Δευτέρα, 06 Μαΐου 2013 06:36

Καλός καιρός κακή διάθεση

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ίσως να είμαι ο μόνος άνθρωπος πάνω στον πλανήτη Γη που δε θέλει να έρθει το καλοκαίρι. Ακόμα. Δε θέλω να έρθει το καλοκαίρι ακόμα.

Νιώθω σα να το βλέπω να έρχεται με αυτό το τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό του, φορώντας μαγιώ και κρατώντας όλες τις ευτυχισμένες αναμνήσεις από τα καλοκαίρια μου. Είμαι στο τέλος της ανηφόρας και αυτό την ανεβαίνει ανήσυχο και ακούραστο κι όπως το βλέπω του φωνάζω "Κάνε, βρε, μια στάση να ξεκουραστείς, δε βιάζομαι". Μα αυτό είναι τόσο χαζοχαρούμενο και ενθουσιασμένο που έρχεται και μου φωνάζει με τη σειρά του "Όοοχι, δε χρειάζεται! Αντέχω ακόμη! Θέλω πολύ να έρθω!". Πώς να μη θέλει να έρθει, αφού όλοι το αγαπάμε και κλαίμε όταν φεύγει;!. Κάθε χρόνο είναι εδώ, κάθε χρόνο έρχεται όλο και πιο νωρίς.

Μα, φέτος, και η άνοιξη μου αρκεί. Έχει και τον ήλιο της και τη ζέστη της και την ψύχρα της. Δεν μπορεί να πατηθεί μία παύση εδώ, στο Μάιο, να προλάβω κι εγώ; Με το που μπει ο Ιούνης, όλα σταματάνε στην Ελλάδα. Δεν σταματάει κανένας να δουλεύει ή να σπουδάζει, όοοοχι. Πάντα δουλεύουμε εδώ. Σταματάνε να κάνουν όνειρα όλοι. Σα να μην μπορούν να κάνουν νέα ξεκινήματα. Σα να ήρθε το καλοκαίρι, ο φιλοξενούμενός τους και πώς να πεις μπροστά στον ξένο ότι θες να κάνεις πολλά πράγματα. Είναι σα να του λες να φύγει. Ε, και γι αυτό, με το που έρθει ο Ιούνης, όλοι λένε "άστο! από Σεπτέμβρη πάλι!". "Τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μες το καλοκαίρι το θυμήθηκες;". Όλοι συζητούν για τις διακοπές τους. Πού θα πάνε, τι θα κάνουν, ποιοι θα πάνε, ασχέτως αν, τελικά, μία εβδομάδα πριν φύγουν θα αποφασίσουν τελικά τι θα κάνουν. Χαζολογάμε όλη την ώρα εδώ στην Ελλάδα. Έτσι έχουμε μεγαλώσει.

Ωστόσο, μου τη δίνει απίστευτα κι η βραδύτητα των αργιών στην Ελλάδα. Ας πούμε τώρα, το Άγιο Πάσχα και Άγιος ο Θεός. 00:01 ξημερώματα Μεγάλης Δευτέρας όλες οι δουλειές μεταφέρονται για την Τετάρτη του Πάσχα. Όπου την Τετάρτη του Πάσχα μιλάνε όλοι για τις διακοπές της προηγούμενης εβδομάδας και μέχρι να συνέλθουν άστα να πάνε.

Παράλληλα, όποτε έχουμε αργίες/καλοκαίρι/γιορτές ή ό,τι άλλο μας έρθει στο κεφάλι, εμείς εδώ στην Ελλάδα ξεχνάμε κι όλα μας τα προβλήματα. Ούτε φτώχεια, ούτε άστεγοι, ούτε απεργίες, ούτε επεισόδια, ούτε τίποτα.

Αναρωτιέμαι μερικές φορές όταν θα ζήσω σε άλλη χώρα, που δε θα έχει τόσες πολλές αργίες, που δε θα βρίσκει κάθε βδομάδα ευκαιρία να αναβάλει πράγματα, θα μου αρέσει; Εννοώ θα μπορώ να προσαρμοστώ σε μία σταθερή πορεία εξέλιξης;

Τώρα που γράφω το κείμενο αναρωτιέμαι αν τελικά φταίμε εμείς που η πορεία της εξέλιξης της χώρας μας σε όλους τους τομείς είναι τόσο αργή, με τόσες αναβολές. Άραγε αντέχουμε και άλλη αναβολή ως λαός; Μπορούμε να πούμε ακόμη "άστο! από Σεπτέμβρη πάλι!". Μπορούμε να πάμε διακοπές; Έχουμε τη δυνατότητα να δώσουμε χρήματα για καλοπέραση; Θα βγάλουμε πάλι τα απωθημένα μας τον Αύγουστο, και το Σεπτέμβρη θα γκρινιάζουμε όλοι; Πάλι;

Μήπως τελικά γι αυτό δε θέλω να έρθει το καλοκαίρι φέτος;

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 06 Μαΐου 2013 07:04

Τελευταία άρθρα από τον/την Ειρήνη Γκουσέτη

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση