από κει αντλώ. Τα πρώτα και ανεξίτηλα ερεθίσματα.

Σελίδα 1 από 12