Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018 07:30

"Κύριος Πηνελόπη", της Πειραιώτισσας Ελένης Γιαννάτου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

giannatuΜου είπε πως η Πηνελόπη θα έπρεπε να είναι η προστάτιδα όλων των συγγραφέων. "Κεντούν και ξηλώνουν κάθε φορά τα ίδια γράμματα, γράφουν την ίδια ιστορία ξανά και ξανά". "Οι συγγραφείς", συμπλήρωσε, " είναι πλάσματα που προτιμούν να ζουν καθηλωμένα, που περιμένουν κάποιον ή κάτι: μια γυναίκα, τον Οδυσσέα, τον Γκοντό, τον Χάρο, τους βαρβάρους, το τρένο, ένα γράμμα - δεν έχει σημασία ποιον ή τι. Η αναμονή είναι η πρόφαση για να γράψουν μια ιστορία". 

Του είπα ότι σε μία τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε ο Σέρχιο Πιτόλ για την ελληνική τηλεόραση ισχυρίζεται το ίδιο. Ο συγγραφέας σ'ένα ταξίδι του στην Ιταλία περίμενε σ'ένα καφέ μια γυναίκα κι έτσι ξεκίνησε να γράφει ένα διήγημα. Παρότι είχε εκδώσει ένα βιβλίο με ιστορίες, ένα είδος φόρου τιμής στη γιαγιά του, σ'εκείνο το καφέ που περίμενε μια γυναίκα πήρε στα σοβαρά τον εαυτό του ως συγγραφέα.

 

"Τώρα τελευταία", συμπλήρωσα, " διαβάζω τους μύθους του Αουγούστο Μοντερρόσο. Σ'έναν απ'αυτούς, ο Μοντερρόσο υποστηρίζει ότι ο Οδυσσέας άρχισε τα ταξίδια του εξ αιτίας της εμμονής που είχε η Πηνελόπη με τα υφαντά της. Αυτή η εμμονή απομάκρυνε τον Οδυσσέα, οπότε η Πηνελόπη μπορούσε να φλερτάρει ανενόχλητη με τους μνηστήρες. Μ'αρέσει αυτή η εκδοχή. Για την ακρίβεια, βρίσκω ενδιαφέρουσα κάθε εκδοχή που δεν αναπαράγει το στερεότυπο της υπομονετικής και πιστής συζύγου". 

"Κι εμένα μ'αρέσει. Η Πηνελόπη αφοσιώθηκε στο υφαντό της με το πείσμα των γυναικών που αρνούνται να εγκαταλείψουν τη δικαιολογία του πονοκέφαλου. Η υφαντική είναι το δικό της όπλο ενάντια στην ανία του έγγαμου βίου, και μάλιστα εξ ίσου αποτελεσματικό με τον πονοκέφαλο που ο Ρέημοντ Τσάντλερ θεωρούσε εφάμιλλο με τη λεπίδα ενός μπράβου ή τα δηλητηριώδη παρασκευάσματα της Λουκρητίας. Παρεμπιπτόντως, αναγνωρίζω στην Πηνελόπη μια αντοχή στην αναμονή, παρόμοια με αυτήν που επιδεικνύουν οι καλύτεροι ντετέκτιβ. Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, η Πηνελόπη θα μπορούσε να είναι προστάτιδα όχι μόνο των συγγραφέων αλλά και των ντετέκτιβ".

'Είστε φοβερός! Η Πηνελόπη προστάτιδα των συγγραφέων και των ντετέκτιβ! Νομίζω ότι θα συμφωνούσε μαζί σας και ο Μπολάνιο. Σε μία συνέντευξή του είχε δηλώσει ότι το γράψιμο είναι ένα είδος αναμονής. Μ'αρέσει περισσότερο η αγγλική μετάφραση της φράσης " Writting is a form of waiting". 

" Η Πηνελόπη, υφαίνοντας και ξηλώνοντας, μας παραδίδει μαθήματα δημιουργικής γραφής. Σε κάθε περίπτωση, οι ιστορίες πρέπει να μένουν ανολοκλήρωτες για να μπορούν να ξαναγράφονται. Πρόσφατα διάβασα κάτι ιδιοφυές από τον Χαβιέρ Μαρίας για το γάμο. Υποστήριζε ότι ο γάμος είναι αφηγηματικός θεσμός. Πρέπει να σκέφτεσαι μεγαλοφώνως, δηλαδή να σκέφτεσαι το καθετί δυο φορές, μία με τη σκέψη και μία με την αφήγηση. Ίσως ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα, αλλά μας κάνει καλύτερους αφηγητές".

Μετά από κάμποσες γουλιές σιωπής άρχισε να μου μιλάει για τη γιαγιά του. Είχε πάθος με το κέντημα, ακόμα και με καταρράκτη κεντούσε. " Τώρα που το σκέφτομαι, κι εκείνη πρέπει να βαριόταν πολύ τον παππού μου", μου είπε και χαμογέλασε. Την έβλεπα να κεντάει με τις ώρες μου είπε και χαμογέλασε. Την έβλεπε να κεντάει με τις ώρες και της ζήτησε να του μάθει. Η γιαγιά του έκανε δώρο ένα κέντημα με τη στάμπα του Μίκυ Μάους. Όταν ο εγγονός της το τελείωσε, προς μεγάλη της έκπληξη, άρχισε να το ξηλώνει. Αυτή τη φορά θα κεντούσε πρώτα πόδια και θα έφτανε στο κεφάλι. Κάθε φορά το ξήλωνε κι άρχιζε το κέντημα από διαφορετικό σημείο ή το κεντούσε από την ανάποδη ή άλλαζε χρώματα. Είχα μποστά μου τον κύριο Πηνελόπη. Μετά η γιαγιά του αγόρασε τετράδια και ξυλομπογιές. 

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο της Ελένης Γιαννάτου " Κύριος Πηνελόπη", εκδόσεις Κίχλη, 2018.

Από το αυτί του βιβλίου: Τι μπορεί να συμβεί σε κάποιον που επιθυμεί να επισκεφτεί πόλεις στις οποίες δεν έχει πάει ποτέ πριν; Τι συμβαίνει με όσους μένουν πίσω και δεν ταξιδεύουν; Οι ήρωες του βιβλίου, μανιώδεις αναγνώστες, διαβάζουν και περιμένουν, γράφουν και σβήνουν, μαθαίνουν ξένες γλώσσες και περιμένουν, κεντούν και ξηλώνουν. Αποτελούν παραλλαγές ενός ήρωα που διεκδικεί ξανά και ξανά τη θέση του στην αφήγηση ή μήπως πρόκειται για έναν ακόμη συγγραφέα που αδυνατεί να βγάλει ένα διαβατήριο και δεν γνωρίζει πώς να φτιάξει μια βαλίτσα; Στην κόλαση τέτοιων συγγραφέων τι καίγεται γρηγορότερα, μια καρδιά ή ένας χάρτης; Τα οκτώ κείμενα που συνθέτουν το σπονδυλωτό αφήγημα "Κύριος Πηνελόπη" μιλούν για τον παρασιτισμό στη λογοτεχνία, για τη γραφή ως παλίμψηστο ή ως ψηφιδωτό, για τα δίπολα ταξίδι-ακινησία, δυστοκία-ψευδοκύηση, για τη γλώσσα ως εισιτήριο, για τις αισθήσεις ως διαβατήριο (συχνά πλαστό)

Η ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ γεννήθηκε τὸ 1979 στὸν Πειραιᾶ. Σπούδασε Θεατρολογία καὶ Κλασικὴ Φιλολογία στὴν Ἀθήνα, ὅπου ζεῖ καὶ ἐργάζεται. Ὁ Κύριος Πηνελόπη εἶναι τὸ πρῶτο της βιβλίο. Ξεκίνησε νὰ γράφεται στὸ Ληξούρι καὶ ὁλοκληρώθηκε τὸν Αὔγουστο τοῦ 2014 στὸ Πέραμα.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018 08:32
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση